Pārthiva-Śiva-liṅga Saṃkhyā-vidhāna (Enumeration and Procedure of Earthen Liṅga Worship)

Verse 1

ऋषय ऊचुः । सूत सूत महाभाग व्यासशिष्य नमोस्तु ते । सम्यगुक्तं त्वया तात पार्थिवार्चाविधानकम्

ရိရှီတို့က ဆိုကြသည်— «အို စူတာ၊ အို စူတာ၊ မဟာဘဂါ၊ ဗျာသ၏ တပည့်တော်၊ သင်အား နမස්ကာရပါ၏။ ချစ်သားရေ၊ သင်သည် ပါရ္ထိဝ (မြေ/မဏ္ဍ) ဖြင့် ပူဇော်ရာ နည်းလမ်းကို မှန်ကန်စွာ ရှင်းလင်းပြောကြားခဲ့ပါပြီ»။

Verse 2

कामनाभेदमाश्रित्य संख्यां ब्रूहि विधानतः । शिवपार्थिवलिंगानां कृपया दीनवत्सल

ပူဇော်သူတို့၏ ဆန္ဒအမျိုးမျိုးကို အခြေခံ၍၊ စည်းကမ်းတကျအတိုင်း ရှီဝ၏ ပါရ္ထိဝ လင်္ဂ (မြေ/လွှာ လင်္ဂ) မည်မျှ ပြုလုပ်ပူဇော်ရမည်ကို ကျေးဇူးပြု၍ ပြောပြပါ။ ဒုက္ခရောက်သူတို့ကို ချစ်ခင်ကရုဏာရှိသော အရှင်ရေ!

Verse 3

सूत उवाच । शृणुध्वमृषयः सर्वे पार्थिवार्चाविधानकम् । यस्यानुष्ठानमात्रेण कृतकृत्यो भवेन्नरः

စူတာက ဆိုသည်— «ရိရှီအပေါင်းတို့ရေ၊ ပါရ္ထိဝ (မြေ/လွှာ) ဖြင့် ပူဇော်ရာ စည်းကမ်းနည်းလမ်းကို နားထောင်ကြပါ။ ဤဝတ္တရားကို လုပ်ဆောင်ရုံမျှဖြင့်ပင် လူသည် လိုအင်ပြည့်စုံသူ ဖြစ်လာမည်»။

Verse 4

अकृत्वा पार्थिवं लिंगं योन्यदेवं प्रपूजयेत् । वृथा भवति सा पूजा दमदानादिकं वृथा

ပထမဦးစွာ မြေဖြင့်ပြုလုပ်သော ပါရ္ထိဝ လိင်္ဂကို မဖန်တီးမပူဇော်ဘဲ အခြားဒေဝတားကို ပူဇော်လျှင် ထိုပူဇော်မှုသည် အကျိုးမရှိသကဲ့သို့၊ သည်းခံခြင်း၊ ကိုယ်ကိုထိန်းချုပ်ခြင်းနှင့် ဒါနာတို့လည်း သီဝလိင်္ဂကို မှန်ကန်စွာ မပူဇော်လျှင် အကျိုးမရှိပေ။

Verse 5

संख्या पार्थिवलिंगानां यथाकामं निगद्यते । संख्या सद्यो मुनिश्रेष्ठ निश्चयेन फलप्रदा

မြေဖြင့်ပြုလုပ်သော (ပါရ္ထိဝ) လင်္ဂများကို ဖန်တီး၍ ပူဇော်ရမည့် အရေအတွက်ကို ကိုယ့်စွမ်းအားနှင့် ဆန္ဒအလိုက် သတ်မှတ်နိုင်သည်။ သို့ရာတွင် မုနိတို့အထက်မြတ်သူရေ၊ ထိုအရေအတွက်ကို ရေတွက်ကာ ရည်မှန်းထားသမျှ ပြည့်စုံအောင် ပြုလုပ်ခြင်းသည် ချက်ချင်း အကျိုးပေးသည်။

Verse 6

प्रथमावाहनं तत्र प्रतिष्ठा पूजनं पृथक् । लिंगाकारं समं तत्र सर्वं ज्ञेयं पृथक्पृथक्

