Adhyāya 141 — Night duels: Śaineya and Bhūriśravas; Droṇi and Ghaṭotkaca; Bhīma and Duryodhana
मध्यंदिनगतोडर्चिष्मान् शरदीव दिवाकर: । तत्पश्चात् सूतपुत्र कुपित हो बाणोंकी वर्षा करता हुआ शरत्कालके दोपहरके तेजस्वी सूर्यकी भाँति शोभा पाने लगा
madhyaṃdinagato 'rciṣmān śaradīva divākaraḥ | tatpaścāt sūtaputraḥ kupito bāṇānāṃ varṣaṃ kurvan śaratkālasya madhyāhnasya tejasvī sūrya iva śobhāṃ lebhe |
ସଞ୍ଜୟ କହିଲେ—ଶରତ୍କାଳର ମଧ୍ୟାହ୍ନର ଦୀପ୍ତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି, ତାପରେ କ୍ରୋଧିତ ସୂତପୁତ୍ର କର୍ଣ୍ଣ ବାଣବୃଷ୍ଟି ବର୍ଷାଇବାକୁ ଲାଗିଲା; ସେଇ ଉଗ୍ର ରଣପ୍ରଦର୍ଶନରେ ସେ ମଧ୍ୟାହ୍ନର ଶରତ୍-ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦହିଥିବା ତେଜରେ ଶୋଭିତ ହେଲା।
संजय उवाच
The verse highlights how anger can intensify one’s power into a scorching, destructive brilliance—suggesting an ethical tension in war: valor and skill must be governed by restraint, or they become like the noon sun that burns as it shines.
Sañjaya describes Karṇa becoming enraged and unleashing a dense barrage of arrows. His appearance and force are compared to the radiant autumn sun at midday, emphasizing his overwhelming battlefield presence.