Adhyaya 33
Yama-mārga (Adhvan) and the Courts of Yama: Vaivasvatī and Chitragupta
ପୂର୍ବ ଆଲୋଚନାକୁ ଅନୁସରି ଗରୁଡ଼ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଯମଲୋକର ପରିମାଣ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଯାତ୍ରାମାର୍ଗର ଦୀର୍ଘତା ପଚାରନ୍ତି। ବିଷ୍ଣୁ ‘ଅଧ୍ୱନ’କୁ ୮୬,୦୦୦ ଯୋଜନ କହି ଏହାକୁ ଦାହକ, କଣ୍ଟକାକୀର୍ଣ୍ଣ, ଛାୟାହୀନ, ଅନ୍ନ‑ଜଳବିହୀନ ପଥ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତି; ଏଠାରେ ଭୁଖ‑ତୃଷ୍ଣା, ଗରମ‑ଶୀତ ଆଦି କ୍ଲେଶ ବିଶେଷକରି ପାପଭାରୀ ଜୀବଙ୍କୁ ପୀଡ଼ା ଦିଏ, ନିଷ୍କାମ ଲୋକ ତୁଳନାମୂଳକ ଭାବେ ସହଜରେ ପାର ହୁଅନ୍ତି। ଜୀବନରେ କରା ଦାନ ଯାତ୍ରୀର ଆଗରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ସାହାଯ୍ୟ କରେ; କିନ୍ତୁ କ୍ଷୁଦ୍ର ଦୁଷ୍କର୍ମୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଶ୍ରାଦ୍ଧଜଳ ମଧ୍ୟ କେବେ କେବେ ପହଞ୍ଚେ ନାହିଁ ବୋଲି ଅଧ୍ୟାୟ କହେ। ପରେ କଥା ଯମାଧିକାର କେନ୍ଦ୍ର—ରତ୍ନଦୀପ୍ତ, ଅବିନାଶୀ ବୈବସ୍ୱତୀ ନଗର, ତାହାର ପ୍ରାକାର‑ଦ୍ୱାର ଓ ବିଶାଳ ସଭାକୁ ଯାଏ; ସେଠାରେ ଧର୍ମରାଜ ଧର୍ମିଷ୍ଠଙ୍କୁ ପୁରସ୍କୃତ କରନ୍ତି ଓ ପାପୀଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରନ୍ତି। ନଗରମଧ୍ୟରେ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତଙ୍କ ଦୁର୍ଗଗୃହରେ କର୍ମଲେଖା ନିଷ୍ପକ୍ଷ ଭାବେ ରଖାଯାଏ, ଚାରିପାଖେ କ୍ଲେଶରୂପ ଶକ୍ତିମାନେ ଅଛନ୍ତି। ଶେଷରେ ଯମଦୂତଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଦଣ୍ଡବିଧାନ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇ ଦାନ‑ସେବାର ରକ୍ଷାକାରୀ ଫଳକୁ ପରବର୍ତ୍ତୀ ବିଷୟ ଭାବେ ଉପସ୍ଥାପନ କରେ।
Shlokas
Verse 1
जन्तूत्पत्तितद्गधात्वादिविभागभुवनादिविभागवर्णनं नाम द्वात्रिंशो ऽध्यायः गरुड उवाच / उत्पत्तिलक्षणं जन्तोः कथितं मयि पुत्त्रके / यमलोकः कियन्मात्रस्त्रैलोक्ये सचराचरे / विस्तरं तस्य मे ब्रूहि अध्वा चैव कियान् स्मृतः
ଗରୁଡ କହିଲେ—ହେ ପୁତ୍ର! ଜୀବମାନଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତିର ଲକ୍ଷଣ ତୁମେ ମୋତେ କହିଛ। ଏବେ କୁହ—ଚରାଚର ତ୍ରିଲୋକରେ ଯମଲୋକ କେତେ ବିସ୍ତୃତ? ତାହାର ବିସ୍ତାର ମୋତେ ବିସ୍ତାରେ କୁହ, ଏବଂ ‘ଅଧ୍ୱା’ ପଥ କେତେ ଦୂର ବୋଲି ସ୍ମୃତ?
