अभिपेतू रणे पार्थ पतज्रा इव पावकम् | वे विदेह
sañjaya uvāca | abhipetū raṇe pārtha pataṅgā iva pāvakam | videha-kaliṅga-dāseraka-niṣāda-sauvīra-bāhlīka-darada-pratīcya-udīcya-mālava-abhīṣāha-śūrasena-śibi-vasāti-śālva-śaka-trigarta-ambaṣṭha-kekayadeśeṣu nṛpāḥ tasmin mahāyuddhe kuntīkumarārjunam abhyadravan yathā śalabhāḥ pradīptaṃ vahnim | śalabhā iva rājendra pārtham apratimaṃ raṇe | etān sarvān sahānīkān mahārāja mahārathān ||
ସଞ୍ଜୟ କହିଲେ—ସେହି ରଣରେ ସେମାନେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଉପରେ ଏମିତି ଧାଇଁ ପଡ଼ିଲେ, ଯେପରି ଶଲଭ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିରେ ପତିତ ହୁଏ। ବିଦେହ, କଲିଙ୍ଗ, ଦାସେରକ, ନିଷାଦ, ସୌବୀର, ବାହ୍ଲୀକ, ଦରଦ, ପଶ୍ଚିମ ଓ ଉତ୍ତର ଦେଶ, ମାଳବ, ଅଭୀଷାହ, ଶୂରସେନ, ଶିବି, ବସାତି, ଶାଲ୍ୱ, ଶକ, ତ୍ରିଗର୍ତ, ଅମ୍ବଷ୍ଠ ଓ କେକୟଦେଶର ନରେଶମାନେ ନିଜ ନିଜ ସେନାବିଭାଗ ଓ ମହାରଥୀମାନଙ୍କ ସହିତ ମହାଯୁଦ୍ଧରେ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କ ଉପରେ ଯେନ ନିଜ ବିନାଶକୁ ଆକର୍ଷିତ ହୋଇ ଧାଇଁ ଆସିଲେ।
संजय उवाच
The verse uses the moth-to-flame image to show how, in war, collective passion and pride can override discernment: courage without wise judgment becomes self-destructive, and mass aggression may rush toward an inevitable defeat when directed against a superior warrior.
Sañjaya reports that many regional kings and their forces, along with great chariot-warriors, simultaneously charge Arjuna in the great battle, likening their assault to moths plunging into a blazing fire—suggesting both the intensity of the attack and the peril of confronting Arjuna.