Shloka 81
लो देख लो, अनायास ही महान् कर्म करनेवाले भयंकर वीर महाबाहु कुन्तीकुमार अर्जुन दूसरे मेरुपर्वतके समान अविचल भावसे खड़े हुए प्रकाशित हो रहे हैं ।। अमर्षी नित्यसंरब्धश्निरं वैरमनुस्मरन् । एष भीमो जयप्रेप्सुर्युधि तिषतति वीर्यवान्,सदा क्रोधमें भरे रहकर दीर्घकालतक वैरको याद रखनेवाले ये अमर्षशील पराक्रमी भीमसेन विजयकी अभिलाषा लेकर युद्धके लिये खड़े हैं
amārṣī nitya-saṃrabdhaś ciraṃ vairaṃ anusmaran | eṣa bhīmo jaya-prepsur yudhi tiṣṭhati vīryavān ||
ଶଲ୍ୟ କହିଲେ—ଦେଖ, ଦେଖ! ଅନାୟାସେ ମହାକର୍ମ କରୁଥିବା ଭୟଙ୍କର ବୀର, ମହାବାହୁ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରମାନେ ମେରୁପର୍ବତ ପରି ଅଚଳ ଭାବରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଛନ୍ତି। ଏହି ଅମର୍ଷଶୀଳ ଭୀମସେନ, ସଦା କ୍ରୋଧରେ ଉଦ୍ଦୀପ୍ତ, ଦୀର୍ଘକାଳ ଧରି ବୈର ସ୍ମରଣ କରି, ବିଜୟ ଆକାଙ୍କ୍ଷାରେ ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ବୀର୍ୟବାନ ହୋଇ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ।
शल्य उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger and long-held enmity can harden into a sustained motivation for action. In the ethical frame of the Mahābhārata, such passions may fuel courage and persistence in war, yet they also reveal the inner cost of conflict—where remembrance of injury perpetuates hostility.
Śalya describes Bhīma’s battlefield stance and temperament: he is standing ready for combat, eager for victory, and characterized by constant agitation and a long memory of feud—an appraisal meant to convey Bhīma’s formidable, relentless fighting spirit.