Verse 2
कैश्च पापैः कृतैर्देव केन वा शुभकर्मणा / गच्छन्ति मानवास्तत्र कथयस्व विशेषतः
ହେ ଦେବ! କେଉଁ କେଉଁ ପାପ କରିଲେ ଏବଂ କେଉଁ ଶୁଭକର୍ମ ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସେଠାକୁ ଯାଆନ୍ତି? ଦୟାକରି ବିଶେଷଭାବେ କୁହ।
Verse 3
श्रीभगवानुवाच / षटशीतिसहस्राणि योजनानां प्रमाणतः / यमलोकस्य चाध्वानमन्तरा मानुषस्य च
ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ—ମନୁଷ୍ୟଲୋକ ଓ ଯମଲୋକ ମଧ୍ୟର ମଧ୍ୟବର୍ତ୍ତୀ ପଥ ପ୍ରମାଣମତେ ଛୟାଶୀ ହଜାର ଯୋଜନ ବିସ୍ତୃତ।
Verse 4
ध्मातताम्रमिवातप्तो ज्वलद्दुर्गो महापथः / तत्र गच्छन्ति पापिष्ठा मानवा मूढचेतसः
ମହାପଥଟି ଧ୍ମାତ ତାମ୍ର ପରି ତପ୍ତ, ଜ୍ୱଲନ୍ତ ଓ ଭୟଙ୍କର ଦୁର୍ଗମ; ସେହି ପଥେ ମୂଢଚେତନା ଥିବା ଅତିପାପୀ ମନୁଷ୍ୟ ଯାଆନ୍ତି।
Verse 5
कण्टकाश्च सुतीक्ष्णा वै विविधा घोरदर्शनाः / तैस्तुवालुक्षितिर्व्याप्ता हुताशश्च तथोल्बणः
ସେଠାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ତୀକ୍ଷ୍ଣ, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଓ ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିବା କଣ୍ଟକ ଅଛି; ସେଗୁଡ଼ିକରେ ବାଲୁକାଭୂମି ସର୍ବତ୍ର ବ୍ୟାପ୍ତ, ଏବଂ ଉଲ୍ବଣ ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟ ଜ୍ୱଲେ।
Verse 6
वृक्षच्छाया न तत्रास्ति यत्र विश्रमते नरः / गृहीतः कालपाशैश्च कृतैः कर्मभिरुल्बणैः
ସେଠାରେ ଯେଉଁଠି ନର ବିଶ୍ରାମ କରିବାକୁ ଚାହେ, ସେଠି ବୃକ୍ଷଛାୟା ନାହିଁ; କାରଣ ସେ କାଳପାଶରେ ଧରାପଡ଼ି, ନିଜ କୃତ ଉଲ୍ବଣ କର୍ମରେ ବନ୍ଧିତ।
Verse 7
तस्मिन् मार्गे न चान्नाद्यं येन प्राणान् प्रपोषयेत् / न जलं दृश्यते तत्र तृषा येन विलीयते
ସେହି ମାର୍ଗରେ ପ୍ରାଣ ପୋଷଣ ପାଇଁ ଅନ୍ନାଦି ନାହିଁ; ତୃଷା ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ଜଳ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ।
Verse 8
क्षुधया पीडितो याति तृष्णया च महापथे / शीतेन कम्पते क्वापि यममार्गे ऽतिदुर्गमे
କ୍ଷୁଧାରେ ପୀଡିତ ହୋଇ ସେ ମହାପଥରେ ଯାଏ, ତୃଷ୍ଣାରେ ମଧ୍ୟ ବ୍ୟାକୁଳ; ଏବଂ କେଉଁଠି ଅତିଦୁର୍ଗମ ଯମମାର୍ଗରେ ଶୀତରେ କମ୍ପିତ ହୁଏ।
Verse 9
यद्यस्य यादृशं पापं स पन्थास्तस्य तादृशः / सुदीनाः कृपणा मूढा दुः खैर्व्याप्तास्तरन्ति तम्
ଯାହାର ଯେପରି ପାପ, ତାହାର ସେପରି ପଥ ହୁଏ; ଦୁଃଖରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ଅତିଦୀନ, ଅସହାୟ ଓ ମୂଢ ହୋଇ ସେମାନେ ସେଇ (ଭୟଙ୍କର) ପଥ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି।
