Shloka 163
अग्निभय-प्रसङ्गे मन्दपालस्य शोकः
Mandapāla’s Lament amid the Threat of Fire
नादेन रिपुसैन्यानां येषां संज्ञा प्रणश्यति । उस रथके शिखरपर बैठा हुआ वह वानर ऐसा जान पड़ता था, मानो शत्रुओंको भस्म कर डालना चाहता हो। उस ध्वजमें और भी नाना प्रकारके बड़े भयंकर प्राणी रहते थे, जिनकी आवाज सुनकर शत्रु-सैनिकोंके होश उड़ जाते थे
nādena ripusainyānāṃ yeṣāṃ saṃjñā praṇaśyati | rathasya śikharopaviṣṭaḥ sa vānara iva dṛśyate, śatrūn bhasma kartum icchann iva | tasmin dhvaje ca nānāvidhā mahābhayānakāḥ prāṇinaḥ santi, yeṣāṃ śabdaṃ śrutvā śatru-sainikānāṃ prajñā muhyati |
ବୈଶମ୍ପାୟନ କହିଲେ—ସେଇ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ନାଦମାତ୍ରେ ଶତ୍ରୁସେନାର ସଞ୍ଜ୍ଞା ଲୋପ ପାଉଥିଲା। ରଥଶିଖର ଉପରେ ଅବସ୍ଥିତ ସେଇ ବାନରଧ୍ୱଜ ଯେନେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଭସ୍ମ କରିଦେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛି—ଏମିତି ପ୍ରତୀତ ହେଉଥିଲା। ସେଇ ଧ୍ୱଜରେ ଆଉ ନାନା ପ୍ରକାରର ମହାନ୍ ଓ ଅତି ଭୟଙ୍କର ପ୍ରାଣୀ ବସୁଥିଲେ; ତାଙ୍କର ଚିତ୍କାର ଶୁଣି ଶତ୍ରୁସେନା ଭ୍ରମିତ ଓ ବିହ୍ୱଳ ହୋଇଯାଉଥିଲା।
वैशम्पायन उवाच