Shloka 196
कर्णपर्व — अध्याय ४०
Karṇa’s Pressure on the Pāñcālas; Duryodhana Disabled; Arjuna’s Counter-Advance
तमाद्दयत दुर्बद्धि: पताव इति पक्षिणम् । फिर वह जूठनपर घमंड करनेवाला कौआ इन हंसोंमें सबसे श्रेष्ठ कौन है? यह जाननेकी इच्छासे उड़कर उनके पास गया और दूरतक उड़नेवाले उन बहुसंख्यक हंसोंमेंसे जिस पक्षीको उसने श्रेष्ठ समझा, उसीको उस दुर्बुद्धिने ललकारते हुए कहा--“चलो, हम दोनों उड़ें!
tam ādadāya durbuddhiḥ patāv iti pakṣiṇam |
ସଞ୍ଜୟ କହିଲେ—ଜୁଠାଣ ଉପରେ ଗର୍ବ କରୁଥିବା ସେ ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧି କାଉ ‘ଏହି ହଂସମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ କିଏ?’ ଜାଣିବା ଇଚ୍ଛାରେ ଉଡ଼ି ସେମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲା। ଦୂର ଉଡ଼ୁଥିବା ଅନେକ ହଂସମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଯାହାକୁ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବିଲା, ସେହି ପକ୍ଷୀକୁ ଲଲକାରି କହିଲା—“ଚାଲ, ଆମେ ଦୁଇଜଣ ଉଡ଼ିବା!”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical danger of arrogance: a foolish mind seeks to assert superiority through challenges, mistaking bravado for true excellence. Discernment and humility are implied virtues, while pride leads to reckless confrontation.
Sañjaya narrates that a foolish bird (contextually, the boastful crow in the surrounding passage) selects one among other birds and provocatively calls out, “Let us fly!”—initiating a contest to prove who is superior.