Verse 10
रुदन्ति दारुणं केचित् केचिद्द्रोहं वदन्ति च / आत्मकर्मकृतैर्देषैः पच्यमाना मुहुर्मुहुः
କେହି କେହି ଦାରୁଣ ଭାବେ କାନ୍ଦନ୍ତି, କେହି ଦ୍ରୋହ-ବିଶ୍ୱାସଘାତ କହି ଚିତ୍କାର କରନ୍ତି; ନିଜ କର୍ମରେ ଗଢ଼ା ଦେଶରେ ସେମାନେ ପୁନଃପୁନଃ ଦଗ୍ଧ ଓ ପୀଡିତ ହୁଅନ୍ତି।
Verse 11
ईदृग्विधः स वै पन्था विज्ञेयो दारुणः खग / वितृष्णा ये नरा लोके सुखं तस्मिन् व्रजन्ति ते
ହେ ଖଗ (ଗରୁଡ)! ଏହିପରି ହେଉଛି ସେଇ ପଥ—ଏହାକୁ ଦାରୁଣ ବୋଲି ଜାଣ; କିନ୍ତୁ ଲୋକେ ଯେ ନର ତୃଷ୍ଣାରହିତ, ସେମାନେ ସେଇ ପଥରେ ସୁଖରେ ଯାଆନ୍ତି।
Verse 12
यानियानि च दानानि दत्तानि भुवि मानवैः / तानितान्युपतिष्ठन्ति यमलोके पुरः पथि
ଭୂମିରେ ମାନବମାନେ ଯେଯେ ଦାନ ଦେଇଛନ୍ତି, ସେସବୁ ଯମଲୋକକୁ ଯାଉଥିବା ପଥରେ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ।
Verse 13
पापिनो नोपतिष्ठन्ति दाहश्राद्धजलाञ्जलि / भ्रमन्ति वायुभूतास्ते ये क्षुद्राः पापकर्मिणः
ପାପୀମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଦାହ‑ଶ୍ରାଦ୍ଧ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଜଲାଞ୍ଜଳି ପହଞ୍ଚେ ନାହିଁ। ଯେ କ୍ଷୁଦ୍ର ପାପକର୍ମୀ, ସେମାନେ ବାୟୁଭୂତ ହୋଇ ଅସ୍ଥିର ଓ ଆଶ୍ରୟହୀନ ଭାବେ ଭ୍ରମଣ କରନ୍ତି।
Verse 14
ईदृशं वर्त्म तद्रौद्रं कथितं तव सुव्रत / पुनश्च कथयिष्यामि यममार्गस्य या स्थितिः
ହେ ସୁବ୍ରତ! ଏପରି ରୌଦ୍ର ଓ ଭୟଙ୍କର ପଥ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଲି। ଏବେ ପୁଣି ଯମମାର୍ଗର ଅବସ୍ଥା ଓ ଗତିକୁ ମୁଁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବି।
Verse 15
याम्यनैरृतयोर्मध्ये पुरं वैवस्वतस्य तु / सर्वं वज्रमयं दिव्यमभेद्यं तत् सुरासुरैः
ଯାମ୍ୟ ଓ ନୈଋତ ଦିଗର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ବୈବସ୍ୱତ (ଯମ)ଙ୍କ ପୁରୀ ଅଛି। ସେହି ପୁରୀ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବଜ୍ରମୟ, ଦିବ୍ୟ; ଦେବ‑ଅସୁର ମଧ୍ୟ ତାହାକୁ ଭେଦି ପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
Verse 16
चतुरश्रं चतुर्द्वारं सप्तप्राकारतोरणम् / स्वयं तिष्ठति वै यस्यां यमो दूतैः समन्वितः
ସେହି ସ୍ଥାନ ଚତୁରଶ୍ର, ଚାରି ଦ୍ୱାରଯୁକ୍ତ, ସାତ ପ୍ରାକାର ଓ ତୋରଣସହିତ ସୁସଜ୍ଜିତ; ସେଠାରେ ଯମ ନିଜେ ଦୂତମାନଙ୍କ ସହିତ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହନ୍ତି।
