बभूव मुदितो राजन् प्रशंसन् केशवार्जुनौ । राजन! शतक्रतु इन्द्र देवताओंको विमुख हुआ देख श्रीकृष्ण और अर्जुनकी प्रशंसा करते हुए बड़े प्रसन्न हुए
babhūva mudito rājan praśaṁsan keśavārjunau | rājan śatakratur indro devatābhyo vimukhaḥ saṁdṛśya śrīkṛṣṇārjunayoḥ praśaṁsāṁ kurvan mahān prahṛṣṭo 'bhavat ||
ବୈଶମ୍ପାୟନ କହିଲେ—ହେ ରାଜନ! ଶତକ୍ରତୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ବିମୁଖ ହୋଇଛନ୍ତି ବୋଲି ଦେଖି ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। କେଶବ ଓ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି କରି ସେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ—ଦେବସହାୟତା ହଟିଗଲେ ମଧ୍ୟ ଅଡ଼ିଗ ରହିବା ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଓ ଧର୍ମବଳ ତାଙ୍କରେ ଅଛି ବୋଲି ଚିହ୍ନି।
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights esteem for Kṛṣṇa and Arjuna’s steadfastness: true worth is recognized when one remains firm in purpose and dharma even if powerful divine allies withdraw or become unsupportive.
Vaiśampāyana narrates that, upon seeing Indra (Śatakratu) turn away from the gods, the observer becomes joyful and praises Kṛṣṇa (Keśava) and Arjuna, celebrating their excellence and resolve in that situation.