Liṅga–Bera Pūjā: Nitya-Arcana and Upacāras as an Accessible Sādhana (लिङ्गबेरपूजा-विधानम्)

Verse 1

सूत उवाच । श्रवणादित्रिकेऽशक्तो लिंगं बेरं च शांकरम् । संस्थाप्य नित्यमभ्यर्च्य तरेत्संसारसागरम्

စူတာက ဆိုသည်— နားထောင်ခြင်းမှ စတင်သော သုံးပါးကို မကျင့်နိုင်သူသည် သင်္ကရ၏ လင်္ဂကိုလည်းကောင်း၊ သင်္ကရ၏ ရုပ်တော် (ဘေရ) ကိုလည်းကောင်း တည်ထောင်၍ နေ့စဉ် ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်ကာ သံသရာပင်လယ်ကို ကူးလွန်နိုင်၏။

Verse 2

अपि द्र व्यं वहेदेव यथाबलमवंचयन् । अर्पयेल्लिंगबेरार्थमर्चयेदपि संततम्

ပူဇော်ရန် အနည်းငယ်သာ ယူဆောင်နိုင်သော်လည်း မိမိစွမ်းအားအတိုင်း လိမ်လည်မှုမရှိဘဲ ယူဆောင်လာ၍ သီဝလင်္ဂနှင့် သန့်ရှင်းသော မూర్తိကို ပူဇော်ရန် အပ်နှံကာ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် အစဉ်မပြတ် ပူဇော်ရမည်။

Verse 3

मंडपं गोपुरं तीर्थं मठं क्षेत्रं तथोत्सवम् । वस्त्रं गंधं च माल्यं च धूपं दीपं च भक्तितः

ဘုရားသီဝအား ဆည်းကပ်သဒ္ဓါဖြင့် မဏ္ဍပ၊ ဂိုပုရ၊ သန့်ရှင်းသော ရေချိုးတိရ္ထ၊ မဋ္ဌ၊ က္ෂೇತ್ರနှင့် ပွဲတော်များကိုလည်းကောင်း၊ ထို့အပြင် အဝတ်အထည်၊ အနံ့သာ၊ ပန်းကုံး၊ သောက်ပ (ဓూప) နှင့် မီးအလင်း (ဒီပ) ကိုလည်းကောင်း ပူဇော်ရမည်။

Verse 4

विविधान्नं च नैवेद्यमपूपव्यंजनैर्युतम् । छत्रं ध्वजं च व्यजनं चामरं चापि सांगकम्

နైవေဒျအဖြစ် အမျိုးမျိုးသော ချက်ပြုတ်အစားအစာများကို မုန့်နှင့် အရသာရှိသော ဟင်းလျာများနှင့်အတူ ပူဇော်ရမည်။ ထို့ပြင် ဂုဏ်တော်အလံအမှတ်တံဆိပ်များဖြစ်သော ထီး၊ အလံ၊ ပန်ကာများနှင့် ယက်အမြီးဖြင့် 만든 စာမရ (cāmara) ကိုလည်း ပူဇော်ရေးအတွက် လိုအပ်သမျှ အစုံအလင်နှင့်တကွ ဆက်ကပ်ရမည်။

Verse 5

इति श्रीशिवमहापुराणे विद्येश्वरसंहितायां पंचमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သီဝ မဟာပုရာဏ» အတွင်းရှိ «ဗိဒ္ယေရှွရ-သံဟိတာ» ၏ ပဉ္စမအခန်း ပြီးဆုံး၏။

Verse 6

आवाहनादिसर्गांतं नित्यं कुर्यात्सुभक्तितः । इत्थमभ्यर्च्य यन्देवं लिंगेबेरे च शांकरे