Verse 17
योजनानां सहस्रं वै प्रमाणेन तदुच्यते / सर्वरत्नमयं दिव्यं विद्युज्ज्वालार्कतैजसम्
ତାହାର ପରିମାଣ ଏକ ସହସ୍ର ଯୋଜନ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ସେହି ପୁରୀ ଦିବ୍ୟ, ସର୍ବରତ୍ନମୟ ଏବଂ ବିଦ୍ୟୁତ୍, ଜ୍ୱାଳା ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ।
Verse 18
तद्गुहं धर्मराजस्य विस्तीर्णं काञ्चनप्रभम् / योजनानां पञ्चशतप्रमाणेन समुच्छ्रितम्
ଧର୍ମରାଜ (ଯମ)ଙ୍କ ସେହି ଗୁହା-ସଭା ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିସ୍ତୃତ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣପ୍ରଭାମୟ ଥିଲା; ତାହାର ଉଚ୍ଚତା ପାଞ୍ଚଶେ ଯୋଜନ ପରିମାଣ ଥିଲା।
Verse 19
वृतं स्तम्भसहस्रैस्तु वैदूर्यमणिमण्डितम् / मुक्ताजालगवाक्षं च पताकाशतभूषितम्
ସେହି ମଣ୍ଡପ ହଜାର ହଜାର ସ୍ତମ୍ଭରେ ଘେରା ଥିଲା, ବୈଦୂର୍ୟମଣିରେ ମଣ୍ଡିତ; ମୁକ୍ତାଜାଳ ସଦୃଶ ଗବାକ୍ଷ-ଜନାଳା ଥିଲା ଏବଂ ଶତ ଶତ ପତାକାରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା।
Verse 20
घण्टाशतनिनादाढ्यं तोरणानां शतैर्वृतम् / एवमादिभिरन्यैश्च भूषणैर्भूषितं सदा
ଶତ ଶତ ଘଣ୍ଟାର ନିନାଦରେ ସେହି ସ୍ଥାନ ଗୁଞ୍ଜିତ ଥିଲା, ଏବଂ ଶତ ଶତ ତୋରଣରେ ଘେରା ଥିଲା; ଏପରି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅନେକ ଭୂଷଣରେ ସେ ସଦା ଭୂଷିତ ଥିଲା।
Verse 21
तत्रस्थो भगवान् धर्म आसने तु समे शुभे / दशयो जनविस्तीर्णे नीलजीमूतसन्निभे
ସେଠାରେ ଭଗବାନ ଧର୍ମ ସମ ଓ ଶୁଭ ଆସନରେ ଆସୀନ ଥିଲେ; ସେ ଆସନ ଦଶ ଯୋଜନ ବିସ୍ତୃତ ଓ ନୀଳ ମେଘପୁଞ୍ଜ ସଦୃଶ ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା।
Verse 22
धर्मज्ञो धर्मशीलश्च धर्मयुक्तो हितो यमः / भयदः पापयुक्तानां धार्मिकाणां सुखप्रदः
ଯମ ଧର୍ମଜ୍ଞ, ଧର୍ମଶୀଳ ଓ ଧର୍ମଯୁକ୍ତ—ହିତକାରୀ; ପାପରେ ବନ୍ଧା ଲୋକଙ୍କୁ ଭୟ ଦିଅନ୍ତି, ଧାର୍ମିକଙ୍କୁ ସୁଖ ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତି।
Verse 23
मन्दमारु तसंयोगैरुत्सवैर्विविधैस्तथा / व्याख्यानैर्विविधैर्युक्तः शङ्खवादित्रनिः स्वनैः
ସେଠାରେ ମନ୍ଦ ଶୀତଳ ପବନର ସଂଯୋଗ, ବିଭିନ୍ନ ଉତ୍ସବ ଓ ନାନାପ୍ରକାର ଧର୍ମବ୍ୟାଖ୍ୟାନ ରହିଛି; ଶଙ୍ଖ ଓ ବାଦ୍ୟର ନିନାଦରେ ସେ ସ୍ଥାନ ଗୁଞ୍ଜିତ ହୁଏ।
Verse 24
पुरमध्यप्रवेशे तु चित्रगुप्तस्य वै गृहम् / पञ्चविंशतिसंख्यानां योजनानां सुविस्तरम्
