सर्वयोधा हि समरे भुजगैर्वेष्टिताभवन् । यानुद्दिश्य रणे पार्थ: पादबन्धं चकार ह,रणभूमिमें कुन्तीकुमार अर्जुनने जिन-जिन योद्धाओंको लक्ष्य करके पादबन्धास्त्रका प्रयोग किया, वे समस्त योद्धा समरांगणमें नागोंद्वारा जकड़ लिये गये थे
saṃjaya uvāca |
sarvayodhā hi samare bhujagair veṣṭitābhavan |
yān uddiśya raṇe pārthaḥ pādabandhaṃ cakāra ha ||
ସମରରେ ପାର୍ଥ (କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଅର୍ଜୁନ) ଯେଉଁ ଯେଉଁ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ପାଦବନ୍ଧାସ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ କଲେ, ସେ ସମସ୍ତ ଯୋଦ୍ଧା ରଣଭୂମିରେ ଯେନେ ଭୁଜଗମାନେ ଘେରି ଜକଡ଼ି ଧରିଥିଲେ ତେଣୁ ବଦ୍ଧ ହେଲେ।
संजय उवाच
The verse highlights the power of disciplined martial knowledge (astra-vidyā): in dharmic warfare, mastery can neutralize opponents by immobilizing them, not only by killing—suggesting a spectrum of force and the ethical weight of how power is applied.
Sañjaya reports that Arjuna targets specific warriors and uses the Pādabandha weapon; those warriors become bound on the battlefield, described vividly as if serpents had coiled around them.