Adhyāya 111 (Book 6): Daśama-dina-saṃgrāma—Bhīṣma’s Counsel to Yudhiṣṭhira and the Śikhaṇḍin-Led Advance
भारत! वहाँ भीमसेनके द्वारा बाणोंसे ताड़ित हुए आपके सैनिक खूनसे लथपथ होकर परलोकगामी होने लगे ।।
bhārata! tatra bhīmasenena bāṇais tāḍitāḥ tava sainikāḥ śoṇitena liptāḥ paralokagāmino 'bhavan. nakulaḥ sahadevaś ca sātyakiś ca mahārathaḥ tava sainyaṃ samāsādya pīḍayāmāsur ojasā.
ସଞ୍ଜୟ କହିଲେ—ହେ ଭାରତ! ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ ଭୀମସେନଙ୍କ ବାଣରେ ଆହତ ତୁମ ସୈନିକମାନେ ରକ୍ତରେ ଲଥପଥ ହୋଇ ପରଲୋକଗାମୀ ହେବାକୁ ଲାଗିଲେ। ନକୁଳ, ସହଦେବ ଓ ମହାରଥୀ ସାତ୍ୟକି ତୁମ ସେନାକୁ ଆକ୍ରମଣ କରି ବଳପୂର୍ବକ ତାହାକୁ ପୀଡ଼ିତ କଲେ।
संजय उवाच
The verse highlights the stark ethical gravity of war: martial duty and heroic force operate within kṣatriya-dharma, yet the immediate fruit is suffering and death. It implicitly warns that choices leading to battle carry irreversible consequences for entire armies, not only for leaders.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Bhīmasena’s arrows are cutting down Kaurava soldiers, leaving them blood-soaked and dying. Simultaneously, Nakula, Sahadeva, and the great warrior Sātyaki surge into the Kaurava ranks and harry the army with overwhelming vigor.