ସେହି ନଗରର ମଧ୍ୟଭାଗକୁ ପ୍ରବେଶମୁହାଁରେ ନିଶ୍ଚୟ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତଙ୍କ ଗୃହ ଅଛି; ତାହା ପଚିଶ ଯୋଜନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିସ୍ତୃତ।
Verse 25
दशोच्छ्रितं महादिव्यं लोहप्राकारवोष्टितम् / प्रतोलीशतसंचारं पतताकाशतशोभितम्
ତାହା ଦଶ (ଯୋଜନ) ଉଚ୍ଚ, ମହାଦିବ୍ୟ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ; ଲୋହ ପ୍ରାକାରରେ ବେଷ୍ଟିତ; ଶତଶତ ପ୍ରତୋଳୀ-ଦ୍ୱାରମାର୍ଗର ସଞ୍ଚାରଯୋଗ୍ୟ ଏବଂ ଶତଶତ ପତାକାରେ ଶୋଭିତ।
Verse 26
दीपिकाशतसङ्कीर्णं गीतध्वनिसमाकुलम् / विचित्रचित्रकुशलैश्चित्रगुप्तस्य वै गृहम्
ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତଙ୍କ ଗୃହ ଶତଶତ ଦୀପରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ଗୀତଧ୍ୱନିରେ ମୁଖର, ଏବଂ କୁଶଳ ଶିଳ୍ପୀମାନଙ୍କ ତିଆରି ବିଚିତ୍ର ଚିତ୍ରରେ ଅଲଙ୍କୃତ।
Verse 27
मणिमुक्तामये दिव्ये आसने परमाद्भुते / तत्रस्थो गणयत्यायुर्मानुषेष्वितरेषु च
ସେ ତାହାଁରେ ମଣି-ମୁକ୍ତାମୟ ପରମ ଅଦ୍ଭୁତ ଦିବ୍ୟ ଆସନରେ ଉପବିଷ୍ଟ ହୋଇ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଓ ଅନ୍ୟ ଯୋନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ଆୟୁଷ୍ୟର ଗଣନା କରନ୍ତି।
Verse 28
न मुह्यति कदाचित् स सुकृते दुष्कृते ऽपि वा / यद्येनोपार्जितं यावत् तावद्वै वेत्ति तस्य तत्
ସେ କେବେ ମୋହିତ ହୁଏ ନାହିଁ—ପୁଣ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ପାପରେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ସେ ଯେତେ କର୍ମ ସଞ୍ଚୟ କରିଛି, ସେତେଟିକୁ ନିଜର ବୋଲି ଯଥାର୍ଥରେ ଜାଣେ।
Verse 29
दशाष्टदोषरहितं कृत कर्म लिखत्यसौ / चित्रगुप्तालयात् आच्यां ज्वरस्यास्ति महागृहम्
ଅଷ୍ଟାଦଶ ଦୋଷରହିତ ସେ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ କୃତ କର୍ମକୁ ଲେଖି ରଖେ। ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତାଳୟର ସମୀପରେ ଜ୍ୱରର ମହାଗୃହ ଅଛି।
Verse 30
दक्षिणे चापि शूलस्य लताविस्फोटकस्य च / पश्चिमे काल पाशस्य अजीर्णस्यारुचेस्तथा
ଦକ୍ଷିଣେ ଶୂଳ ଓ ଲତାବିସ୍ଫୋଟକର ପୀଡା; ପଶ୍ଚିମେ କାଳପାଶ, ଅଜୀର୍ଣ୍ଣ ଓ ଅରୁଚିର କଷ୍ଟ ଅଛି।
Verse 31
मध्यपीठोत्तरे ज्ञेयो तथा चान्या विषचिका / ऐशन्यां वै शिरो ऽर्तिश्च आग्नेय्याञ्चैव मृकता
ମଧ୍ୟ ପିଠର ଉପର ଭାଗରେ ପୀଡା ହେଲେ ତାହା ‘ବିଷଚିକା’ ନାମକ ବ୍ୟାଧି ବୋଲି ଜାଣିବା ଉଚିତ। ଈଶାନେ ଶିରୋବେଦନା, ଆଗ୍ନେୟେ ମୃକତା (କ୍ଷୟ) ଜ୍ଞେୟ।
Verse 32
