त॑ सात्यकि: शीघ्रतरं पुनरेवाभ्यवर्तत,यह देख सात्यकि बड़ी शीघ्रताके साथ पुनः दुर्योधनके सम्मुख आ गये। वे दोनों मनुष्योंमें सिंहके समान पराक्रमी थे। कुरुवंशी दुर्योधन और मधुवंशी सात्यकि एक-दूसरेको समीप पाकर निर्भय हो हँसते हुए युद्ध करने लगे
tataḥ sātyakiḥ śīghrataraṃ punar evābhyavartata; taṃ dṛṣṭvā sātyakiḥ baḍī śīghratā ke sātha punaḥ duryodhanasya sammukham āgataḥ. tau ubhau manuṣyeṣu siṃhāv iva parākramī. kuruvaṃśī duryodhanaḥ madhavaṃśī sātyakiś ca parasparaṃ samīpaṃ prāpya nirbhayau hasantau yuddhaṃ cakratuḥ.
ସଞ୍ଜୟ କହିଲେ—ସାତ୍ୟକି ଅତିଶୟ ଶୀଘ୍ରତାରେ ପୁନର୍ବାର ଫେରି ଆସି, ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପୁନଃ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ଏହି ଦ୍ରୁତ ଫେରାକୁ ଦେଖି, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସିଂହସମ ଦୁଇ ବୀର ପରସ୍ପର ନିକଟେ ଆସି ମୁହାଁମୁହିଁ ହେଲେ। କୁରୁବଂଶୀ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ଓ ମାଧବବଂଶୀ ସାତ୍ୟକି ନିର୍ଭୟ ହୋଇ, ହସିହସି ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
संजय उवाच
The verse highlights the kṣatriya ideal of fearlessness and steadfast engagement: even amid lethal conflict, a warrior is expected to meet the opponent directly, without wavering, treating danger as a proving ground for courage and resolve.
Sātyaki rapidly returns to confront Duryodhana again. The two renowned fighters close in at short range and begin battling boldly, even smiling, emphasizing their confidence and martial prowess.