ထိုနေရာ၌ ပထမဦးစွာ အာဝါဟန (ဖိတ်ခေါ်ခြင်း) ရှိပြီး၊ ထို့နောက် ပရတိဋ္ဌာ (တည်ထောင်ခြင်း) နှင့် ပူဇန (ပူဇော်ခြင်း) ကို သီးခြားသီးခြား အခမ်းအနားအဖြစ် ဆောင်ရွက်ရမည်။ ထိုပူဇာ၌ လင်္ဂပုံသဏ္ဌာန်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြည့်စုံညီမျှဟု သိမှတ်ရသော်လည်း၊ အခမ်းအနားအစိတ်အပိုင်းအားလုံးကို သီးခြားသီးခြား နည်းလမ်းမှန်ကန်စွာ နားလည်၍ ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 7

विद्यार्थी पुरुषः प्रीत्या सहस्रमितपार्थिवम् । पूजयेच्छिवलिंगं हि निश्चयात्तत्फलप्रदम्

ပညာကိုချစ်မြတ်နိုးသော ယောကျ်ားသည် ဝမ်းမြောက်သဒ္ဓါဖြင့် အတိုင်းအတာ တစ်ထောင်ရှိသော မြေဖြင့်ပြုလုပ်သည့် ရှီဝလင်္ဂကို ပူဇော်ရမည်။ ထိုပူဇော်မှုသည် မျှော်လင့်သည့် အကျိုးကို အမှန်တကယ် ပေးတတ်၏။

Verse 8

नरः पार्थिवलिंगानां धनार्थी च तदर्द्धकम् । पुत्रार्थी सार्द्धसाहस्रं वस्त्रार्थी शतपंचक्रम्

စည်းစိမ်တိုးပွားလိုသူသည် မြေရှီဝလင်္ဂ တစ်ထောင် ပြုလုပ်ရမည်။ ငွေကြေးလိုသူသည် ထို၏ တစ်ဝက်ကို ပြုလုပ်ရမည်။ သားသမီးလိုသူသည် တစ်ထောင်ငါးရာ ပြုလုပ်ရမည်။ အဝတ်အစားလိုသူသည် ငါးရာ ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 9

मोक्षार्थी कोटिगुणितं भूकामश्च सहस्रकम् । दयार्थी च त्रिसाहस्रं तीर्थार्थी द्विसहस्रकम्

မောက္ခကိုလိုသူသည် ကုသိုလ်အကျိုးကို ကောဋိဆတင်မြှောက်ကာ ရရှိ၏။ လောကီအာရုံပျော်ရွှင်မှုကိုလိုသူသည် တစ်ထောင်ဆတင်မြှောက် ရရှိ၏။ မေတ္တာကရုဏာကိုလိုသူသည် သုံးထောင်ဆတင်မြှောက် ရရှိ၏။ တီर्थယာတရာ၏ အကျိုးကိုလိုသူသည် နှစ်ထောင်ဆတင်မြှောက် ရရှိ၏။

Verse 10

सुहृत्कामी त्रिसाहस्रं वश्यार्थी शतमष्टकम् । मारणार्थी सप्तशतं मोहनार्थी शताष्टकम्

မိတ်ဆွေ၏ကောင်းကျိုးကိုလိုလားသူသည် သုံးထောင် (ရွတ်ဆို/ပူဇော်) ပြုရမည်။ အာဏာချုပ်ကိုင်လိုသူသည် တစ်ရာရှစ် ပြုရမည်။ ဖျက်ဆီးလိုသူသည် ခုနှစ်ရာ ပြုရမည်။ မောဟဖြစ်စေလိုသူသည် တစ်ရာရှစ် ပြုရမည်။

Verse 11

उच्चाटनपरश्चैव सहस्रं च यथोक्ततः । स्तंभनार्थी सहस्रं तु द्वेषणार्थी तदर्द्धकम्

အုစ္စာဋန (နှင်ထုတ်ခြင်း) အတွက် သတ်မှတ်ထားသကဲ့သို့ တစ်ထောင် ပြုရမည်။ စတမ္ဘန (တားဆီး/တည်ငြိမ်စေခြင်း) အတွက်လည်း တစ်ထောင် ချမှတ်ထားသည်။ ဒွေသဏ (မုန်းတီးစေခြင်း) အတွက်တော့ ထိုအရေအတွက်၏ တစ်ဝက်ဟု ဆိုထားသည်။