अतिसारश्च नैरृत्यां वायव्यां दाहसंज्ञकः / एभिः परिवृतो नित्यं चित्रगुप्तः स तिष्ठति
ନୈଋତ୍ୟେ ଅତିସାର, ବାୟବ୍ୟେ ‘ଦାହ’ ନାମକ ପୀଡା ଅଛି। ଏହି ସବୁଦ୍ୱାରା ନିତ୍ୟ ପରିବୃତ ହୋଇ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତ ସେଠାରେ ତିଷ୍ଠେ।
Verse 33
यत् कर्म कुरुते कश्चित्तत् सर्वं विलखत्यसौ / धर्मराजगृहद्वारि दूतास्तार्क्ष्य तथा निशि / तिष्ठन्ति पापकर्माणः पच्यमाना नराधमाः
ମଣିଷ ଯେ କୌଣସି କର୍ମ କରେ, ସେ ସବୁକୁ ସେ (ଲେଖକ) ଲେଖି ରଖେ। ହେ ତାର୍କ୍ଷ୍ୟ! ଧର୍ମରାଜଙ୍କ ଗୃହଦ୍ୱାରେ ଯମଦୂତମାନେ ରାତିରେ ମଧ୍ୟ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହନ୍ତି; ସେଠାରେ ପାପକର୍ମୀ ଅଧମ ନରମାନେ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇ ରହନ୍ତି।
Verse 34
यमदूतैर्महापाशैर्हन्यमानाश्च मुद्गरैः / वध्यन्ते विविधैः पापैः पूर्वकर्मकृतैर्नराः
ଯମଦୂତମାନେ ମହାପାଶରେ ବାନ୍ଧି ଓ ମୁଦ୍ଗରରେ ପ୍ରହାର କରି ମଣିଷମାନଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡ ଦିଅନ୍ତି। ପୂର୍ବକର୍ମରେ କୃତ ନାନା ପାପ ଅନୁସାରେ ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଭାବେ ଶାସିତ ହୁଅନ୍ତି।
Verse 35
नानाप्रहारणाग्रैश्च नानायन्त्रैस्तथा परे / छिद्यन्ते पापकर्माणः क्रकचैः काष्ठवद्द्विधा
ସେଠାରେ ନାନା ଅସ୍ତ୍ରର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅଗ୍ର ଓ ବିଭିନ୍ନ ଯନ୍ତ୍ରଦ୍ୱାରା ପାପକର୍ମୀମାନେ କାଟାଯାନ୍ତି; କ୍ରକଚରେ କାଠ ପରି ଦୁଇ ଭାଗ କରାଯାନ୍ତି।
Verse 36
अन्ये ज्वलद्भिरङ्गारैर्वेष्टिताः परितो भृशम् / पूर्वकर्मविपाकेन ध्मायन्ते लोहपिण्डवत्
ଅନ୍ୟେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଙ୍ଗାରରେ ସମସ୍ତ ପାର୍ଶ୍ୱରୁ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଘେରାଯାନ୍ତି; ପୂର୍ବକର୍ମର ବିପାକରେ ସେମାନେ ଭଟ୍ଟିରେ ଲୋହପିଣ୍ଡ ପରି ଧ୍ମାଇ ଜଳାଯାନ୍ତି।
Verse 37
क्षिप्त्वान्ये च धरापृष्ठे कुठारेणावकर्तिताः / क्रन्दमानाश्च दृश्यन्ते पूर्वकर्मविपाकतः
ଅନ୍ୟେ ଭୂମିପୃଷ୍ଠରେ ଛାଡ଼ି ଦିଆଯାଇ କୁଠାରରେ କାଟାଯାନ୍ତି; ସେମାନେ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ଦେଖାଯାନ୍ତି—ଏହା ପୂର୍ବକର୍ମର ବିପାକ ଫଳ।
Verse 38
केचिद्गुडमयैः पाकैस्तैलपाकैस्तथा परे / पीड्यन्ते यमदूतैश्च पापिष्ठाः सुभृशं नराः
କେତେକ ଅତିପାପୀ ନର ଗଳିତ ଗୁଡ଼ର କଡାହିରେ ପକାଯାନ୍ତି, ଆଉ କେତେକ ତେଲରେ ଫୁଟାଯାନ୍ତି; ଏଭଳି ଯମଦୂତମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ପୀଡ଼ନ କରନ୍ତି।
