Chapter 51: Saṃdhyākāla-saṃhāra
Evening Withdrawal after Arjuna’s Counter-Advance
स हताश्वे रथे तिष्ठन् मद्राधिपतिरायसीम् । उत्तरान्तकरीं शक्ति चिक्षेप भुजगोपमाम्,घोड़ोंके मारे जानेपर भी उसी रथपर बैठे हुए मद्रराज शल्यने लोहेकी बनी हुई एक शक्ति चलायी, जो सर्पके समान भयंकर और राजकुमार उत्तरका अन्त करनेवाली थी
sa hatāśve rathe tiṣṭhan madrādhipatir āyasīm | uttarāntakarīṃ śaktiṃ cikṣepa bhujagopamām ||
ଘୋଡ଼ାମାନେ ମରିଗଲେ ମଧ୍ୟ ସେଇ ରଥରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ମଦ୍ରାଧିପତି ଶଲ୍ୟ ଲୋହାର ତିଆରି ଏକ ଶକ୍ତି ଛାଡ଼ିଲେ—ସର୍ପ ସମ ଭୟଙ୍କର, ରାଜକୁମାର ଉତ୍ତରଙ୍କ ଅନ୍ତ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ।
संजय उवाच
The verse highlights the relentless nature of war: even after suffering immediate loss (the chariot’s horses), a warrior persists and directs his prowess toward killing. Ethically, it reflects the Mahābhārata’s recurring tension between kṣatriya valor and the tragic cost of violence.
Sañjaya describes Śalya, king of Madra, still on his chariot despite its horses being slain, hurling an iron śakti (spear/javelin) that is serpent-like and aimed to kill Prince Uttara.