Verse 12

निगडान्मुक्तिकामस्तु सहस्रं सर्द्धमुत्तमम् । महाराजभये पंचशतं ज्ञेयं विचक्षणैः

ချည်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်လိုသူသည် အကောင်းဆုံးအတိုင်းအတာအဖြစ် တစ်ထောင်ခွဲ (၁၅၀၀) ကြိမ် ဂျပ်ရမည်။ သို့ရာတွင် မဟာဘုရင်၏ အပြစ်ဒဏ်ကို ကြောက်ရွံ့သည့်အခါ ပညာရှိတို့အတွက် ငါးရာ (၅၀၀) ကြိမ်ဖြင့် လုံလောက်ကြောင်း သိရမည်။

Verse 13

चौरादिसंकटे ज्ञेयं पार्थिवानां शतद्वयम् । डाकिन्यादिभये पंचशतमुक्तं जपार्थिवम्

သူခိုးတို့နှင့် အလားတူ အန္တရာယ်ကြုံရာတွင် ပာရ္ထိဝ (မြေဖြင့်ပြုသော) လင်္ဂ နှစ်ရာကို ပြုလုပ်ကာ အကျင့်ထုံးအဖြစ် သိရမည်။ ဒါကိနီတို့နှင့် အလားတူ ကြောက်ရွံ့မှုများတွင် ပာရ္ထိဝ-ဂျပ် ငါးရာကို ပြုရမည်ဟု သင်ကြားထားသည်။

Verse 14

दारिद्र ये पंचसाहस्रमयुतं सर्वकामदम् । अथ नित्यविधिं वक्ष्ये शृणुध्वं मुनिसत्तमाः

ဆင်းရဲခက်ခဲချိန်တွင် ငါးသောင်း (၅၀,၀၀၀) ပါဝင်သော အကျင့်သည် ဆန္ဒအားလုံးကို ပေးစွမ်းသည်။ ယခု ငါသည် နေ့စဉ်စည်းကမ်း (နိတျယ-ဝိဓိ) ကို ဟောကြားမည်၊ အို မုနိသတ္တမတို့—အကောင်းဆုံးသော ရှင်သန်ပညာရှိတို့၊ နားထောင်ကြလော့။

Verse 15

एकं पापहरं प्रोक्तं द्विलिंगं चार्थसिद्धिदम् । त्रिलिंगं सर्वकामानां कारणं परमीरितम्

လိင်္ဂတစ်ပါးသည် အပြစ်ပယ်ရှားသူဟု ဆိုကြသည်။ လိင်္ဂနှစ်ပါးသည် ရည်မှန်းချက်အောင်မြင်မှုနှင့် အကျိုးစီးပွားကို ပေးသည်။ လိင်္ဂသုံးပါးသည် အမြင့်မြတ်စွာ အလိုဆန္ဒအားလုံး ပြည့်စုံစေသော အကြောင်းရင်းဟု ဆိုကြသည်။

Verse 16

उत्तरोत्तरमेवं स्यात्पूर्वोक्तगणनाविधि । मतांतरमथो वक्ष्ये संख्यायां मुनिभेदतः

ဤသို့ပင် နောက်တစ်ဆင့်ချင်းစီတွင် ယခင်ကဆိုခဲ့သော ရေတွက်နည်းအတိုင်း ဖြစ်ရမည်။ ယခု မုနိတို့၏ ရေတွက်ပုံကွာခြားသဖြင့် အရေအတွက်အပေါ် အခြားအမြင်တစ်ရပ်ကို ငါရှင်းပြမည်။

Verse 17

लिंगानामयुतं कृत्वा पार्थिवानां सुबुद्धिमान् । निर्भयो हि भवेन्नूनं महाराजभयं हरेत्

ပညာရှိသော ဘက္တိရှိသူသည် မြေဖြင့်ပြုလုပ်သော ပါရ္ထိဝ လိင်္ဂ ၁၀,၀၀၀ ကို ပြုလုပ်ပါက အမှန်တကယ် မကြောက်မရွံ့ ဖြစ်လာမည်။ ထို့ပြင် မဟာဘုရင်တစ်ပါး၏ ကြောက်ရွံ့မှုတောင် ပျောက်ကင်းစေမည်။