သန့်ရှင်းသောဘက်တိဖြင့် နေ့စဉ် အာဝါဟန (ဖိတ်ခေါ်ခြင်း) မှ စ၍ ဝိသာရ္ဇန (ပိတ်သိမ်းပို့ဆောင်ခြင်း) အထိ ပူဇော်ရေးအစဉ်အလာအားလုံးကို ပြည့်စုံစွာ ဆောင်ရွက်သင့်သည်။ ထိုသို့ လိင်္ဂနှင့် သာကရ၏ သန့်မြတ်သော ဘေရ (ရုပ်တု) ထဲ၌ တည်ရှိသော သခင် ရှင်ကရာကို ပူဇော်ပြီးနောက်၊ ဘုရားကိုးကွယ်ခြင်း၌ စိတ်တည်မြဲစွာ နေရမည်။

Verse 7

सिद्धिमेति शिवप्रीत्या हित्वापि श्रवणादिकम् । लिंगबेरार्चनामात्रान्मुक्ताः पुर्वे महाजनाः

ရှင်သီဝ၏ ကြည်နူးပျော်ရွှင်သော ကရုဏာကြောင့် အောင်မြင်ပြည့်စုံမှုကို ရရှိနိုင်သည်—သင်ကြားချက်များကို နားထောင်ခြင်း စသည့် အလေ့အကျင့်များကိုပင် ချန်ထားခဲ့သော်လည်း။ အမှန်တကယ်ပင် ရှေးက မဟာပုဂ္ဂိုလ်တို့သည် လိင်္ဂနှင့် ဘေရ (သန့်မြတ်ရုပ်တု) ကို ပူဇော်ခြင်းသာဖြင့် လွတ်မြောက်ခဲ့ကြသည်။

Verse 8

मनुय ऊचुः । बेरमात्रे तु सर्वत्र पूज्यंते देवतागणाः । लिंगेबेरे च सर्वत्र कथं संपूज्यते शिवः

မုနိတို့က ဆိုကြသည်—“နေရာတိုင်းတွင် နတ်အစုအဝေးတို့ကို ဘေရ (ရုပ်တု) ထဲ၌သာ ပူဇော်ကြသည်။ သို့သော် ရှင်သီဝကိုတော့ နေရာတိုင်းတွင် လိင်္ဂနှင့် ဘေရ နှစ်မျိုးလုံး၌ ပူဇော်ကြ၏—ထို့ကြောင့် ရှင်သီဝကို ပြည့်စုံမှန်ကန်စွာ မည်သို့ ပူဇော်ရမည်နည်း?”

Verse 9

सूत उवाच । अहो मुनीश्वराः पुण्यं प्रश्नमेतन्महाद्भुतम् । अत्र वक्ता महादेवो नान्योऽस्ति पुरुषः क्वचित्

စူတာက ပြောသည်—“အို မုနိအရှင်တို့၊ ဤမေးခွန်းသည် ပုဏ္ဏားမြတ်၍ အလွန်အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသည်။ ဤနေရာ၌ အမှန်တကယ် ပြောဆိုသူမှာ မဟာဒေဝ ကိုယ်တိုင်ဖြစ်ပြီး၊ အခြားမည်သူမျှ မည်သည့်နေရာတွင်မဆို အပြည့်အဝ သစ္စာဖြင့် မပြောနိုင်ပါ”။

Verse 10

शिवेनोक्तं प्रवक्ष्यामि क्रमाद्गुरुमुखाच्छ्रुतम् । शिवैको ब्रह्मरूपत्वान्निष्कलः परिकीर्तितः

အရှင်သီဝ ပြောကြားတော်မူခဲ့သမျှကို ဂုရု၏ နှုတ်မှ ကြားနာရသကဲ့သို့ အစဉ်လိုက် ငါရှင်းလင်းဟောပြမည်။ သီဝတစ်ပါးတည်းသာ—သူ၏ သဘာဝသည် ဘြဟ္မန် (Brahman) ဖြစ်သောကြောင့်—အပိုင်းအစမရှိ၊ ခွဲခြားမှုမရှိသော နိစ္စကလ (niṣkala) ဟု ချီးမွမ်းကြသည်။