Verse 39
क्षणाह्नि प्रार्थयन्त्यन्ये देहिदेहीति कोटिशः / यमलोके मया दृष्टा ममस्वं भक्षितं त्वया
କ୍ଷଣକ୍ଷଣ ଓ ଦିନେଦିନେ କୋଟିକୋଟି ଜନ ‘ଦିଅ, ଦିଅ’ ବୋଲି ପ୍ରାର୍ଥନା କରନ୍ତି; ଯମଲୋକରେ ମୁଁ ଦେଖିଲି—ମୋର ଯାହା ଥିଲା, ତାହା ତୁମେ ଭକ୍ଷଣ କରିଛ।
Verse 40
इत्येवं बहुशस्तार्क्ष्य नरकाः पापिनां स्मृताः / कर्मभिर्बहुभिः प्रोक्तैः सर्वशास्त्रेषु भाषितैः / दानोपकारं वक्ष्यामि यथा तत्र सुखं भवेत्
ଏଭଳି, ହେ ତାର୍କ୍ଷ୍ୟ, ପାପୀମାନଙ୍କ ନରକ କର୍ମଭେଦ ଅନୁସାରେ ବହୁ ପ୍ରକାରେ ସ୍ମୃତ ଓ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ କଥିତ। ଏବେ ମୁଁ ଦାନ ଓ ଉପକାରର ମାହାତ୍ମ୍ୟ କହିବି, ଯାହାଦ୍ୱାରା ପରଲୋକେ ସୁଖ ହେବ।
Frequently Asked Questions
The chapter states that whatever kind of sin a person commits, a path of that very kind ‘becomes his’: suffering is not random but a karmic correspondence, where experiences on the route reflect the moral texture of prior actions (karma-vipāka).
Acts of giving performed while alive are said to ‘stand before’ the traveler on the road to Yama’s realm—functioning as supportive merit that mitigates hardship—foreshadowing the next section’s explicit teaching on dāna and service as beneficial power.
The text claims that for sinners the jalāñjali connected with funeral rites and śrāddha does not reach; it frames this as a karmic obstruction tied to petty evil conduct, resulting in restless wandering rather than stable reception of offerings.
By portraying gates, walls, radiance, and a formal throne-hall, the chapter emphasizes cosmic moral administration: Yama is not arbitrary but a dharma-aligned adjudicator who gives fear to the sinful and happiness to the righteous.
Chitragupta records all actions and reckons the span of life across beings; ‘never deluded’ signals impartial accounting unaffected by merit or sin as bribes—karma is known and recorded exactly, forming the basis for just consequence.
Read Garuda Purana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.