Srimad Bhagavatam — Navama Skandha, Shloka 42
Ikṣvāku Dynasty: Vikukṣi’s Offense, Purañjaya’s Victory, Māndhātā’s Birth, and Saubhari’s Fall and Renunciation
स विचिन्त्याप्रियं स्त्रीणां जरठोऽहमसन्मत: । वलीपलित एजत्क इत्यहं प्रत्युदाहृत: ॥ ४१ ॥ साधयिष्ये तथात्मानं सुरस्त्रीणामभीप्सितम् । किं पुनर्मनुजेन्द्राणामिति व्यवसित: प्रभु: ॥ ४२ ॥
sa vicintyāpriyaṁ strīṇāṁ jaraṭho ’ham asan-mataḥ valī-palita ejat-ka ity ahaṁ pratyudāhṛtaḥ
ସୌଭରି ମୁନି ମନେ ଭାବିଲେ— “ମୁଁ ଏବେ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାରେ ଦୁର୍ବଳ; ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅପ୍ରିୟ ଓ ଅସମ୍ମତ। ଶରୀରେ ଭାଜ, କେଶ ପାକିଛି, ମୁଣ୍ଡ ସଦା କମ୍ପେ; ତଦୁପରି ମୁଁ ଯୋଗୀ— ତେଣୁ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ମୋତେ ପସନ୍ଦ କରିବେ ନାହିଁ। ରାଜା ଏମିତି ଉତ୍ତର ଦେଇଛନ୍ତି; ତେଣୁ ମୁଁ ଦେବୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଯାହାକୁ ଇଚ୍ଛନ୍ତି ସେପରି ନିଜ ଦେହକୁ ସାଧିବି— ମନୁଷ୍ୟ ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟାମାନଙ୍କ କଥା ତ ଅଲଗା।”
FAQs
This verse highlights how the body inevitably becomes wrinkled, gray, and unsteady, urging reflection that worldly attractiveness is temporary.
The narrative emphasizes a turning point where one recognizes fading sensual appeal, which can provoke detachment from sense-enjoyment.
Use awareness of impermanence to prioritize character, devotion, and spiritual practice over external validation and temporary beauty.