Srimad Bhagavatam — Navama Skandha, Shloka 26
Bhagīratha Brings Gaṅgā; Saudāsa’s Curse; Khaṭvāṅga’s Instant Renunciation
क्षुधार्तो जगृहे विप्रं तत्पत्न्याहाकृतार्थवत् । न भवान् राक्षस: साक्षादिक्ष्वाकूणां महारथ: ॥ २६ ॥ मदयन्त्या: पतिर्वीर नाधर्मं कर्तुमर्हसि । देहि मेऽपत्यकामाया अकृतार्थं पतिं द्विजम् ॥ २७ ॥
kṣudhārto jagṛhe vipraṁ tat-patny āhākṛtārthavat na bhavān rākṣasaḥ sākṣād ikṣvākūṇāṁ mahā-rathaḥ
ରାକ୍ଷସୀ ଭାବର ପ୍ରଭାବରେ ଏବଂ ଭୁଖରେ ପୀଡ଼ିତ ସୌଦାସ ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଧରିଲେ। ତେବେ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଦୀନା ପତ୍ନୀ କହିଲେ—ହେ ବୀର, ଆପଣ ସତ୍ୟସତ୍ୟ ନରଭକ୍ଷକ ନୁହେଁ; ଆପଣ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ମହାରଥ, ମଦୟନ୍ତୀଙ୍କ ପତି। ଏପରି ଅଧର୍ମ କରିବା ଆପଣଙ୍କୁ ଶୋଭା ଦେଉନାହିଁ। ମୁଁ ପୁତ୍ରକାମିନୀ; ତେଣୁ ଯିଏ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋତେ ଗର୍ଭିଣୀ କରିନାହାନ୍ତି, ସେଇ ମୋ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପତିଙ୍କୁ ଦୟାକରି ଫେରାଇ ଦିଅନ୍ତୁ।
FAQs
This verse shows that distress like hunger does not justify adharmic acts; the wife appeals to the assailant’s noble lineage to awaken restraint and righteous conduct.
She uses moral persuasion—reminding him that such cruelty is unworthy of a noble kṣatriya—so he will release the brāhmaṇa and act according to dharma.
When pressured by need or emotion, remember your values and identity; choose integrity over impulse, and avoid harming others for short-term relief.