Shloka 446
द्रोणकर्णयोः निशि संप्रहारः — Night Engagement with Droṇa and Karṇa
अभीताः: पर्यवर्तन्त व्यादितास्यमिवान्तकम् । उस समय युद्धकुशल कुन्तीकुमार धनुषकी टंकार करते हुए रथके मार्गोपर नाच रहे थे और मुँह बाये हुए यमराजके समान भयंकर जान पढ़ते थे। उन्हें युद्धविशारद समस्त कौरव-महारथियोंने निर्भय हो चारों ओरसे घेर लिया
sañjaya uvāca | abhītāḥ paryavartanta vyāditāsyam ivāntakam |
ସଞ୍ଜୟ କହିଲେ—ସେମାନେ ନିର୍ଭୟ ହୋଇ ପୁନଃପୁନଃ ଘୁରି ଫେରୁଥିଲେ, ଯେପରି ମୁହଁ ଫାଟିଥିବା ଅନ୍ତକ (ମୃତ୍ୟୁ) ନିଜେ। ସେ ସମୟରେ ଯୁଦ୍ଧକୁଶଳ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରମାନେ ଧନୁଷର ଟଙ୍କାର କରି ରଥମାର୍ଗରେ ନାଚୁଥିବା ପରି ଚଳିଥିଲେ ଏବଂ ଯମ ପରି ଭୟଙ୍କର ଲାଗୁଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କୁ ଏଭଳି ଦେଖି ସମସ୍ତ କୌରବ ମହାରଥୀ ନିର୍ଭୟ ହୋଇ ଚାରିଦିଗରୁ ଘେରିନେଲେ।
संजय उवाच
Educational Q&A
The passage highlights the kṣatriya ideal of fearlessness and steadfastness in battle, while also reminding the listener of war’s ethical gravity through stark death-imagery (Antaka/Yama). Valor is praised, yet the scene implicitly underscores how quickly heroic duty can resemble the very face of death.
Sañjaya describes the Kuntī-born warriors maneuvering their chariots with confident, dance-like turns and loud bow-twangs, appearing terrifying like Death. In response, the Kaurava elite chariot-fighters surround them from all sides, setting up a concentrated clash among top warriors.