Muñjavān on Himavat: Maheśvara’s abode, Śiva-stuti, and sacrificial gold
Chapter 8
ईशानं शड्करं सर्व शिवं विश्वेश्वरं भवम् । उमापतिं पशुपतिं विश्वरूपं महेश्वरम्
īśānaṃ śaṅkaraṃ sarvaṃ śivaṃ viśveśvaraṃ bhavam | umāpatiṃ paśupatiṃ viśvarūpaṃ maheśvaram ||
ଈଶାନ, ଶଙ୍କର, ସର୍ବମଙ୍ଗଳ ଶିବ, ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର, ଭବ; ଉମାପତି, ପଶୁପତି, ବିଶ୍ୱରୂପ, ମହେଶ୍ୱର—ଏହି ମହାଦେବଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ ପ୍ରଣାମ କରି ତାଙ୍କର ଶରଣ ଯାଅ।
संवर्त उवाच
The core teaching is śaraṇāgati (taking refuge): by remembering and reverently saluting Śiva through his many names—each highlighting a facet of his lordship, auspiciousness, and cosmic scope—one aligns oneself with divine protection and guidance.
Saṃvarta delivers a devotional address that strings together Śiva’s principal epithets. The narrative move is an invocation meant to orient the listener toward worship and surrender to Śiva as the supreme Lord.