Shloka 256
भीष्म-युधिष्ठिर-संमर्दः
Bhīṣma’s Pressure on Yudhiṣṭhira; Śikhaṇḍī’s Approach; Evening Withdrawal
ववृषुर्मार्गणैस्ती$णैर्गिरिं मेरुमिवाम्बुदा: । वे सभी बाण विचित्र धनुषद्वारा छोड़े गये थे और सब-के-सब वज्र एवं मृत्युके तुल्य भयंकर थे। उन बाणोंके आघातको आपके पुत्र सहन न कर सके। उन सबने मिलकर रथियोंमें श्रेष्ठ सुभद्राकुमार अभिमन्युपर तीखे बाणोंकी वर्षा आरम्भ की, मानो बादल मेरुगिरिपर जलकी वर्षा कर रहे हों
vavṛṣur mārgaṇais tīkṣṇair giriṃ merum ivāmbudāḥ |
ସଞ୍ଜୟ କହିଲେ—ସେମାନେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣର ବର୍ଷା କଲେ, ଯେପରି ମେଘ ମେରୁଗିରି ଉପରେ ବର୍ଷା କରେ। ବିଚିତ୍ର ଧନୁଷରୁ ଛୁଟିଥିବା ସେ ସମସ୍ତ ବାଣ ବଜ୍ରସମ, ମୃତ୍ୟୁତୁଲ୍ୟ ଭୟଙ୍କର ଥିଲା। ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରହାରବଳ ତୁମ ପୁତ୍ରମାନେ ସହି ପାରିଲେ ନାହିଁ। ତାପରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ମିଶି ରଥୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୁଭଦ୍ରାପୁତ୍ର ଅଭିମନ୍ୟୁ ଉପରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣବର୍ଷା ଆରମ୍ଭ କଲେ—ଯେପରି ମେଘ ମେରୁପର୍ବତ ଉପରେ ଜଳବର୍ଷା କରେ।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the epic’s ethical tension in war: martial excellence and collective assault can overwhelm even a foremost warrior, reminding readers that prowess must be weighed against dharma—especially when many unite to crush one, blurring the line between valor and unfairness.
Sañjaya describes a concentrated attack in which the Kaurava side (addressed as “your sons”) cannot withstand the opposing blows and then collectively showers Abhimanyu with sharp arrows, likened to rain-clouds pouring on Mount Meru.