Adhyaya 3

Verse 1

सनक उवाच । भगवन्नरुणाद्रीश माहात्म्यमिदमद्भुतम् । श्रुतं शिवप्रसादेन दयया ते जगद्गुरोः

စနကက ပြောသည်—အို ဘုရားသခင်မြတ်၊ အို အရုဏာဒြီ၏ အရှင်၊ ဤအံ့ဩဖွယ် မဟာတမကို ကျွန်ုပ်သည် ရှိဝ၏ ကရုဏာကျေးဇူးနှင့် သင်၏ မေတ္တာကရုဏာကြောင့် ကြားသိရပါပြီ၊ အို ကမ္ဘာ့ဆရာတော်။

Verse 2

आश्चर्यमेतन्माहात्म्यं सर्वपापविनाशनम् । आराधयन्पुनः के वा वरदं शोणपर्वतम्

ဤမဟာတမသည် အံ့ဩဖွယ်ကောင်း၍ အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပေးသည်။ ဆုတောင်းပေးတတ်သော ရှိုဏပရဗတ (Śoṇa တောင်) ကို ပူဇော်ပြီးနောက် မည်သူကပင် ထိုသဒ္ဓါမှ ပြန်လှည့်နိုင်မည်နည်း။

Verse 3

अनादिरंतरहितः शिवः शोणचलाकृतिः । युवयोस्तपसा देव वरदानाय संस्थितः

အစမရှိ အတွင်းခွဲခြားမှုမရှိသော ရှိဝသည် ရှိုဏာချလ (Śoṇācala) တောင်ပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် တည်ရှိသည်။ အို အရှင်၊ သင်တို့နှစ်ဦး၏ တပသ (အာသီတ) အင်အားကြောင့် ထိုနေရာ၌ ဆုတောင်းပေးရန် တည်နေပါသည်။

Verse 4

सकृत्संकीर्तिते नाम्नि शोणाद्रिरिति मुक्तिदे । सन्निधिः सर्वकामानां जायते चाघनाशनम्

‘ရှိုဏာဒြီ’ ဟူသော နာမကို တစ်ကြိမ်သာ သီဆိုခေါ်ဆိုလျှင်ပင် မုတ်တိ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ပေးတတ်သည်။ အလိုဆန္ဒအားလုံး ပြည့်စုံစေသော အနီးကပ်ကောင်းချီး ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အပြစ်ကိုလည်း ဖျက်ဆီးပေးသည်။

Verse 5

शिवशब्दामृतास्वादः शिवार्चनकथाक्रमः । इति तद्वचनं श्रुत्वा देवदेवः पितामहः

ဤသို့ စနကသည် «ရှီဝ» ဟူသော နာမ၏ အမရတရည်ကို ခံစားလျက်၊ ရှီဝဘုရားကို ပူဇော်ရာ အကြောင်းအရာ အစဉ်ကို ပြောကြား하였다။ ထိုစကားကို ကြားသော်၊ ဒေဝတို့၏ ဒေဝဖြစ်သော ပိတာမဟာ (ဘြဟ္မာ) သည် (ပြန်လည်တုံ့ပြန်)하였다။

Verse 6

उवाच करुणामूर्तिररुणाद्रीशमानमन् । ब्रह्मोवाच । श्रूयतां वत्स पार्वत्याश्चरितं यत्पुरातनम्

ထို့နောက် အရုဏာဒြီ၏ အရှင်ကို ရိုသေလေးစားသော ကရုဏာရုပ်တော် ဘြဟ္မာက ပြောကြားသည်– “ချစ်သောကလေးရေ၊ ပုရాతနသော ပါရဝတီ၏ သာသနာတော်အကြောင်းကို နားထောင်လော့”။

Verse 7

अरुणाद्रीशमाश्रित्य यथा सा निर्वृताभवत् । आससाद महादेवः कदाचित्पार्वतीपतिः

အရုဏာဒြီ၏ အရှင်ကို အားကိုးခိုလှုံခြင်းဖြင့် သူမသည် အလွန်အမင်း စိတ်ချမ်းသာငြိမ်းချမ်းမှုကို မည်သို့ ရရှိခဲ့သနည်း—ထိုအကြောင်းကို ငါပြောမည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ပါရဝတီ၏ အရှင် မဟာဒေဝသည် (သူမထံ) ချဉ်းကပ်လာ하였다။

Verse 8

रत्नसिंहासनं दिव्यं रत्नतोरणसंयुतम् । रत्नपुष्पफलोपेत कल्पद्रुममनोहरम्

ရတနာဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဒိဗ္ယ စင်္ဟာသနတစ်လုံးရှိ၍၊ ရတနာတံခါးတော် (တောရဏ) ဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည်။ ကပ္ပဒြုမ အလိုပြည့်ပင်များကလည်း ရတနာပန်းနှင့် ရတနာအသီးများဖြင့် လှပစွာ တင့်တယ်နေ하였다။

Verse 9

परार्ध्य दृषदास्तीर्णं बद्धमुक्तावितानकम् । विमुक्तपुष्पप्रकरदिव्यधूपोरुसौरभम्

အလွန်တန်ဖိုးကြီးသော ကျောက်ပြားများဖြင့် ခင်းထားပြီး၊ ချည်နှောင်ထားသော ပုလဲကြိုးများဖြင့် မိုးကာတန်ဆာ (ဝိတာန) ဆင်ထားသည်။ ထို့ပြင် ဒိဗ္ယ သင်္ကြန်အမွှေးနံ့နှင့် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ဖြန့်ချထားသော ပန်းအစုအဝေးတို့၏ မွှေးရနံ့ကြီးစွာ ပြည့်နှက်နေ하였다။