Verse 11

रूपित्वात्सकलस्तद्वत्तस्मात्सकलनिष्कलः । निष्कलत्वान्निराकारं लिंगं तस्य समागतम्

အရုပ်သဏ္ဌာန် ထင်ရှားရှိသောကြောင့် ထိုနည်းတူပင် သူသည် စကလ (အင်္ဂါရပ်ပါ) ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် သူသည် စကလနှင့် နိစ္ကလ (အင်္ဂါရပ်မဲ့) နှစ်မျိုးလုံးဖြစ်၏။ နိစ္ကလသဘောကြောင့် သူနှင့်ဆိုင်သော လင်္ဂသည် အရုပ်မဲ့၊ ပုံသဏ္ဌာန်မဲ့ ဖြစ်လာ၏။

Verse 12

सकलत्वात्तथा बेरं साकारं तस्य संगतम् । सकलाकलरूपत्वाद्ब्रह्मशब्दाभिधः परः

စကလသဘော (ထင်ရှားပြည့်စုံမှု) ရှိသောကြောင့် သူ၏ ဘေရ (ပူဇော်ရုပ်တု) ကိုလည်း ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသကဲ့သို့ သင့်လျော်စွာ သတ်မှတ်ကြ၏။ ထို့ပြင် သူသည် စကလနှင့် အကလ (မထင်ရှား) နှစ်မျိုးသဘောတရားဖြစ်သဖြင့် အမြင့်ဆုံးသောသူကို «ဗြဟ္မန်» ဟူသော စကားဖြင့် ခေါ်ဆိုကြ၏။

Verse 13

अपि लिंगे च बेरे च नित्यमभ्यर्च्यते जनैः । अब्रह्मत्वात्तदन्येषां निष्कलत्वं न हि क्वचित्

လူတို့သည် နေ့စဉ် လင်္ဂ၌လည်းကောင်း ဘေရ (သန့်ရှင်းသတ်မှတ်ထားသော ရုပ်တု) ၌လည်းကောင်း သီဝကို ပူဇော်ကြ၏။ သို့သော် အခြားသူတို့အတွက်မူ ဗြဟ္မန်မဟုတ်သောကြောင့် နိစ္ကလ (အင်္ဂါရပ်မဲ့) အခြေအနေသည် မည်သည့်အခါမျှ အမှန်တကယ် မသက်ဆိုင်နိုင်။

Verse 14

तस्मात्ते निष्कले लिंगे नाराध्यंते सुरेश्वराः । अब्रह्मत्वाच्च जीवत्वात्तथान्ये देवतागणाः

ထို့ကြောင့် ထိုနိစ္ကလ လင်္ဂ၌ နတ်တို့၏အရှင်များပင် ပူဇော်ရန် မသင့်တော်ကြ။ ထို့အတူ အခြားသော နတ်အစုအဝေးတို့လည်း ဗြဟ္မန်အမြင့်ဆုံး မဟုတ်သဖြင့်၊ ထို့ပြင် ဇီဝ (ကန့်သတ်သော ဝိညာဉ်) အခြေအနေ၌ ရှိနေသဖြင့် ဖြစ်သည်။

Verse 15

तूष्णीं सकलमात्रत्वादर्च्यंते बेरमात्रके । जीवत्वं शंकरान्येषां ब्रह्मत्वं शंकरस्य च

သခင်သည် အရှိတရား၏ အတိုင်းအတာနှင့် အမျိုးအစားအားလုံးကို လွှမ်းမိုးနေသဖြင့်၊ ဘေးရာ (ရုပ်တု) တစ်ခုတည်းအားဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာ ပူဇော်ကြသည်။ သင်္ကရာ (ရှီဝ) မဟုတ်သော အခြားသူတို့သည် ဇီဝ (ပုဂ္ဂိုလ်ဝိညာဉ်) အဆင့်သာရှိပြီး၊ သင်္ကရာတစ်ပါးတည်းသာ ဗြဟ္မ (အမြင့်ဆုံးအမှန်တရား) အဆင့်ရှိသည်။

