Shloka 17
एतद् दृष्टं भविष्ये हि रुरोरुत्तमतेजस: । आयुषो&तिप्रवृद्धस्य भार्यार्थेडर्थधमलुप्पत,उत्तम तेजस्वी रुरुके भाग्यमें ऐसी बात देखी गयी थी। उनकी आयु बहुत बढ़ी-चढ़ी थी। जब उन्होंने भायके लिये अपनी आधी आयु दे दी, तब दोनोंके पिताओंने निश्चित दिनमें प्रसन्नतापूर्वक उनका विवाह कर दिया। वे दोनों दम्पति एक-दूसरेके हितैषी होकर आनन्दपूर्वक रहने लगे
etad dṛṣṭaṃ bhaviṣye hi ruror uttama-tejasaḥ | āyuṣo 'tipravṛddhasya bhāryārthe 'rdhaṃ dadau tadā ||
ଏହି ଘଟଣା ଉତ୍ତମ ତେଜସ୍ବୀ ରୁରୁଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟତ୍ରେ ପୂର୍ବରୁ ଦେଖାଯାଇଥିଲା। ତାଙ୍କ ଆୟୁଷ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୀର୍ଘ ଥିଲା; ତଥାପି ଭାର୍ଯ୍ୟା-ଲାଭ ପାଇଁ ସେ ତେବେ ନିଜ ଆୟୁଷ୍ୟର ଅର୍ଧ ଭାଗ ଦାନ କଲେ। ପରେ ଶୁଭ ଦିନ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରି ଉଭୟ ପିତା ଆନନ୍ଦରେ ବିବାହ କରାଇଲେ; ଏବଂ ସେ ଦମ୍ପତି ପରସ୍ପର ହିତେଷୀ ହୋଇ ସୁଖରେ ବସିଲେ।
धर्मराज उवाच
Educational Q&A
The passage highlights the ethical weight of commitment in marriage: Ruru’s willingness to surrender half his lifespan for the sake of his wife exemplifies self-sacrifice and steadfast responsibility, while the resulting harmonious household life is presented as a dharmic ideal grounded in mutual goodwill.
Dharmarāja recounts that Ruru—though destined for a long life—gave away half of it to secure his marriage. After this act, the fathers of the couple arranged the wedding on a fixed auspicious day, and the couple lived happily, each seeking the other’s good.