Verse 10

प्रलंबमालिकाजालनिनदद्भृंगसंकुलम् । दिव्यतूर्यघनारावप्रनृत्यद्गुहवाहनम्

ချိတ်ဆွဲပန်းကုံးကွန်ယက်များကြားတွင် ပျားဟုန်းသံများဖြင့် ပြည့်နှက်၍ မြည်ဟည်းလေ၏။ ထို့ပြင် နတ်တူရိယာတို့၏ မိုးကြိုးကဲ့သို့ အော်သံကြီးကြားတွင် ဂုဟာ၏ ယာဉ်သည် ဝမ်းမြောက်စွာ ကခုန်လေ၏။

Verse 11

पार्वतीसिंहसंचारपरित्रस्तमहागजम् । अप्सरोभिः प्रनर्त्ताभिर्गायंतीभिश्च केवलम्

ပါရဝတီ၏ ခြင်္သေ့ လှုပ်ရှားသွားလာသဖြင့် ဆင်ကြီးများသည် ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်လေ၏။ နေရာတိုင်းတွင် အပ္စရာများသာ ရှိ၍ ကခုန်ကာ သီချင်းဆိုလေ၏။

Verse 12

आसेवितपुरोरंगं दिक्पालकनिषेवितम् । ऋग्यजुःसामजैर्मंत्रैः स्तुवद्भिर्मुनिपुंगवैः

အရှေ့ဆုံး မဏ္ဍပကို ဦးစွာ ဆောင်ရွက်စောင့်ရှောက်ကြပြီး၊ အရပ်တော်စောင့် နတ်များကလည်း ဝင်ရောက်ကူညီလေ၏။ ထိုနေရာကို မုနိအထက်မြတ်တို့က ဋ္ဌာနသုံးဝေဒ—ရိဂ်၊ ယဇု၊ သာမ—မန်တရများဖြင့် ချီးမွမ်းလေ၏။

Verse 13

ब्रह्मर्षिभिस्तथा देवैः सिद्धै राजर्षिभिवृतम् । गणैश्च विविधाकारैर्भस्मालंकृतविग्रहैः

ဗြဟ္မရ္ရှီများ၊ နတ်များ၊ သိဒ္ဓများနှင့် ရာဇရ္ရှီများက ဝိုင်းရံထားလေ၏။ ထို့ပြင် ရုပ်သဏ္ဍာန်မျိုးစုံရှိသော ရှိဝ၏ ဂဏများလည်း ပါဝင်၍ ကိုယ်ခန္ဓာကို သန့်ရှင်းသော ပြာဖြင့် အလှဆင်ထားလေ၏။

Verse 14

रुद्राक्षधारसुभगैरापूर्णं शिवतत्परैः । वीणावेणुमृदंगादितौर्यत्रिकजनिस्वनैः

ရှိဝကိုသာ အပြည့်အဝ အလေးအနက်ထားသော ဘက္တများဖြင့် ပြည့်နှက်၍ ရုဒ္ရాక్ష မာလာများကြောင့် လှပလေ၏။ ထို့ပြင် ဝီဏာ၊ ဝေဏု၊ မৃদင်္ဂ စသည့် သုံးမျိုးတူရိယာသံတို့ ပေါက်ဖွားသံဖြင့် မြည်ဟည်းလေ၏။

Verse 15

घंटाटंकारसुभगैर्वेदध्वनिविमिश्रितैः । मनोहरं महादिव्यमासनं पार्वतीसखः

ခေါင်းလောင်းသံ၏ ချိုမြိန်သောတုန်ခါသံကို ဝေဒသံနှင့် ရောနှောစေ၍ ပါဝတီ၏ မိတ်ဖက်ဖြစ်သော သီဝသည် ထိုအာသနာကို အံ့ဩဖွယ်ကောင်း၍ အမြင့်မြတ်ဆုံး သာလွန်သန့်ရှင်းသော တရားသဘောဖြစ်အောင် ပြုတော်မူ၏။

Verse 16

अलंचकार भगवन्भक्तानुग्रहकाम्यया । आस्थाय विमलं रूपं सर्वतेजोमयं शिवम्

ဘုရားသခင်မြတ်သည် ဘက္တများအား ကရုဏာပြုလိုသော ဆန္ဒဖြင့် အညစ်အကြေးကင်းသော ရုပ်သဏ္ဍာန်ကို ခံယူတော်မူ၏—အလင်းရောင်အပေါင်း၏ တေဇောဖြင့် ပြည့်စုံသော သီဝတော်မူ၏။

Verse 17

अंबिकासहितः श्रीमान्विजहार दयानिधिः । संगीतेन कथाभेदैर्द्यूतक्रीडाविकल्पनैः

ကရုဏာ၏ သမုဒ္ဒရာတော်ဖြစ်သော ဂုဏ်တော်ထွန်းလင်းသည့် အရှင်သည် အမ္ဗိကာနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်စွာ ကစားတော်မူ၏—ဂီတဖြင့်လည်းကောင်း၊ ပုံပြင်အမျိုးမျိုးဖြင့်လည်းကောင်း၊ အန်စာတုံးကစားနည်းတို့ဖြင့်လည်းကောင်း။

