Shloka 126
Karṇa-vadha-pratyaya: Yudhiṣṭhira’s Verification of Karṇa’s Fall (कर्णवध-प्रत्ययः)
चिच्छेद द्विषतां पार्थ: शिरांसि च सहस्रश: । तदनन्तर कुन्तीकुमार अर्जुनने रणस्थलमें आये हुए शत्रुपक्षके रथों, घोड़ों, ध्वजों हाथियों और पैदलोंको भी काट डाला, उन्होंने शत्रुओंके धनुष, बाण, खड्ग, चक्र, फरसे, आयुधोंसहित उठी हुई भुजा, नाना प्रकारके अस्त्र-शस्त्र तथा सहस्रों मस्तक काट गिराये
sañjaya uvāca | ciccheda dviṣatāṃ pārthaḥ śirāṃsi ca sahasraśaḥ |
ସଞ୍ଜୟ କହିଲେ—ପାର୍ଥ ଅର୍ଜୁନ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ସହସ୍ର ସହସ୍ର ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ। ତାପରେ ରଣଭୂମିକୁ ଆସିଥିବା ଶତ୍ରୁପକ୍ଷର ରଥ, ଘୋଡ଼ା, ଧ୍ୱଜ, ହାତୀ ଓ ପଦାତିମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ କାଟି ପତନ କରାଇଲେ। ସେମାନଙ୍କର ଧନୁ, ବାଣ, ଖଡ୍ଗ, ଚକ୍ର, ପରଶୁ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆୟୁଧ, ଆୟୁଧ ଉଠାଇଥିବା ଭୁଜା ସହିତ ଛିନ୍ନଭିନ୍ନ କରି, ନାନାପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ସହ ସହସ୍ର ମୁଣ୍ଡ ଭୂମିରେ ଢଳିପଡ଼ିଲା।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the harsh reality of kṣatriya-duty in a righteous war: Arjuna’s prowess is portrayed as decisive and overwhelming, suggesting that when dharma demands battle, the warrior must act with unwavering resolve—while the narrative implicitly invites reflection on the moral weight and tragic cost of such duty.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Arjuna is cutting down the enemy forces in massive numbers—severing heads and destroying chariots, horses, banners, elephants, infantry, and weapons—depicting a turning point of intense carnage and dominance on the battlefield.