Dehānta (Cyavana) and Upapatti: Kāśyapa’s Questions and the Siddha’s Account of Death, Pain, and Karmic Re-embodiment
इहैवाशुभकर्माण: कर्मभिर्निरयं गता: । अवाग्गतिरियं कष्टा यत्र पच्यन्ति मानवा: । तस्मात् सुदुर्लभो मोक्षो रक्ष्यक्षात्मा ततो भूशम्
ihaivāśubhakarmāṇaḥ karmabhir nirayaṃ gatāḥ | avāggatir iyaṃ kaṣṭā yatra pacyanti mānavāḥ | tasmāt sudurlabho mokṣo rakṣyātmā tato bhūśam ||
ଏହି ଲୋକରେ ହିଁ ଯେମାନେ ଅଶୁଭ କର୍ମ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜ କର୍ମବଳରେ ନରକକୁ ପତିତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହା ଜୀବର ଅଧୋଗତି—ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠୋର ଓ ଦୁଃଖଦ—ଯେଉଁଠାରେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଯାତନାର ଅଗ୍ନିରେ ‘ପକାଯାନ୍ତି’। ତେଣୁ ସେଠାରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ ମୋକ୍ଷ ଲାଭ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ; ଏହେତୁ ପାପକର୍ମରୁ ନିବୃତ୍ତ ହୋଇ, ବହୁତ ସାବଧାନତାରେ ନିଜକୁ ସେହି ଦୁର୍ଗତିରୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ।
सिद्ध उवाच
Evil actions lead to a painful downward destiny (hell) according to one’s own karma; since escape (moksha) from such a condition is extremely hard, one should vigilantly guard oneself by avoiding sinful conduct.
A Siddha delivers a didactic warning: he describes the karmic consequence of aśubha-karman—falling into niraya where beings suffer intense torment—and urges disciplined self-protection through ethical restraint.