द्रोणवध-प्रश्नः
Droṇa’s Fall: Dhṛtarāṣṭra’s Inquiry
संजय उवाच ऋक्षवर्णहयैर्दष्टवा व्यायच्छन्तं वृकोदरम् । रजताश्चवस्तत: शूर: शैनेय: संन्यवर्तत,संजय कहते हैं--राजन्! रीछके समान रंगवाले घोड़ोंसे जुते हुए रथपर बैठकर भीमसेनको आते देख चाँदीके समान श्वेत घोड़ोंवाले शूरवीर सात्यकि भी लौट पड़े
sañjaya uvāca
ṛkṣavarṇahayair dṛṣṭvā vyāyacchantaṃ vṛkodaram | rajatāśvās tataḥ śūraḥ śaineyaḥ saṃnyavartata ||
ସଞ୍ଜୟ କହିଲେ—ରାଜନ୍! ଋକ୍ଷବର୍ଣ୍ଣ ଘୋଡ଼ା ଯୁକ୍ତ ରଥରେ ଆଗେଇ ଆସୁଥିବା ଭୀମସେନ (ବୃକୋଦର)ଙ୍କୁ ଦେଖି, ରଜତସଦୃଶ ଶ୍ୱେତ ଘୋଡ଼ା ଥିବା ଶୂର ଶୈନେୟ (ସାତ୍ୟକି) ମଧ୍ୟ ପଛକୁ ଫେରିଲେ।
संजय उवाच
In a battlefield setting, valor is not blind; a warrior’s duty includes situational judgment. The verse highlights how the appearance of a powerful force (Bhīma’s advance) can rightly prompt a change of course, suggesting that dharma in war involves prudent responsiveness, not mere stubborn persistence.
Sañjaya reports to the king that Bhīma is seen advancing on a chariot drawn by bear-colored horses. In response, the heroic Sātyaki (Śaineya), whose chariot is drawn by silver-white horses, turns back—indicating a tactical movement or regrouping triggered by Bhīma’s approach.