शृणु सर्वमशेषेण कथ्यमानं मया द्विज । शंसितुं तन्महान् हर्षो ममापीह प्रवर्तते,विप्रवर! मेरे द्वारा कही जानेवाली इस सम्पूर्ण महाभारत-कथाको आप पूर्णरूपसे सुनिये। यह कथा सुनाते समय मुझे भी महान् हर्ष प्राप्त होता है
śṛṇu sarvam aśeṣeṇa kathyamānaṃ mayā dvija | śaṃsituṃ tanmahān harṣo mamāpīha pravartate ||
ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ! ମୋ ଦ୍ୱାରା କଥିତ ଏହି ସମଗ୍ର ବୃତ୍ତାନ୍ତକୁ କିଛି ଛାଡ଼ିନାହିଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୁଣନ୍ତୁ। ଏହି ମହାନ୍ ମହାଭାରତକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବା ସମୟରେ ମୋ ମନରେ ମଧ୍ୟ ଗଭୀର ହର୍ଷ ଜାଗ୍ରତ ହୁଏ।
शौनक उवाच
The verse emphasizes śravaṇa (attentive listening) and faithful transmission: the Mahābhārata should be heard in full, without omissions, and the act of narrating dharmic history is itself a source of inner joy and merit.
Śaunaka addresses a learned listener (dvija), inviting him to hear the complete Mahābhārata as Śaunaka narrates it, and he notes that he himself feels great happiness while recounting the story.