दुःशासनवधः (Duḥśāsana-vadha) — Bhīma’s vow-fulfillment in combat
सायकैर्विविधैस्तीक्ष्णै: कडकपत्रै: शिलाशितै: । भल्लैरनेकैर्विविधै: शक््त्यृष्टिमुसलिरपि
sāyakair vividhaīs tīkṣṇaiḥ kaḍakapatraiḥ śilāśitaiḥ | bhallair anekair vividhaiḥ śaktyṛṣṭimuṣalair api, bharataśreṣṭha! dharmātmā yudhiṣṭhiraḥ śilāpara-tejaḥ kruddha-doṣa-pūrṇa-dṛṣṭyā yatra yatrāvalokayat, tatra tatra tava sainyāni chinna-bhinnāni vikirṇāni babhūvuḥ ||
ହେ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ! ଧର୍ମାତ୍ମା ଯୁଧିଷ୍ଠିର କଙ୍କପତ୍ରଯୁକ୍ତ, ଶିଳାରେ ଧାର ଦିଆ ନାନାପ୍ରକାର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ, ନାନାବିଧ ଅନେକ ଭଲ୍ଲରେ, ଏବଂ ଶକ୍ତି, ଋଷ୍ଟି ଓ ମୂସଳରେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରହାର କରୁଥିଲେ।
संजय उवाच
The verse highlights a moral tension central to the Mahābhārata: even a 'dharmātmā' (righteous person) can be overtaken by anger in war, and that inner blemish (krodha-doṣa) amplifies destruction. It implicitly warns that righteous ends do not erase the ethical danger of rage.
Sanjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Yudhiṣṭhira is fiercely attacking with multiple weapon-types—arrows, bhallas, javelins, spears, and clubs—and that wherever he turns his anger-charged gaze, the Kaurava troops are cut down and scattered.