Verse 18

कारागृहादिमुक्त्यर्थमयुतं कारयेद्बुधः । डाकिन्यादिभये सप्तसहस्रं कारयेत्तथा

ထောင်ချုပ်ခြင်းနှင့် ထိုကဲ့သို့သော ဒုက္ခများမှ လွတ်မြောက်ရန် ပညာရှိသည် ရှိဝမန်တရားကို ၁၀,၀၀၀ ကြိမ် ဂျပ (japa) ပြုလုပ်သင့်သည်။ ထို့အတူ ဒာကိနီတို့နှင့် အခြား မကောင်းသော သတ္တဝါများ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် နှိပ်စက်ခံရလျှင် ၇,၀၀၀ ကြိမ် ဂျပ ပြုလုပ်သင့်သည်။

Verse 19

सहस्राणि पंचपंचाशदपुत्रः प्रकारयेत् । लिंगानामयुतेनैव कन्यकासंततिं लभेत्

သားမရှိသော ယောက်ျားသည် လိင်္ဂ (ရှီဝလိင်္ဂ) ၅၅,၀၀၀ ကို စနစ်တကျ ပြုလုပ်စေသင့်သည်။ ထို့ပြင် လိင်္ဂ ၁၀,၀၀၀ ဖြင့်သာ ပူဇော်ခြင်းကြောင့် သမီးမျိုးဆက်ကို ရရှိမည်။

Verse 20

लिंगानामयुतेनैव विष्ण्वादैश्वर्यमाप्नुयात् । लिंगानां प्रयुतेनैव ह्यतुलां श्रियमाप्नुयात्

ရှိဝ-လင်္ဂ (Śiva-liṅga) ကို တစ်သောင်း (၁၀,၀၀၀) တည်းဖြင့်ပင် ပူဇာ သို့မဟုတ် တည်ထောင်ပါက၊ ဗိဿဏုနှင့် အခြားဒေဝတားတို့ကဲ့သို့ အာဓိပတိနှင့် စည်းစိမ်ကို ရနိုင်၏။ လင်္ဂကို တစ်သိန်း (၁၀၀,၀၀၀) တည်းဖြင့်ပင် ပူဇာ သို့မဟုတ် တည်ထောင်ပါက၊ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော သာယာဝပြောမှုနှင့် တောက်ပသော သရေကို အမှန်တကယ် ရနိုင်၏။

Verse 21

इति श्रीशिवमहापुराणे प्रथमायां विद्येश्वरसंहितायां साध्यसाधनखण्डे पार्थिवपूजनवर्णनं नामैकविंशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သရီ-ရှီဝ မဟာပုရာဏ» ၏ ပထမ သံဟိတဖြစ်သော «ဝိဒ္ယေရှွရ သံဟိတ» အတွင်း «သာဓျသာဓန ခဏ္ဍ» တွင် «ပာရ္ထိဝ (မြေဖြင့်ပြု) ပူဇာဖော်ပြချက်» ဟူသော အခန်းခေါင်းစဉ်ပါ ၂၁ ရာ အခန်း ပြီးဆုံး၏။

Verse 22

अर्चा पार्थिवलिंगानां कोटियज्ञफलप्रदा । भुक्तिदा मुक्तिदा नित्यं ततः कामर्थिनां नृणाम्

ပာရ္ထိဝ (မြေဖြင့်ပြု) လိင်္ဂများကို ပူဇာခြင်းသည် ယဇ္ဉာ သန်းပေါင်းများစွာ၏ အကျိုးကို ပေးတတ်၏။ လောကီသုခနှင့် မုတ္တိကို မလွဲမသွေ ပေးသဖြင့်၊ ဆန္ဒအလိုရှိသူတို့အတွက် အမြဲအကျိုးရှိ၏။

Verse 23

विना लिंगार्चनं यस्य कालो गच्छति नित्यशः । महाहानिर्भवेत्तस्य दुर्वृत्तस्य दुरात्मनः

