भीष्म कुरूणामृषभं दिव्यकर्मपराक्रमम् । फिर तो शीतल, अमृतके समान मधुर तथा दिव्य सुगन्ध एवं दिव्यरससे संयुक्त जलकी सुन्दर स्वच्छ धारा ऊपरकी ओर उठ-(कर भीष्मके मुखमें पड़)-ने लगी। उस शीतल जलधारासे अर्जुनने दिव्यकर्म एवं पराक्रमवाले कुरुश्रेष्ठ भीष्मको तृप्त कर दिया || २४-२५ - कर्मणा तेन पार्थस्य शक्रस्थेव विकुर्वत:
bhīṣmaṃ kurūṇām ṛṣabhaṃ divya-karma-parākramam | karmaṇā tena pārthasya śakrasyāiva vikurvataḥ ||
ସଞ୍ଜୟ କହିଲେ—ପାର୍ଥ ଇନ୍ଦ୍ରସମ ଶକ୍ତିରେ ଯେ କର୍ମ କଲେ, ସେହି କର୍ମରେ ଦିବ୍ୟ କର୍ମ ଓ ପରାକ୍ରମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ କୁରୁବୃଷଭ ଭୀଷ୍ମ ତୃପ୍ତ ହେଲେ। ତାପରେ ଶୀତଳ, ଅମୃତସମ ମଧୁର, ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧ ଓ ଦିବ୍ୟ ରସଯୁକ୍ତ ଜଳର ସ୍ୱଚ୍ଛ ସୁନ୍ଦର ଧାରା ଉପରକୁ ଉଠି ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ମୁଖରେ ପଡ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲା; ସେହି ଶୀତଳ ଜଳଧାରାରେ ଅର୍ଜୁନ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ତୃପ୍ତ କଲେ।
संजय उवाच
Even in righteous warfare, dharma requires honoring and serving the venerable—especially when they are suffering. Arjuna’s extraordinary act is framed as ethical duty and reverence, not triumphalism.
Sañjaya reports that through a remarkable feat by Arjuna (likened to Indra’s power), Bhīṣma—the foremost of the Kurus—was satisfied, referring to the immediately preceding action that relieved Bhīṣma’s distress.