Adhyāya 140: Rātriyuddhe Droṇa-prāpti-prayatnaḥ
Night engagement and the attempt to reach Droṇa
भीमनामाड्किता बाणा: स्वर्णपुड्खा: शिलाशिता: । विविशु: कर्णमासाद्य च्छिन्दन्त इव जीवितम्,जिनपर भीमसेनके नाम खुदे हुए थे, वे शिलापर तेज किये हुए स्वर्णमय पंखयुक्त बाण कर्णके पास पहुँचकर उसके जीवनका उच्छेद करते हुए-से उसके शरीरमें घुस गये
sañjaya uvāca |
bhīmanāmāṅkitā bāṇāḥ svarṇapuḍkhāḥ śilāśitāḥ |
viviśuḥ karṇam āsādya cchindanta iva jīvitam ||
ଭୀମଙ୍କ ନାମ ଅଙ୍କିତ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପୁଛଯୁକ୍ତ, ଶିଳାରେ ଧାର ଦିଆ ବାଣଗୁଡ଼ିକ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଆସି ତାଙ୍କ ଦେହରେ ଏମିତି ପ୍ରବେଶ କଲା—ଯେନେ ତାଙ୍କ ପ୍ରାଣକୁ ଛେଦ କରୁଛି।
संजय उवाच
The verse highlights the inexorable severity of battlefield dharma: a warrior’s resolve and identity are embodied in action, yet the same martial excellence that earns fame also brings irreversible harm. It invites reflection on the ethical cost of victory in a righteous war.
Sañjaya describes Bhīma’s specially marked arrows—gold-fletched and keenly sharpened—striking Karṇa and penetrating his body, seeming to sever his life-force.