Droṇānīka-praveśa: Arjuna’s respectful appeal to Droṇa and renewed advance toward Jayadratha (द्रोणानीकप्रवेशः)
अयजच्छुद्धया राजा परिसंवत्सरान् शतम् । राजाने यथासमय सौ वर्षोतक बड़ी श्रद्धाके साथ दर्श, पौर्णमास, आग्रयण और चातुर्मास्य आदि नाना प्रकारके यज्ञ किये तथा उनमें प्रचुर दक्षिणा दी
ayajac chuddhayā rājā pari-saṁvatsarān śatam | rājāne yathā-samayaṁ śaśa-vrata-paurṇamāsa-āgrayaṇa-cāturmāsya-ādīn nānā-vidhān yajñān kṛtvā teṣu pracurāṁ dakṣiṇāṁ dadau |
ନାରଦ କହିଲେ—ଶୁଦ୍ଧ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ସେ ରାଜା ପୂରା ଶତବର୍ଷ ଧରି ନିରନ୍ତର ଯଜ୍ଞ କଲେ। ଯଥାସମୟରେ ଦର୍ଶ‑ପୌର୍ଣ୍ଣମାସ, ଆଗ୍ରୟଣ ଓ ଚାତୁର୍ମାସ୍ୟ ଆଦି ନାନା ପ୍ରକାର କ୍ରିୟା ବିଧିପୂର୍ବକ ପାଳନ କରି, ସମସ୍ତରେ ପ୍ରଚୁର ଦକ୍ଷିଣା ଦାନ କଲେ।
नारद उवाच
True dharma in ritual life is marked by inner sincerity (śraddhā/śuddhi), correct observance of time and rule (yathā-samaya), and generosity (dakṣiṇā). The verse implies that religious merit is strengthened when discipline and giving accompany faith.
Nārada describes a king’s long-term religious conduct: for a hundred years he performs a cycle of standard Vedic seasonal sacrifices—new-moon, full-moon, first-fruits, and four-monthly rites—and he rewards the officiants with plentiful gifts.