Verse 16

वेदांतसारसंसिद्धं प्रणवार्थे प्रकाशनात् । एवमेव पुरा पृष्टो मंदरे नंदिकेश्वरः

ပရဏဝ (အိုမ်) ၏ အဓိပ္ပါယ်သည် ဝေဒန္တ၏ အနှစ်သာရဟု အတည်ပြုထားသည့် အရာကို ထင်ရှားစေသဖြင့်၊ ထိုနည်းတူပင် ရှေးက မန္ဒရာတောင်ပေါ်တွင် နန္ဒိကေရှဝရကို ထိုအကြောင်း မေးမြန်းခဲ့ကြ၏။

Verse 17

सनत्कुमारमुनिना ब्रह्मपुत्रेण धीमता । सनत्कुमार उवाच । शिवान्यदेववश्यानां सर्वेषामपि सर्वतः

ဗြဟ္မာ၏ စိတ်မှ မွေးဖွားသော သာမန်မဟုတ်သည့် ပညာရှိ မုနိ သနတ်ကုမာရက မိန့်ကြားသည်– “နေရာတိုင်းရှိ သတ္တဝါအားလုံးအနက်၊ ရှိဝကို ဘက္တိဖြင့် ဆည်းကပ်သူတို့သည် အခြားဒေဝတားတို့၏ အာဏာအောက် မကျရောက်ကြ။”

Verse 18

बेरमात्रं च पूजार्थं श्रुतं दृष्टं च भूरिशः । शिवमात्रस्य पूजायां लिंगं बेरं च दृश्यते

အို ဘူရီရှာ၊ ပူဇော်ရန်အတွက် ရုပ်တု (ဘေရ) ကို အသုံးပြုကြသည်ဟု အကြိမ်များစွာ ကြားရသကဲ့သို့ မြင်လည်း မြင်ဖူး၏။ သို့သော် ရှိဝတစ်ပါးတည်း၏ ပူဇော်မှုတွင်သာ လိင်္ဂနှင့် ရုပ်တု နှစ်မျိုးလုံးကို ပူဇော်ရာ အထောက်အကူအဖြစ် မှန်ကန်သည့် အရာဟု သိမြင်ကြသည်။

Verse 19

अतस्तद्ब्रूहि कल्याण तत्त्वं मे साधुबोधनम् । नंदिकेश्वर उवाच । अनुत्तरमिमं प्रश्नं रहस्यं ब्रह्मलक्षणम्

ထို့ကြောင့် အို မင်္ဂလာရှိသူ၊ အမှန်တရားသော တတ္တဝကို ငါ့အား ပြောပြပါ—ငါ့၏ ဓမ္မသတိပွင့်လင်းခြင်းအတွက် မှန်ကန်သော သင်ကြားမှုကို ပေးပါ။ နန္ဒိကေရှဝရက မိန့်သည်– “ဤမေးခွန်းသည် အလွန်မြင့်မြတ်၍ မတူညီနိုင်သော မေးခွန်းဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ လျှို့ဝှက်သင်ခန်းစာတစ်ရပ်၊ ဗြဟ္မန်၏ လက္ခဏာကို ဆောင်သော အရာဖြစ်၏။”

Verse 20

कथयामि शिवेनोक्तं भक्तियुक्तस्य तेऽनघ । शिवस्य ब्रह्मरूपत्वान्निष्कलत्वाच्च निष्कलम्

အပြစ်ကင်းသူရေ၊ ဘက္တိဖြင့်ပြည့်စုံသောသူအတွက် သီဝက မိန့်ကြားတော်မူသမျှကို ငါ သင့်အား ပြောပြမည်။ သီဝသည် ဘြဟ္မ၏သဘာဝဖြစ်၍ နိဿကလ (အစိတ်အပိုင်းမရှိ) ဖြစ်သဖြင့် အမြင့်ဆုံးသော အမှန်တရားလည်း အစိတ်အပိုင်းမရှိပေ။

Verse 21

लिंगं तस्यैव पूजायां सर्ववेदेषु संमतम् । तस्यैव सकलत्वाच्च तथा सकलनिष्कलम्

ထိုဘုရား (ရှီဝ) ကို ပူဇော်ရာတွင် လင်္ဂသည် ဝေဒအားလုံးက အတည်ပြုထားသည်။ ထို့ပြင် ဘုရားသည် ပေါ်ထွန်းသမျှ အရာအားလုံး၏ အရင်းအမြစ်နှင့် ထောက်တိုင်ဖြစ်သောကြောင့် လင်္ဂကို «စကလ» (လက္ခဏာရှိ) နှင့် «နိဿကလ» (လက္ခဏာကင်း) ဟူ၍ နှစ်မျိုးလုံး—စကလ-နိဿကလ—အဖြစ် နားလည်ရမည်။