Verse 18

गणानां विकटैर्नृत्यै रमयामास पार्वतीम् । विसृज्य सकलान्देवानृषींश्चापि सभासदः

ဂဏာတို့၏ အံ့ဩဖွယ် အားမာန်ပြည့် နတ်ကပြမှုများဖြင့် ပါဝတီကို ပျော်ရွှင်စေတော်မူ၏။ ထို့နောက် ခန်းမ၌ ရှိနေသော နတ်များနှင့် ရှင်ရသီတို့အားလုံးကို ပြန်လွှတ်ပြီး အေးချမ်းစွာ နေတော်မူ၏။

Verse 19

वरान्प्रदाय विविधान्भक्तलोकाय वाञ्छितान् । आगमेषु विचित्रेषु सर्वर्तुकुसुमेषु च

ဘက္တအစုအဝေးတို့ ဆန္ဒရှိသမျှကို အမျိုးမျိုးသော အာရှီဝါဒပေးတော်မူပြီး၊ အံ့ဩဖွယ် သာသနာတော်ဆိုင်ရာ အာဂမတရားများနှင့် ရာသီတိုင်း ပန်းပွင့်သော ဥယျာဉ်များအတွင်း၌ ပျော်မြူးတော်မူ၏။

Verse 20

विजहारोमया सार्द्धं रत्नप्रासादपंक्तिषु । वापिकासु मनोज्ञासु रत्नसोपानपंक्तिषु

ဉမာနှင့်အတူ၊ ရတနာကဲ့သို့တောက်ပသော နန်းတော်တန်းများအတွင်း၌ ကစားပျော်ရွှင်၍၊ ရတနာလှေကားတန်းများဖြင့် အလှဆင်ထားသော လှပသည့် ရေကန်များဘေး၌ လှည့်လည်တော်မူ၏။

Verse 21

केलिपर्वतशृंगेषु हेमरंभावनांतरे । गंगातरंगशीतेन फुल्लपंकजगंधिना

ပျော်ရွှင်မှုတောင်တန်း၏ ထိပ်များပေါ်၌၊ ရွှေရောင် ငှက်ပျောတောအတွင်း၌၊ ဂင်္ဂါမြစ်လှိုင်းတက်လှိုင်းကျ၏ အေးမြသောအရိပ်နှင့် အပွင့်ပဒုမ၏ မွှေးရနံ့တို့ဖြင့်—

Verse 22

वातेन मंदगतिना विहारविहतश्रमः । स्वकामतः स्वयं देवः प्रेयसीमभ्यनन्दयत्

လှည့်လည်ကစားပြီးနောက် မန့်မန့်လေး လှုပ်ရှားသော လေညင်းကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု ပျောက်ကင်းသွားရာ၊ သခင်ဘုရားတော်သည် မိမိ၏ ချိုမြိန်သော အလိုတော်အတိုင်း ချစ်သူတော်ကို ပျော်ရွှင်စေတော်မူ၏။

Verse 23

रतिरूपां शिवां देवीं सर्वसौभाग्यसुन्दरीम् । कदाचिद्रहसि प्रीता निजाज्ञावशवर्त्तिनम्

ချစ်ခြင်း၏ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြစ်သော ဒေဝီ ရှိဝါ၊ ကံကောင်းခြင်းအလုံးစုံ၏ အလှတရားဖြစ်သော မဟာသုဘဂ္ဂါ၊ တစ်ခါတစ်ရံ တိတ်ဆိတ်ရာ၌ ပျော်မြူးနှစ်သက်လျက် မိမိအမိန့်အောက်၌ လိုက်နာနေသူကို တွေ့မြင်၏။

Verse 24

रमणं जानती मुग्धा पश्चादभ्येत्य सादरम् । कराभ्यां कमलाभाभ्यां त्रिणेत्राणि जगद्गुरोः

သူ့ကို မိမိ၏ ချစ်သူဟု သိသော အလှမက်မောသူမသည် နောက်မှ ချစ်ခင်စွာ ချဉ်းကပ်လာပြီး၊ ကြာပန်းကဲ့သို့သော လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လောက၏ ဆရာတော်၏ မျက်စိသုံးလုံးကို ဖုံးအုပ်လိုက်၏။

Verse 25

पिदधे लीलया शंभोः किमेतदिति कौतुकात् । चन्द्रादित्याग्निरूपेण पिहितेष्वक्षिषु क्रमात्

“ဒါက ဘာလဲ” ဟူသော ကစားသဘော စူးစမ်းလိုစိတ်ကြောင့် နတ်မသည် သမ္ဘူ၏ မျက်စိကို ဖုံးအုပ်ခဲ့သည်။ ထိုမျက်စိတို့သည် လ၊ နေ၊ မီး၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ပိတ်သွားလေ၏။

Verse 26

अन्धकारोऽभवत्तत्र चिरकालं भयंकरः । निमिषार्द्धेन देवस्य जग्मुर्वत्सरकोटयः

ထိုအခါ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် အမှောင်သည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ လွှမ်းမိုးလေ၏။ သို့ရာတွင် ဘုရား၏ မျက်တောင်ခတ်တစ်ဝက်အတွင်းပင် နှစ်ကောဋိများ ကုန်လွန်သွားလေ၏။

Verse 27

देवीलीलासमुत्थेन तमसाभूज्जगत्क्षयः । तमसा पूरितं विश्वमपारेण समन्ततः

နတ်မ၏ ကစားလီလာမှ ပေါက်ဖွားလာသော အမှောင်ကြောင့် လောကသည် ပျက်သုဉ်းခြင်းသို့ ဦးတည်လေ၏။ အဆုံးမရှိသော မှောင်မိုက်သည် စကြဝဠာတစ်လျှောက် အရပ်ရပ်ကို ပြည့်နှက်လေ၏။

