Shloka 25
द्रौणि-पार्षतयोर्युद्धम् | The Duel of Aśvatthāmā
Drauṇi) and Dhṛṣṭadyumna (Pārṣata
छित्त्वा शक्ति ततो भीमो निर्मुक्तोरगसंनिभाम् । मार्गमाण इव प्राणान् सूतपुत्रस्य मारिष,माननीय नरेश! केंचुलसे छूटी हुई सर्पिणीके समान उस शक्तिके टुकड़े-टुकड़े करके फिर भीमसेनने कुपित हो युद्धस्थलमें सूतपुत्र कर्णके प्राणोंकी खोज करते हुए-से सानपर चढ़ाकर तेज किये हुए, यमदण्डके समान भयंकर, मयूरपंख एवं स्वर्णपंखसे विभूषित बाणोंको उसके ऊपर चलाना आरम्भ किया
sañjaya uvāca | chittvā śaktiṃ tato bhīmo nirmuktoragasaṃnibhām | mārgamāṇa iva prāṇān sūtaputrasya māriṣa ||
ସଞ୍ଜୟ କହିଲେ—ତାପରେ ଭୀମ, କେଞ୍ଚୁଳ ଛାଡ଼ିଥିବା ସର୍ପିଣୀ ପରି ସେଇ ଶକ୍ତିକୁ ଛିନ୍ନଭିନ୍ନ କରିଦେଲେ। ତା’ପରେ କ୍ରୋଧେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇ, ଯେନେ ସୂତପୁତ୍ର କର୍ଣ୍ଣର ପ୍ରାଣକୁ ହିଁ ଖୋଜୁଛନ୍ତି, ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଶାଣପଥରେ ଧାର ଦିଆ, ଯମଦଣ୍ଡ ସମ ଭୟଙ୍କର, ମୟୂରପିଚ୍ଛ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣପକ୍ଷରେ ବିଭୂଷିତ ବାଣଗୁଡ଼ିକୁ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଅବିରତ ଛାଡ଼ିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya battlefield ethic where resolve, retaliation, and the pursuit of victory can become single-minded; it also implicitly warns how wrath (krodha) narrows moral vision, turning combat into a hunt for an opponent’s very ‘prāṇa’ (life).
After a śakti-weapon is broken, Bhīma, enraged, presses the attack on Karṇa, firing terrifying, well-honed arrows described through vivid similes (snake’s slough; Yama’s rod) to convey the intensity and deadliness of the exchange.