Verse 22

सकलं च तथा बेरं पूजायां लोकसंमतम् । शिवान्येषां च जीवत्वात्सकलत्वाच्च सर्वतः

ပူဇာတွင် သကလ (ထင်ရှားသော ကိုယ်ရုပ်) နှင့် ဘေရ (သန့်စင်တင်မြှောက်ထားသော ပူဇာရုပ်တု) နှစ်မျိုးလုံးကို လူလောကက လက်ခံကြသည်။ အကြောင်းမှာ သီဝနှင့် အခြားဒေဝတော်တို့တွင် အသက်ဝင်သော တည်ရှိမှုရှိပြီး၊ သကလဖြစ်သဖြင့် ဘက်ပေါင်းစုံမှ ဘက္တိအတွက် လွယ်ကူစွာ ထင်ရှားနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 23

बेरमात्रं च पूजायां संमतं वेदनिर्णये । स्वाविर्भावे च देवानां सकलं रूपमेव हि

ပူဇာတွင် ဗေဒ၏ အဆုံးအဖြတ်အတိုင်း ဘေရ (သန့်စင်တင်မြှောက်ထားသော ပူဇာရုပ်တု) တစ်မျိုးတည်းကိုသာ အတည်ပြုလက်ခံသည်။ အမှန်တကယ်အားဖြင့် ဒေဝတော်တို့သည် ကိုယ်တိုင် ထင်ရှားလာသောအခါ သကလဟူသော ပြည့်စုံသော ရုပ်သဏ္ဍာန်ဖြင့်ပင် ပေါ်ထွန်းကြသည်။

Verse 24

शिवस्य लिंगं बेरं च दर्शने दृश्यते खलु । सनत्कुमार उवाच । उक्तं त्वया महाभाग लिंगबेरप्रचारणम्

ပူဇာ၏ ဒർശနတွင် သီဝ၏ လင်္ဂ (ရုပ်မဲ့ သင်္ကေတ) နှင့် ဘေရ (ရုပ်တု) တို့ကို အမှန်တကယ် မြင်ရသည်။ စနတ်ကူမာရက ဆိုသည်—“အို မဟာဘဂ၊ သင်သည် လင်္ဂနှင့် ဘေရတို့ဖြင့် ပူဇာပြုခြင်း၏ ပြန့်ပွားမှုနှင့် အကျင့်ကို ရှင်းလင်းပြောကြားခဲ့ပြီ” ဟု။

Verse 25

शिवस्य च तदन्येषां विभज्य परमार्थतः । तस्मात्तदेव परमं लिंगबेरादिसंभवम्

သီဝနှင့် သူမဟုတ်သမျှ အရာအားလုံးကို အမြင့်ဆုံး အဓိပ္ပါယ်အရ အမှန်တကယ် ခွဲခြားသိမြင်ပြီးနောက် “အဲဒီတစ်ပါးတည်း” သာ အမြတ်ဆုံးဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သည်—လင်္ဂ၊ ဘေရနှင့် အခြားသော ပူဇာရုပ်ပုံများ အားလုံး ပေါ်ထွန်းလာရာ မူလအရင်းအမြစ်ဖြစ်သော သူတော်တည်း။

Verse 26

श्रोतुमिच्छामि योगींद्र लिंगाविर्भावलक्षणम् । नंदिकेश्वर उवाच । शृणु वत्स भवत्प्रीत्या वक्ष्यामि परमार्थतः

