Shloka 243
वैक्लव्यं भरतश्रेष्ठ यथा प्राकृतपूरुषे । उन्हें इस प्रकार व्यथित देखकर भगवान् श्रीकृष्ण बोले--'कुन्तीनन्दन! भरतश्रेष्ठ! आप दु:ख न मानिये। आपके लिये मूढ़ मनुष्योंकी-ती यह व्याकुलता शोभा नहीं देती
vaiklavyam bharataśreṣṭha yathā prākṛtapūruṣe |
ସଞ୍ଜୟ କହିଲେ—ହେ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ! ଏପରି ବୈକ୍ଲବ୍ୟ ତ ସାଧାରଣ ଅପ୍ରଶିକ୍ଷିତ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ଯଥୋଚିତ। ତାଙ୍କୁ ଏଭଳି ବ୍ୟଥିତ ଦେଖି ଭଗବାନ୍ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ—“କୁନ୍ତୀନନ୍ଦନ! ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ! ଶୋକ କରନି। ମୂଢ ଲୋକମାନଙ୍କ ପରି ଏହି ବ୍ୟାକୁଳତା ତୁମକୁ ଶୋଭା ଦେଉନାହିଁ।”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse condemns cowardly despondency as unworthy of a responsible warrior; it frames emotional collapse in crisis as a lapse from dharma and self-mastery, urging steadiness and courage.
Sañjaya narrates that, upon seeing Arjuna (Kuntī’s son) distressed, Kṛṣṇa rebukes the weakness and instructs him not to grieve, emphasizing that such agitation suits only an ordinary person, not a hero bound to righteous duty.