शरार्चिषा गाण्डिवेनाहमेक: सर्वान् कुरून् बाह्निकांश्चवाभिहत्य । हिमात्यये कक्षगतो यथाग्नि- स्तथा दहेयं सगणान् प्रसह,“मैं अकेला ही बाणोंकी ज्वालासे युक्त गाण्डीव धनुषके द्वारा समस्त कौरवों और बाह्लिकोंको दल-बलसहित मारकर ग्रीष्म-ऋतुमें सूखे काठमें लगी हुई आगके समान सबको भस्म कर डालूँगा
sañjaya uvāca |
śarārciṣā gāṇḍīvenāham ekaḥ sarvān kurūn bāhlikāṃś caivābhihatya |
himātyaye kakṣagato yathāgniḥ tathā daheyaṃ sagaṇān prasaha ||
ସଞ୍ଜୟ କହିଲେ— ମୁଁ ଏକା, ଶରଜ୍ୱାଳାରେ ଦୀପ୍ତ ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁଷ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ କୁରୁ ଓ ବାହ୍ଲିକମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଗଣ-ବଳ ସହିତ ନିହତ କରି, ହିମାନ୍ତ ପରେ ଝାଡ଼ି-ଜଙ୍ଗଲରେ ଲାଗିଥିବା ଅଗ୍ନି ପରି ବଳପୂର୍ବକ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଭସ୍ମ କରିଦେବି।
संजय उवाच
The verse highlights how martial confidence can become totalizing—likened to wildfire—illustrating the epic’s ethical tension: kṣatriya duty demands battle, yet unchecked wrath and pride risk turning duty into indiscriminate destruction.
Sañjaya reports a warrior’s declaration of overwhelming intent: armed with the Gāṇḍīva and ‘flaming’ arrows, he claims he will single-handedly slay the Kurus and Bāhlikas with their forces, burning them like a fire spreading through dry thickets at winter’s end.