«ယောဂီတို့၏ အရှင်ကြီး၊ လိင်္ဂ၏ ပေါ်ထွန်းခြင်း လက္ခဏာကို ကြားလိုပါသည်»။ နန္ဒိကေရှဝရက ဆို၏—«သားလေးရေ၊ နားထောင်ပါ။ သင်ကို ချစ်ခင်သဖြင့် အမြင့်ဆုံး သတ္တိအမှန်အတိုင်း ငါရှင်းပြမည်»။

Verse 27

पुरा कल्पे महाकाले प्रपन्ने लोकविश्रुते । आयुध्येतां महात्मानौ ब्रह्मविष्णू परस्परम्

ရှေးက ကပ္ပတစ်ခါ၊ ကမ္ဘာလောကအနှံ့ ထင်ရှားသော မဟာကာလ၌ မဟာဝိညာဉ်ကြီးနှစ်ပါးဖြစ်သော ဗြဟ္မာနှင့် ဝိෂ္ဏုတို့သည် အချင်းချင်း စစ်ပွဲဝင်ကြ၏။

Verse 28

तयोर्मानं निराकर्तुं तन्मध्ये परमेश्वरः । निष्कलस्तंभरूपेण स्वरूपं समदर्शयत्

သူတို့နှစ်ပါး၏ မာနကို ချိုးဖျက်ရန် အထက်မြတ်သော အရှင်ပရမేశ్వరသည် သူတို့အလယ်၌ ပေါ်ထွန်းလာ၍ အပိုင်းမရှိ၊ မလှုပ်ရှားသော တိုင်တံပုံ (လင်္ဂ) အဖြစ် မိမိ၏ အစစ်အမှန်သဘာဝကို ပြသတော်မူ၏။

Verse 29

ततः स्वलिंगचिह्नत्वात्स्तंभतो निष्कलं शिवः । स्वलिंगं दर्शयामास जगतां हितकाम्यया

ထို့နောက် ထိုတိုင်တံသည် မိမိ၏ လင်္ဂအမှတ်အသားကို ဆောင်ထားသဖြင့် အပိုင်းမရှိသော (နိෂ္ကလ) ရှင်သီဝသည် တိုင်တံအတွင်းမှ မိမိ၏ လင်္ဂကို ထုတ်ဖော်ပြသတော်မူ၍ လောကအားလုံး၏ ကောင်းကျိုးကို မေတ္တာကရုဏာဖြင့် ဆန္ဒပြုတော်မူ၏။

Verse 30

तदाप्रभृति लोकेषु निष्कलं लिंगमैश्वरम् । सकलं च तथा बेरं शिवस्यैव प्रकल्पितम्

ထိုအချိန်မှစ၍ လောကများ၌ သီဝ၏ အာဏာတော်လင်္ဂသည် ရုပ်မဲ့ (နိෂ္ကလ) အဖြစ် တည်ထောင်ခံရပြီး၊ ထို့အတူ ရုပ်တည်ရှိသော ဘေရ (bera) မూర్తိသည်လည်း သီဝ၏ ရုပ်ရှိ (စကလ) ပေါ်ထွန်းမှုအဖြစ် သတ်မှတ်တော်မူခဲ့သည်။

Verse 31

शिवान्येषः तु देवानां बेरमात्रं प्रकल्पितम् । तत्तद्बेरं तु देवानां तत्तद्भोगप्रदं शुभम् । शिवस्य लिंगबेरत्वं भोगमोक्षप्रदं शुभम्

အခြားဒေဝတားတို့အတွက်တော့ ဘေရ (bera) ဟူသော ရုပ်တုကို ကိုးကွယ်ပူဇော်ရန် အရုပ်ပုံအဖြစ်သာ စီမံထားသည်။ ဒေဝတားတစ်ပါးစီ၏ ထိုရုပ်တုသည် ထိုဒေဝတားနှင့် သင့်လျော်သော ဘောဂသုခကို မင်္ဂလာဖြင့် ပေးတတ်၏။ သို့ရာတွင် ရှိဝအတွက်တော့ ရုပ်တုသည် လင်္ဂတော်ပင် ဖြစ်၍—မင်္ဂလာတော်နှင့်အတူ လောကီဘောဂနှင့် မောက္ခကိုပါ ပေးသနားတော်မူ၏။