Karṇa-vadha-pratyaya: Yudhiṣṭhira’s Verification of Karṇa’s Fall (कर्णवध-प्रत्ययः)
पत्तिमच्छूरवीरौघं द्रुतमर्जुनमार्दयत् | संशप्तकोंकी सेनामें पैदल मनुष्यों और घुड़सवारोंकी संख्या बहुत अधिक थी। मतवाले हाथी और रथ भी भरे हुए थे। पैदलोंसहित शूरवीरोंके उस समुदायने तुरंत ही अर्जुनको पीड़ा देना आरम्भ किया
sañjaya uvāca |
patimacchūravīraughaṃ drutam arjunam ārdayat |
ସଞ୍ଜୟ କହିଲେ— ପଦାତି ଓ ଶୂରବୀରମାନଙ୍କର ଘନ ସମୂହ ଶୀଘ୍ର ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଚାପି ଧରି ତାଙ୍କୁ ପୀଡ଼ା ଦେବାକୁ ଲାଗିଲା। ସଂଶପ୍ତକମାନଙ୍କର ସେନା ବିଶାଳ ଥିଲା—ପଦାତି ଓ ଅଶ୍ୱାରୋହୀରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ମତ୍ତ ହାତୀ ଓ ରଥରେ ମଧ୍ୟ ଭରିଥିଲା; ତେଣୁ ପଦାତିସହିତ ସେହି ସମଗ୍ର ବୀରସମୂହ ଏକାଏକି ଯୁଦ୍ଧରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ କ୍ଲେଶ ଦେବା ଆରମ୍ଭ କଲା।
संजय उवाच
The verse highlights the pressure and intensity of righteous warfare (kṣatriya-dharma): even a foremost warrior like Arjuna must endure coordinated assaults. Ethically, it underscores steadfastness and composure under overwhelming force, a recurring Mahābhārata ideal for those bound to duty in conflict.
Sañjaya reports that a large, tightly packed formation—especially the Saṃśaptakas—rushes Arjuna. With abundant infantry and cavalry, and with elephants and chariots filling the field, they collectively begin to press and trouble him immediately in battle.