Verse 28

शून्यं ज्योतिः प्रचारेण विनाशं प्रत्यपद्यत । न व्यजृंभत विबुधा न च वेदाश्चकाशिरे

အလင်းရောင် ပျောက်ကွယ်သွားသဖြင့် အလင်း၏ အာကာသတောင် အလွတ်သုညကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်လေ၏။ နတ်တို့ မလှုပ်ရှားနိုင်ကြ၊ ဝေဒများပင် မတောက်ပနိုင်ကြလေ။

Verse 29

नापि जीवाः समभवन्नव्यक्तं केवलं स्थितम् । जगतामपि सर्वेषामकाले वीक्ष्य संक्षयम्

အသက်ရှိသတ္တဝါများပင် မပေါ်ပေါက်သေးဘဲ၊ မဖော်ပြနိုင်သော အဗျက္တ (Unmanifest) သာ တည်ရှိနေ၏။ လောကအပေါင်းတို့၏ အချိန်မတိုင်မီ ပျက်သုဉ်းမှုကို မြင်၍ မဟာရိရှီတို့သည် ဤအံ့ဩဖွယ်ကို ဆင်ခြင်ကြလေ၏။

Verse 30

तपसा लब्धस्फूर्तीनां विचारः समपद्यत । किमेतत्तमसो जन्म भुवनक्षयकारणम्

တပဿာဖြင့် အတွင်းအလင်းရရှိသူတို့၏ စိတ်၌ မေးခွန်းတစ်ရပ် ပေါ်ထွန်းလာသည်—«ဤအမှောင်၏ မွေးဖွားခြင်းသည် အဘယ်နည်း၊ လောကပျက်စီးခြင်း၏ အကြောင်းရင်းသည် အဘယ်နည်း»

Verse 31

भगवानपि सर्वात्मा न नूनं कालमाक्षिपत् । देवी विनोदरूपेण पिधत्ते पुरजिद्दृशः

အလုံးစုံ၏ အတ္တမဖြစ်သော ဘဂဝန်တော်တိုင်ပင် အချိန်ကာလကို မထုတ်လွှတ်ခဲ့ပေ။ အစားထိုး၍ ဒေဝီသည် ကစားပျော်ရွှင်သည့် ရူပဖြင့် တြိပုရဇစ် (ရှီဝ) ၏ မြင်ကွင်းကို ဖုံးကွယ်ခဲ့သည်။

Verse 32

तेनेदमखिलं जातं निस्तेजो भुवनत्रयम् । अकालतमसा व्याप्ते सकले भुवनत्रये

ထိုအကြောင်းကြောင့် ဤအရာအားလုံး ပေါ်ပေါက်လာ၍ လောကသုံးပါးသည် အလင်းရောင်ကင်းမဲ့သွားသည်။ အချိန်မတော်သော အမှောင်သည် လောကသုံးပါးလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။

Verse 33

का गतिर्लब्धराज्यानां तपसो देवजन्मनाम् । न यज्ञाः संप्रवर्तंते न पूज्यन्ते सुरा भुवि

တပဿာဖြင့် အာဏာရရှိသူတို့နှင့် ဒေဝတားအဖြစ် မွေးဖွားသူတို့၏ ကံကြမ္မာသည် မည်သို့နည်း။ ယဇ္ဉပူဇာများ မဆက်လက်ကျင်းပနိုင်တော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒေဝတားတို့ကို မကိုးကွယ်တော့ကြ။

Verse 34

इति निश्चित्य मनसा वीक्ष्य ते ज्ञानचक्षुषा । नित्यास्ते सूरयो भक्त्या शंभुमागम्य तुष्टुवुः

ဤသို့ စိတ်၌ အတည်ပြုဆုံးဖြတ်ကာ ဉာဏ်မျက်စိဖြင့် အမှန်တရားကို မြင်ပြီးနောက်၊ ထာဝရ ရှင်ရသီတို့သည် ဘက္တိဖြင့် ရှမ္ဘူထံ ချဉ်းကပ်၍ ချီးမွမ်းတော်မူကြသည်။

Verse 35

नमः सर्वजगत्कर्त्रे शिवाय परमात्मने । मायया शक्तिरूपेण पृथग्भावमुपेयुषे

လောကအပေါင်းကို ဖန်ဆင်းတော်မူသော အမြင့်မြတ်ဆုံး အတ္တဖြစ်သည့် သီဝဘုရားအား နမောနမတ်ပြုပါ၏—မာယာကို သက္တိအဖြစ်ယူဆောင်၍ ကွဲပြားမှုနှင့် မျိုးစုံပုံသဏ္ဍာန်ကို ထင်ရှားစေတော်မူ၏။

Verse 36

अविनाभाविनी शक्तिराद्यैका शिवरूपिणी । लीलया जगदुत्पत्तिरक्षासंहृतिकारिणी

မခွဲမပြတ်သော သက္တိတော်သည်—အစဦးတည်းက တစ်ပါးတည်းဖြစ်၍ သီဝ၏ သဘာဝတော်တည်းဟူသော—လီလာတော်ဖြင့် လောကကို ဖန်ဆင်းခြင်း၊ ကာကွယ်ထိန်းသိမ်းခြင်းနှင့် ပျက်သိမ်းခြင်းကို ဆောင်ရွက်တော်မူ၏။

