Kārtavīrya–Samudra Saṃvāda and the Jāmadagnya Precedent (आश्वमेधिक पर्व, अध्याय २९)
पितर ऊचु. नाहसे क्षत्रबन्धूंस्त्वं निहन्तुं जयतां वर । नेह युक्त त्वया हन्तुं ब्राह्मणेन सता नृूपान्
pitar ūcuḥ | nārhasi kṣatrabandhūṁs tvaṁ nihantuṁ jayatāṁ vara | neha yuktaṁ tvayā hantuṁ brāhmaṇena satā nṛpān |
ପିତୃମାନେ କହିଲେ— “ବିଜୟୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ! ଏହି କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କୁ ବଧ କରିବା ତୁମ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ। ତୁମେ ସଦାଚାରୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ; ତେଣୁ ଏଠାରେ ରାଜାମାନଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ—ଏହା ତୁମ ଧର୍ମମର୍ଯ୍ୟାଦା ସହ ସଙ୍ଗତ ନୁହେଁ।”
समुद्र उवाच
The verse stresses propriety (yukta) and dharma according to one’s role: a virtuous brāhmaṇa is urged to refrain from killing kings/kṣatriyas, emphasizing restraint and ethical limits on violence.
The ancestral Fathers (Pitṛs) address the warrior-sage (contextually Paraśurāma), admonishing him that it is unfitting for a righteous brāhmaṇa to slay kṣatriyas and rulers, thereby redirecting him toward dharmic conduct.