इस प्रकार श्रीमह्याभारत भीष्मपर्वके अन्तर्गत भीष्मवधपर्वमें छठे दिनके युद्धका आरम्भविषयक पचद्तत्तरवाँ अध्याय पूरा हुआ ॥/ ७५ ॥ अपना छा | अप्-#-#र+ षट्सप्ततितमो<ध्याय: धृतराष्ट्रकी चिन्ता धृतराष्ट्र रवाच एवं बहुगुणं सैन्यमेवं बहुविध॑ पुरा । व्यूढमेवं यथाशास्त्रममोघं चैव संजय,धृतराष्ट्र बोले--संजय! इस प्रकार हमारी सेना अनेक गुणोंसे सम्पन्न है। अनेक अंगोंसे युक्त और अनेक प्रकारसे संगठित है तथा शास्त्रीय विधिसे उसकी व्यूहरचना की गयी है। अत: वह अमोघ (विजय पानेमें विफल न होनेवाली) है
dhṛtarāṣṭra uvāca | evaṁ bahuguṇaṁ sainyam evaṁ bahuvidhaṁ purā | vyūḍham evaṁ yathāśāstram amoghaṁ caiva sañjaya ||
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର କହିଲେ—ସଞ୍ଜୟ! ଏହିପରି ଆମ ସେନା ଅନେକ ଗୁଣରେ ସମ୍ପନ୍ନ, ଅନେକ ଅଙ୍ଗରେ ଯୁକ୍ତ ଓ ନାନା ପ୍ରକାରେ ସୁସଂଗଠିତ; ଶାସ୍ତ୍ରବିଧି ଅନୁସାରେ ତାହାର ବ୍ୟୂହରଚନା କରାଯାଇଛି। ତେଣୁ, ସଞ୍ଜୟ, ବିଜୟସାଧନରେ ଏହା ନିଷ୍ଫଳ ହେବ ନାହିଁ।
संजय उवाच
The verse highlights a common ethical tension in the Mahābhārata: confidence in material strength, numbers, and correct technique (śāstra-based strategy) can create the illusion of guaranteed success, yet the epic repeatedly tests such certainty against dharma, leadership quality, and the moral consequences of one’s cause.
Dhṛtarāṣṭra responds to Sañjaya’s descriptions by asserting that the Kaurava forces are well-equipped and properly arranged in battle formation according to established rules, and he concludes that such an army should be ‘amogha’—unlikely to fail in achieving victory.