Verse 37

अर्धांगी सा तव देव शिवशक्त्यात्मकं वपुः । एक एव महादेवो न परे त्वद्विना विभो

အို ဘုရားသီဝ၊ သူမသည် သင်၏ ကိုယ်တစ်ဝက်ဖြစ်၏။ သင်၏ ရုပ်ကာယသည် သီဝနှင့် သက္တိ၏ အနှစ်သာရဖြစ်၏။ သင်တစ်ပါးတည်းသာ မဟာဒေဝဖြစ်၍၊ သင်မရှိဘဲ အခြားမည်သူမျှ မရှိပါ၊ အို အရှင်။

Verse 38

लीलया तव लोकोयमकाले प्रलयं गतः । करुणा तव निर्व्याजा वर्द्धतां लोकवर्द्धनी

သင်၏ လီလာတော်ကြောင့် ဤလောကသည် အချိန်မတိုင်မီ ပျက်သိမ်းခြင်းသို့ ကျရောက်ခဲ့၏။ အကြောင်းမဲ့ ကရုဏာတော်သည် တိုးပွားပါစေ—လောကကို ကြီးပွားစေသော ကရုဏာရှင်တော်။

Verse 39

भवतो निमिषार्द्धेन तेजसामुपसंहृतेः । गतान्यनेकवर्षाणि जगतां नाशहेतवे

သင်၏ တေဇောရောင်ခြည်ကို မျက်တောင်ခတ်တစ်ဝက်သာ ဆုတ်ယူသွားသဖြင့် မရေမတွက်နိုင်သော နှစ်ပေါင်းများစွာ ကုန်လွန်ခဲ့ပြီး—လောကများကို ပျက်စီးခြင်းအနီးသို့ တင်ပို့ခဲ့၏။

Verse 40

ततः प्रसीद करुणामूर्त्ते काल सदाशिव । विरम प्रणयारब्धादमुष्माल्लोकसंक्षयात्

ထို့ကြောင့် ကရုဏာရုပ်တော်ဖြစ်သော အို ကာလ၊ အို စဒါရှီဝ၊ ကျေးဇူးပြု၍ သနားတော်မူပါ။ ချစ်ခြင်းကစားရာမှ ပေါ်ထွန်းလာသော လောကပျက်စီးစေသည့် ဘေးအန္တရာယ်ကို ရပ်တန့်တော်မူပါ။

Verse 41

इति तेषां वचः श्रुत्वा भक्तानां सिद्धिशालिनाम् । विसृजाक्षोणि गौरीति करुणामूर्त्तिरब्रवीत्

စိတ်ဓာတ်အောင်မြင်မှု ပြည့်ဝသော ဘက်တော်ခံ စိဒ္ဓများ၏ စကားကို ကြားသော် ကရုဏာရုပ်တော်က “အို ဂေါရီ၊ မျက်စိကို ဖုံးထားသောအရာကို ဖြုတ်လွှတ်ပါ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 42

विससर्ज च सा देवी पिधानं हरचक्षुषाम् । सोमसूर्याग्निरूपाणां प्रकाशमभवज्जगत्

ထိုဒေဝီသည် ဟရ၏ မျက်စိများကို ဖုံးထားသောအရာကို ဖြုတ်ပစ်လေ၏။ ထို့နောက် လောကသည် လ၊ နေ၊ မီး၏ အလင်းရောင်ဖြင့် ပြန်လည် တောက်ပလာ၏။

Verse 43

कियान्कालो गतश्चेति पृष्टैः सिद्धैश्च वै नतैः । उक्तं त्वन्निमिषार्द्धेन जग्मुर्वत्सरकोटयः

ဦးညွှတ်နေသော စိဒ္ဓများက “အချိန် ဘယ်လောက် ကုန်လွန်သွားသနည်း” ဟု မေးမြန်းသော်၊ “သင်တို့ မျက်တောင်ခတ်၏ တစ်ဝက်အတွင်းပင် နှစ်ကုဋေများ ကုန်လွန်သွားပြီ” ဟု ပြောကြားလေ၏။

Verse 44

अथ देवः कृपामूर्त्तिरालोक्य विहसन्प्रियाम् । अब्रवीत्परमोदारः परं धर्मार्थसंग्रहम्

ထို့နောက် ကရုဏာရုပ်တော်ဖြစ်သော ဒေဝသည် မိမိချစ်မြတ်နိုးရာကို ကြည့်၍ ပြုံးရယ်ကာ၊ အလွန်ရက်ရောသော အရှင်သည် ဓမ္မ၏ အနှစ်သာရကို စုစည်းထားသည့် မြင့်မြတ်သော သွန်သင်ချက်ကို မိန့်ကြားတော်မူ၏။

Verse 45

अविचार्य कृतं मुग्धे भुवनक्षयकारणात् । अयुक्तमिह पश्यामि जगन्मातुस्तवैव हि

အို မသိမသာသောသူမ၊ စဉ်းစားမထားဘဲ ပြုမိသဖြင့် လောကတို့ ပျက်စီးကျဆင်းရာ အကြောင်းရင်း ဖြစ်လာ၏။ ဤနေရာ၌ ဤကဲ့သို့ မသင့်တော်ဟု ငါမြင်၏—အထူးသဖြင့် သင်သည် စကြဝဠာ၏ မိခင် ဖြစ်သဖြင့်။

Verse 46

अहमप्यखिलांल्लोकान्संहरिष्यामि संक्षये । प्राप्ते काले त्वया मौग्ध्यादकाले प्रलयं गताः

