समादत्त शितान् भल्लान् पञ्च पाण्डवनन्दन: । तस्य चिच्छेद तां शक्ति पठचधा पडठ्चभि: शरै:
saṃjaya uvāca | samādatta śitān bhallān pañca pāṇḍavanandanaḥ | tasya ciccheda tāṃ śaktiṃ pañcadhā pañcabhiḥ śaraiḥ | atāḍayan raṇe bhīṣmaṃ sahitāḥ sarvasṛñjayāḥ |
ସଞ୍ଜୟ କହିଲେ—ପାଣ୍ଡବନନ୍ଦନ ପାଞ୍ଚଟି ତୀକ୍ଷ୍ଣ, କ୍ଷୁରଧାର ଭଲ୍ଲ ଧରିଲେ ଏବଂ ପାଞ୍ଚଟି ଶରରେ ସେଇ ଶକ୍ତିକୁ ପାଞ୍ଚ ଖଣ୍ଡ କରି ଛେଦିଦେଲେ। ତାପରେ ସମସ୍ତ ସୃଞ୍ଜୟ ଏକତ୍ର ହୋଇ ରଣଭୂମିରେ ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ସବୁ ଦିଗରୁ ଆଘାତ କରିଲେ—ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ରର ସଂଯୁକ୍ତ ଆକ୍ରମଣରେ ତାଙ୍କ ଅପରାଜେୟ ବଳକୁ ରୋକିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି।
संजय उवाच
Even the mightiest warrior can be checked when opponents act with discipline and coordination; the passage highlights strategic restraint and collective responsibility in war rather than reckless individual display.
A Pāṇḍava prince seizes five sharp bhalla arrows and slices an incoming śakti (spear-weapon) into five pieces with five shafts; then the Sṛñjaya warriors, acting together, strike Bhīṣma from all sides in a concentrated assault.