Shloka 5
अध्वर्यु–यति संवादः
Adhvaryu–Yati Dialogue on Svabhāva, Ahiṃsā, and Mokṣa
नित्यस्य चैतस्य भवन्त्यनित्या निरीक्ष्यमाणस्य बहुस्वभावान् | न सज्जते कर्मसु भोगजालं दिवीव सूर्यस्य मदूखजालम्
nityasya caitasya bhavantyanityā nirīkṣyamāṇasya bahusvabhāvān | na sajjate karmasu bhogajālaṃ divīva sūryasya marūcijālam ||
ଯେ ଆତ୍ମା ନିତ୍ୟ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ବିଷୟମାନଙ୍କର ବହୁବିଧ ସ୍ୱଭାବକୁ କେବଳ ସାକ୍ଷୀଭାବେ ନିରୀକ୍ଷଣ କରେ, ତାହା ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଅନିତ୍ୟ ହୋଇ ପ୍ରତୀତ ହୁଏ। ତେଣୁ ଭୋଗର ଜାଲ ଜ୍ଞାନୀକୁ କର୍ମରେ ଏମିତି ବାନ୍ଧି ପାରେ ନାହିଁ—ଯେପରି ଆକାଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟକିରଣର ବିସ୍ତାର ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ନ ଲିପ୍ତ କରେ, ନ ବାନ୍ଧେ।
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
The Self is eternal and functions as a witness; when one abides in this standpoint, sense-enjoyments are recognized as impermanent and lose their power to bind. Thus, even while actions occur, the wise are not inwardly entangled—like the sun remaining untouched by its own rays.
A Brahmin speaker instructs on inner freedom: by discerning the observing Self distinct from the changing senses and pleasures, one avoids attachment and karmic bondage. The verse uses a vivid simile—sun and rays—to illustrate non-contamination amid activity.