द्रोणपर्व — अध्याय १६२: प्रातःसंध्यायां युद्धप्रवृत्तिः तथा रजोमेघे संमूढता
नृत्यमानाविव रणे मण्डलीकृतकार्मुकौ । परस्परवधे यत्तौ सर्वभूतभयड्करौ,उस रणक्षेत्रमें धनुषको मण्डलाकार करके वे दोनों नृत्य-सा कर रहे थे। एक-दूसरेके वधके लिये प्रयत्नशील होकर समस्त प्राणियोंके लिये भयंकर बन गये थे
nṛtyamānāv iva raṇe maṇḍalīkṛta-kārmukau | paraspara-vadhe yattau sarva-bhūta-bhayaṅkarau ||
ସଞ୍ଜୟ କହିଲେ—ରଣକ୍ଷେତ୍ରରେ ଧନୁଷକୁ ମଣ୍ଡଳାକାରେ ଘୁରାଇ ସେମାନେ ଦୁଇଜଣ ଯେନେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ପରସ୍ପର ବଧ ପାଇଁ ଉଦ୍ୟତ ହୋଇ ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ଭୟଙ୍କର ହୋଇଉଠିଲେ।
संजय उवाच
The verse highlights the moral tension of war: extraordinary martial artistry can appear beautiful—like dance—yet when its purpose is mutual killing, it becomes a source of universal fear. It implicitly warns that skill divorced from restraint and dharma magnifies harm.
Sañjaya describes two warriors locked in a fierce duel. They whirl their bows in circular motions, moving with dance-like agility, each intent on slaying the other, and their combat makes the battlefield terrifying for all who witness it.