समाधत्त सुसंकुद्धः क्षुरप्रं लोमवाहिनम् । तेन चिच्छेद नृपतेर्भीम: कार्मुकमुत्तमम्,आपके धनुर्धर पुत्रद्वारा समरांगणमें अपने सारथि विशोकको तीखे बाणोंके आघातसे पीड़ित होता देख भीमसेन सह न सके। उन्होंने कुपित होकर अपना दिव्य धनुष हाथमें लिया। महाराज! भरतश्रेष्ठ] फिर आपके पुत्रके वधके लिये अत्यन्त कुपित होकर उन्होंने पंखयुक्त क्षुरप्रका संधान किया और उसके द्वारा राजा दुर्योधनके उत्तम धनुषको काट डाला
saṃdadhat susaṃkuddhaḥ kṣurapraṃ lomavāhinam | tena ciccheda nṛpater bhīmaḥ kārmukam uttamam ||
ସଞ୍ଜୟ କହିଲେ—ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ଭୀମ ପଖାଯୁକ୍ତ ତୀକ୍ଷ୍ଣ କ୍ଷୁରପ୍ର ବାଣ ସନ୍ଧାନ କଲେ। ସେହି ବାଣରେ ସେ ରାଜା ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନଙ୍କ ଉତ୍ତମ ଧନୁଷକୁ କାଟିଦେଲେ, ଯେଣୁ ରଣଭୂମିରେ ତାଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧଶକ୍ତି ଭଙ୍ଗ ହେଉ।
संजय उवाच
Even in war, power is ideally directed toward disabling an opponent’s capacity to harm rather than indulging in uncontrolled slaughter; the verse highlights disciplined martial action—severing the bow—to neutralize threat while fulfilling kṣatriya-duty.
Bhīma, furious in battle, sets a razor-headed arrow and uses it to cut Duryodhana’s excellent bow, aiming to weaken him decisively in the fight.