ငါလည်း ပျက်ကွက်ကာလ ရောက်သည့်အခါ လောကအားလုံးကို ပြန်လည်သိမ်းယူမည်။ သို့သော် သင်၏ မသိမသာသော မောဃ်ကြောင့် အချိန်မတိုင်မီ ပျက်ကွက်ခြင်း (ပရလယ) သို့ ရောက်သွားကြပြီ။

Verse 47

केयं वा त्वादृशी कुर्यादीदृशं सद्विगर्हितम् । कर्म नर्मण्यपि सदा कृपामूर्तिर्न बाधते

သင်ကဲ့သို့သော မိန်းမတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ်၍ ကောင်းသူတို့က အမြဲတမ်း ရှုတ်ချသည့် အလုပ်ကို ပြုနိုင်မည်နည်း။ ကစားပျော်ရွှင်ခြင်းထဲ၌ပင် ကရုဏာမူတော်သည် ထိုသို့သော အပြုအမူကို မလက်ခံတတ်။

Verse 48

इति शम्भोर्वचः श्रुत्वा धर्मलोपभयाकुला । किं करिष्यामि तच्छांत्या इत्यपृच्छत्स्म तं प्रिया

ရှမ္ဘု၏ စကားကို ကြားသော်၊ သူ၏ ချစ်သူသည် ဓမ္မပျက်စီးမည်ကို ကြောက်ရွံ့၍ စိတ်လှုပ်ရှားကာ၊ “ဤအရာကို ငြိမ်းချမ်းစေ၍ မှန်ကန်စေရန် ငါ ဘာလုပ်ရမည်နည်း” ဟု သူ့ကို မေးလေ၏။

Verse 49

अथ देवः प्रसन्नात्मा व्याजहार दयानिधिः । देव्यास्तेनानुतापेन भक्त्या च तोषितः शिवः

ထို့နောက် သခင်ဘုရားသည် စိတ်နှလုံး ပျော်ရွှင်၍ ကရုဏာသမုဒ္ဒရာဖြစ်ကာ စကားဆို၏။ ဒေဝီ၏ နောင်တနှင့် ဘက္တိကြောင့် ရှိဝသည် ကျေနပ်တော်မူ၏။

Verse 50

मन्मूर्तेस्तव केयं वा प्रायश्चित्तिरिहोच्यते । अथापि धर्ममार्गोयं त्वयैव परिपाल्यते

ငါ၏ကိုယ်ပုံသဏ္ဍာန်တည်းဟူသော သင်အတွက် ဤနေရာ၌ အပြစ်ဖြေခြင်းကို မည်သို့ဆိုနိုင်မည်နည်း။ သို့ရာတွင် ဓမ္မလမ်းကြောင်းဤသည်ကို သင်ပင် ထိန်းသိမ်းရမည်။

Verse 51

श्रुतिस्मृतिक्रियाकल्पा विद्याश्च विबुधादयः । त्वद्रूपमेतदखिलं महदर्थोस्मि तन्मयः

ဝေဒသုတ်တိနှင့် စမෘတိ၊ ကర్మကာဏ္ဍအခမ်းအနားများ၊ ပညာရပ်များ၊ ထို့ပြင် ဒေဝတားတို့နှင့် အခြားအရာအားလုံး—ဤအကုန်လုံးသည် သင်၏ရုပ်သဏ္ဍာန်ပင် ဖြစ်သည်။ ငါလည်း ထိုမဟာတတ္တဝါနှင့် တစ်ရပ်တည်းဖြစ်၍ ထိုအရာဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

Verse 52

मान्ययाभिन्नया देव्या भाव्यं लोकसिसृक्षया

အလွန်လေးစားအပ်သော ဒေဝီ၊ ငါနှင့် မခွဲမခွာသော မယ်တော်ရေ—လောကများကို ဖန်ဆင်း၍ လမ်းညွှန်ရန်အတွက် ဤအမှုကို ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 53

तस्माल्लोकानुरूपं ते प्रायश्चित्तं विधीयते । षड्विधो गदितो धर्मः श्रुतिस्मृतिविचारतः

ထို့ကြောင့် လောက၏နားလည်မှုနှင့် ကိုက်ညီသော အပြစ်ဖြေခြင်းကို သင်အတွက် သတ်မှတ်ထားသည်။ ဓမ္မသည် Śruti နှင့် Smṛti ကို စိစစ်သုံးသပ်၍ ခြောက်မျိုးဟု သင်ကြားထား၏။

Verse 54

स्वामिना नानुपाल्येत यदि त्याज्योऽनुजीविभिः । न त्वां विहाय शक्नोमि क्षणमप्यासितुं क्वचित्

အရှင်က မိမိအပေါ် မီခိုနေသူတို့ကို မကာကွယ်မထိန်းသိမ်းလျှင် ထိုသူတို့က အရှင်ကို စွန့်ပစ်သင့်၏။ သို့သော် ငါသည် သင်ကို မထားခဲ့နိုင်၊ မည်သည့်နေရာ၌မဆို တစ်ခဏပင် မနေနိုင်။

Verse 55

अहमेव तपः सर्वं करिष्याम्यात्मनि स्थितः । पृध्वी च सकला भूयात्तपसा सफला तव

«ငါတစ်ယောက်တည်းပင် မိမိအတ္တ၌ တည်နေ၍ တပဿအားလုံးကို ဆောင်ရွက်မည်။ သင်၏တပဿကြောင့် မြေကြီးတစ်လုံးလုံးသည် အကျိုးဖြစ်ထွန်း၍ ကောင်းချီးမင်္ဂလာပြည့်စုံပါစေ»။

