द्रोणकर्णयोः निशि संप्रहारः — Night Engagement with Droṇa and Karṇa
मद्रराज शल्यने कुन्तीकुमार अर्जुनको तीस बाणोंसे घायल कर दिया। कृपाचार्यने भगवान् श्रीकृष्णको बीस बाण मारे और अर्जुनपर बारह बाणोंका प्रहार किया ।। चतुर्भि: सिन्धुराजश्न वृषसेनश्न सप्तभि: । पृथक् पृथड्महाराज विव्यधु: कृष्णपाण्डवौ,महाराज! फिर सिन्धुराजने चार और वृषसेनने सात बाणोंद्वारा श्रीकृष्ण और अर्जुनको पृथक्-पृथक् घायल कर दिया
sañjaya uvāca | madrarājaḥ śalyaḥ kuntīkumāram arjunaṃ triṃśadbhir bāṇair āhatavān | kṛpācāryaḥ bhagavantaṃ śrīkṛṣṇaṃ viṃśatibhir bāṇair avidhyat, arjune ca dvādaśa bāṇān prāhiṇot | caturbhiḥ sindhurājaś ca vṛṣasenaś ca saptabhiḥ | pṛthak pṛthag mahārāja vivyadhuḥ kṛṣṇapāṇḍavau ||
ସଞ୍ଜୟ କହିଲେ: ମଦ୍ରରାଜ ଶଲ୍ୟ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଅର୍ଜୁନକୁ ତିରିଶଟି ବାଣରେ ଆହତ କଲେ। କୃପାଚାର୍ଯ୍ୟ ବାସୁଦେବ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କୁଡ଼ିଟି ବାଣ ମାରିଲେ ଏବଂ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ବାରଟି ବାଣରେ ଆଘାତ କଲେ। ପରେ, ମହାରାଜ, ସିନ୍ଧୁରାଜ ଚାରିଟି ଏବଂ ବୃଷସେନ ସାତଟି ବାଣରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ ପାଣ୍ଡବ ଅର୍ଜୁନକୁ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ବିଦ୍ଧ କଲେ।
संजय उवाच
The verse highlights the harsh momentum of war: even the presence of divine guidance (Kṛṣṇa as charioteer) does not remove the immediate dangers of the battlefield. Ethically, it reflects how kṣatriya-duty is portrayed as steadfast endurance amid escalating aggression, while also hinting at the tragic normalization of violence when dharma is contested through arms.
Sañjaya reports a sequence of attacks: Śalya wounds Arjuna with thirty arrows; Kṛpa shoots Kṛṣṇa with twenty and Arjuna with twelve; then Jayadratha (Sindhurāja) and Vṛṣasena further wound Kṛṣṇa and Arjuna separately with four and seven arrows respectively.