उत्तड़्क उवाच (नमो नमस्ते सर्वात्मन् नारायण परात्पर । परमात्मन् पद्मनाभ पुण्डरीकाक्ष माधव ।।
uttaṅka uvāca |
viśvakarman namas te 'stu viśvātman viśvasambhava |
padabhyāṁ te pṛthivī vyāptā śirasā cāvṛtaṁ nabhaḥ ||
ଉତ୍ତଙ୍କ କହିଲେ— “ସର୍ବାତ୍ମନ୍, ପରାତ୍ପର ନାରାୟଣ! ଆପଣଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର। ପରମାତ୍ମନ୍, ପଦ୍ମନାଭ, ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷ, ମାଧବ—ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭ-ରୂପ, ସଂସାରରୁ ଉତ୍ତାରଣକାରୀ, ପୁରାଣ-ପୁରୁଷ, ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ—ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଆପଣ ଅବିଦ୍ୟା-ଅନ୍ଧକାରକୁ ନାଶ କରୁଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଭବ-ରୋଗର ମହାଔଷଧ, ଏବଂ ସଂସାର-ସମୁଦ୍ର ପାର କରାଉଥିବା ଗତି; ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରୁଛି। ଆପଣ ସମସ୍ତ ବେଦର ଏକମାତ୍ର ବେଦ୍ୟ ତତ୍ତ୍ୱ; ସମସ୍ତ ଦେବତା ଆପଣଙ୍କର ହିଁ ସ୍ୱରୂପ; ନିତ୍ୟ ବାସୁଦେବ, ଭକ୍ତପ୍ରିୟ—ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଜନାର୍ଦ୍ଦନ! ଦୟାକରି ଦୁଃଖଜନିତ ମୋହରୁ ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତୁ; ମୁଁ ଅନେକ ପାପକର୍ମରେ ବନ୍ଧିତ—ମୋର ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ହେ ବିଶ୍ୱକର୍ମନ୍! ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର—ହେ ବିଶ୍ୱାତ୍ମନ୍, ବିଶ୍ୱସମ୍ଭବ! ଆପଣଙ୍କ ପଦଦ୍ୱୟରେ ପୃଥିବୀ ବ୍ୟାପ୍ତ, ଆପଣଙ୍କ ଶିରରେ ନଭ ଆବୃତ।”
उत्तड़्क उवाच
The verse teaches a vision of the divine as both transcendent and all-pervading: the creator is not separate from the cosmos but encompasses it—earth and sky are described as contained within the divine body, encouraging reverence and humility.
In Aśvamedhika Parva, Uttaṅka offers a hymn of praise. Here he addresses the deity as Viśvakarman, acknowledging the deity as the universe’s source and describing a cosmic, all-encompassing form.