Verse 56

त्वत्पादपद्मसंस्पर्शात्त्वत्तपोदर्शनादपि । निरस्यंति स्वसान्निध्याद्दुष्टजातमुपद्रवम्

«သင်၏ကြာပန်းခြေတော်ကို ထိတွေ့ခြင်းကြောင့်လည်းကောင်း၊ သင်၏တပဿကို မြင်ရခြင်းကြောင့်လည်းကောင်း၊ အနီးကပ်ရှိနေခြင်းသာဖြင့်ပင် မကောင်းသောသူတို့မှ ပေါ်ပေါက်လာသော ဘေးဒုက္ခများကို ထုတ်ပယ်ကြသည်»။

Verse 57

कर्मभूमेस्त्वमाधिक्यहेतवे पुण्यमाचर । त्वत्तपश्चरणं लोके वीक्ष्य सर्वोपि संततम्

«ဤကမ္မဘူမိ၏ မြင့်မြတ်မှုအတွက် ကုသိုလ်ကို ကျင့်ကြံပါ။ လောက၌ သင်၏တပဿကျင့်စဉ်ကို မြင်ကြသဖြင့် လူအားလုံးသည် အစဉ်မပြတ် ဓမ္မသို့ လှုံ့ဆော်ခံရလိမ့်မည်»။

Verse 58

धर्मे दृढतरा बुद्धिं निबध्नीयान्न संशयः । कृतार्थयिष्यति महीं दया ते धर्मपालनैः

«ဓမ္မ၌ စိတ်ကို ပိုမိုခိုင်မြဲစွာ ချည်နှောင်ထားပါ—သံသယမရှိပါ။ သင်၏ကရုဏာဖြင့် ဓမ္မကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခြင်းကြောင့် မြေကြီးသည် မိမိရည်ရွယ်ချက်ကို ပြည့်စုံလိမ့်မည်»။

Verse 59

त्वमेवैतत्सकलं प्रोक्ता वेदैर्देवि सनातनैः । अस्ति कांचीपुरी ख्याता सर्वभूतिसमन्विता

«အို ဒေဝီ၊ သင်သည် အရာအားလုံးတစ်စုတစ်စည်းတည်းပင် ဖြစ်ကြောင်းကို ထာဝရဝေဒများက ကြေညာထားသည်။ ကာဉ္စီပူရီဟု အမည်ရသော နာမည်ကြီးမြို့တစ်မြို့ ရှိပြီး အမျိုးမျိုးသော စည်းစိမ်နှင့် မင်္ဂလာအောင်မြင်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်စုံသည်»။

Verse 60

या दिवं देवसंपूर्णा प्रत्यक्षयति भूतले । यत्र कृतं तपः किंचिदनंतफलमुच्यते

ကာဉ္စီမြို့သည် ကောင်းကင်ကဲ့သို့ ဒေဝတားတို့ဖြင့် ပြည့်စုံ၍ မြေပြင်ပေါ်တွင်ပင် ကောင်းကင်ကို ထင်ရှားစေသည်။ ထိုနေရာ၌ ပြုလုပ်သည့် တပဿ (အာစီတ) အနည်းငယ်ပင် အနန္တအကျိုးကို ပေးသည်ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 61

देवाश्च मुनयः सर्वे वासं वांछंति संततम् । तत्र कंपेति विख्याता महापातकनाशिनी

ဒေဝတားတို့နှင့် မုနိတို့ အားလုံးသည် ထိုနေရာ၌ အမြဲတမ်း နေထိုင်လိုကြသည်။ ထိုဒေသ၌ ကမ္ပာ (Kampā) ဟု ကျော်ကြားသည့် အရာသည် မဟာအပြစ်တို့ကို ဖျက်ဆီးသူဟု ထင်ရှားသည်။

Verse 62

यत्र स्थितानां मर्त्यानां कम्पन्ते पापकोटयः । तत्र चूतद्रुमश्चैको राजते नित्यपल्लवः

လူသားတို့ နေထိုင်ရာ၌ အပြစ်ကုဋေကုဋေတို့သည် တုန်လှုပ်၍ လွင့်ပျောက်ကြသည်။ ထိုနေရာ၌ပင် အမြဲတမ်း အရွက်သစ်ပေါက်နေသော သရက်ပင်တစ်ပင် တောက်ပစွာ ထင်ရှားနေသည်။

Verse 63

संपूर्णशीतलच्छायः प्रसूनफलपल्लवैः । तत्र जप्तं हुतं दत्तमनन्तफलदं भवेत्

အေးမြသော အရိပ်အပြည့်ရှိ၍ ပန်း၊ သီး၊ အရွက်နုတို့ဖြင့် စုံလင်သည်။ ထိုနေရာ၌ ပြုသော ဂျပ (japa)၊ ဟိုးမ (homa) နှင့် ဒါန (dāna) တို့သည် အနန္တအကျိုးကို ပေးသောအရာ ဖြစ်လာသည်။

Verse 64

गणाश्च विविधाकारा डाकिन्यो योगिनीगणाः । परितस्त्वां निषेवंतां विष्णुमुख्यास्तथा पराः

အမျိုးမျိုးသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိ ဂဏ (gaṇa) များ၊ ဒာကိနီ (ḍākinī) များနှင့် ယောဂိနီအဖွဲ့များသည် အရပ်ရပ်မှ သင့်ကို ဝန်းရံ၍ ဆည်းကပ်ကြသည်။ ထို့အပြင် ဗိဿ္ဏုကို ဦးစီးသည့် အထက်မြတ်သော ဒေဝတားတို့လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်ကြသည်။

Verse 65

अहं च निष्कलो भूत्वा तव मानसपंकजे । सन्निधास्यामि मा भूस्त्वं देवि मद्विरहाकुला

ငါလည်း ရုပ်သဏ္ဌာန်မဲ့ ဖြစ်လာ၍ သင်၏ စိတ်ပဒုမၼာ (ကြာပန်း) အတွင်း၌ နီးကပ်တည်နေမည်။ အို ဒေဝီ၊ ငါနှင့် ခွဲခွာရခြင်းကြောင့် မပူပန်မနာကျင်ပါနှင့်။

Verse 66

इत्युक्ता देवदेवेन देवी कंपांतिकं ययौ । तपः कर्तुं सखीयुक्ता विस्मयाक्रान्तलोचना

ဒေဝဒေဝ (ဘုရားတို့၏ဘုရား) ထံမှ ထိုသို့ မိန့်ကြားခြင်းကို ကြားပြီးနောက် ဒေဝီသည် မိတ်သဟာယများနှင့်အတူ ကမ္ပာမြစ်အနီးသို့ သွားရောက်ကာ အံ့ဩမှုဖြင့် မျက်လုံးများ ပြည့်နှက်လျက် တပဿ (အာသီတ) ပြုရန် ထွက်ခွာ하였다။

Verse 67

कंपां च विमलां सिन्धुं मुनिसमघनिषेविताम् । आलोक्य कोमलदलमेकाम्रं दृष्टिवारणम्

သန့်ရှင်းကြည်လင်သော ကမ္ပာရေစီးကို မုနိများ အစုအဝေးက ဝန်းရံဆည်းကပ်နေသည်ကို မြင်ပြီး၊ နူးညံ့သော အရွက်များဖြင့် တစ်ပင်တည်း ရပ်တည်သော သရက်ပင်ကိုလည်း မြင်ရ၍ မျက်စိကို ဆွဲငင်တားဆီးလောက်အောင် စွဲမက်စေ하였다။

Verse 68

फलपुष्पसमाकीर्णं कोकिलालापसंकुलम् । प्रससाद पुनर्देवं सस्मार च महेश्वरम्

အသီးပန်းများဖြင့် ပြည့်နှက်၍ ကုကီလာ (ကူကူး) သီချင်းသံများဖြင့် လှုပ်ရှားသံလွင်နေသဖြင့်၊ နာရီတစ်ခါ ပြန်လည် ငြိမ်းချမ်းလာကာ သခင် မဟေရှ్వరကို ပြန်လည် သတိရလေသည်။

Verse 69

कामाग्निपरिवीतांगी तपःक्षामेव साऽभवत् । अभ्यभाषत सा गौरी विजयां पार्श्ववर्त्तिनीम्

တောင့်တမှု၏ မီးလောင်ကျွမ်းမှုက ဝန်းရံထားသဖြင့် ဂေါရီ၏ ကိုယ်အင်္ဂါများသည် တပဿကြောင့် ပိန်လှီသကဲ့သို့ ဖြစ်လာ하였다။ ထို့နောက် ဒေဝီသည် အနား၌ ရပ်နေသော ဝိဇယာကို မိန့်ကြား하였다။

Verse 70

कामशोकपरीतांगी पुरारिविरहाकुला

သူမ၏ကိုယ်ခန္ဓာသည် ချစ်ခြင်းကြောင့်ဖြစ်သော ဝမ်းနည်းမှုဖြင့် လွှမ်းမိုးခံရ၍ တ్రိပုရကို ဖျက်ဆီးသော ရှိဝဘုရားနှင့် ခွဲခွာရခြင်းကြောင့် စိတ်ပူပန်နေ하였다။

Verse 71

इममघहरमागतानिशं स्वयमपि पूजयितुं तपोभिरीशम् । अयमभिनवपल्लवप्रसूनः स्मरयति मां स्मरबन्धुरेकचूतः

«အပြစ်ကိုဖယ်ရှားသော အရှင်ကို တပသဖြင့် ကိုယ်တိုင်ပူဇော်ရန် ညအချိန်၌ ဤနေရာသို့ ငါလာခဲ့သည်။ သို့သော် အရွက်သစ်ပွင့်သစ်နှင့် လှပသော ဤတစ်ပင်တည်းသော သရက်ပင်က ကာမဒေဝနှင့် သူ၏ချစ်ခင်မိတ်ဆွေကို ငါ့စိတ်၌ သတိရစေသည်»။

Verse 72

कथमिव विरहः शिवस्य सह्यः क्षुभितधियात्र भृशं मनोभवेन । तदपि च तरुणेंदुचूडपादस्मरणमहौषधमेकमेव दृष्टम्

«ဤနေရာ၌ ကာမ (မနောဘဝ) ကြောင့် စိတ်သည် ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ရှားနေသော်၊ ရှိဝဘုရားနှင့် ခွဲခွာခြင်းကို မည်သို့ ခံနိုင်မည်နည်း။ သို့ရာတွင် အကြီးမားဆုံး ဆေးတစ်မျိုးတည်းကို ငါမြင်သည်—လငယ်ကို မောက်တော်၌ ဆောင်ထားသော အရှင်၏ ခြေတော်ကို သတိရခြင်းပင်»။