ရှီဝလိင်္ဂကို မပူဇာဘဲ နေ့ရက်များ အစဉ်အမြဲ ကုန်လွန်သွားသူသည် ဓမ္မရေးရာ အရှုံးကြီးကို ခံရ၏။ ထိုသူသည် အကျင့်ဆိုး၍ စိတ်ဓာတ်ကျဆုံးသူ ဖြစ်၏။

Verse 24

एकतः सर्वदानानि व्रतानि विविधानि च । तीर्थानि नियमा यज्ञा लिंगार्चा चैकतः स्मृता

တစ်ဖက်တွင် ဒါနများအားလုံး၊ မျိုးစုံသော ဝရတများ၊ တီရ္ထများ၊ နိယမများ၊ ယဇ္ဉများ ရှိသည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင်တော့ တစ်ခုတည်းအဖြစ် သီဝလင်္ဂကို ပူဇော်အာရ္ဍနာခြင်းကိုသာ မှတ်ရသည်။ (လင်္ဂအာရ္ချနာသည် ထိုအားလုံးထက် အကျိုးဖလမြင့်မားသည်ဟု ချီးမွမ်းထားသည်)။

Verse 25

कलौ लिंगार्चनं श्रेष्ठं तथा लोके प्रदृश्यते । तथा नास्तीति शास्त्राणामेष सिद्धान्तनिश्चयः

ကလိယုဂ၌ ရှိဝလိင်္ဂကို ပူဇော်အာရాధနာပြုခြင်းသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော လမ်းစဉ်ဟု လောက၌ ထင်ရှားမြင်တွေ့ရသည်။ ထိုသို့မဟုတ်ဟု ဆိုခြင်းကို မသမ္မာကျမ်းများ မလက်ခံကြ—ဤသည်မှာ သာသနာကျမ်းတို့၏ အဆုံးအဖြတ်တိတိကျကျ ဖြစ်သည်။

Verse 26

भुक्तिमुक्तिप्रदं लिंगं विविधापन्निवारणम् । पूजयित्वा नरो नित्यं शिवसायुज्यमाप्नुयात्

ဤလိင်္ဂသည် လောကီဘောဂနှင့် မောက္ခကို ပေးသနားပြီး အမျိုးမျိုးသော ဘေးအန္တရာယ်တို့ကိုလည်း ဖယ်ရှားပေးသည်။ နေ့စဉ် ပူဇော်သူသည် ရှိဝနှင့် စာယုဇ္ယ (ပေါင်းစည်းခြင်း) ကို ရရှိမည်။

Verse 27

शिवानाममयं लिंगं नित्यं पूज्यं महर्षिभिः । यतश्च सर्वलिंगेषु तस्मात्पूज्यं विधानतः

ရှင်ဝ၏ နာမတော်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော လိင်္ဂကို မဟာရိရှီတို့က အမြဲတမ်း ပူဇော်ရမည်။ ထို့ပြင် လိင်္ဂအားလုံးအတွင်း၌ ထိုအရာ ပျံ့နှံ့တည်ရှိသောကြောင့် သတ်မှတ်ထားသော ဗိဓာန်အတိုင်း ပူဇော်ရမည်။

Verse 28

उत्तमं मध्यमं नीचं त्रिविधं लिंगमीरितम् । मानतो मुनिशार्दूलास्तच्छृणुध्वं वदाम्यहम्

လိင်္ဂကို အတိုင်းအတာနှင့် စံနှုန်းအရ အမြင့် (ဥတ္တမ)၊ အလယ် (မဓျမ)၊ အနိမ့် (နိချ) ဟူ၍ သုံးမျိုးဟု ကြေညာထားသည်။ အို မုနိရှာဒူလ (ကျားကဲ့သို့သော မုနိ) တို့၊ ငါရှင်းပြမည်ကို နားထောင်ကြလော့။

Verse 29

चतुरंगुलमुच्छ्रायं रम्यं वेदिकया युतम् । उत्तमं लिंगमाख्यातं मुनिभिः शास्त्रकोविदैः

အမြင့် အင်္ဂုလ လေးလုံးရှိ၍ သင့်လျော်သော ဝေဒိကာ (အခြေခံပလက်ဖောင်း) နှင့် တွဲဖက်ထားသော လှပသည့် သီဝလိင်္ဂကို ကျမ်းစာကျွမ်းကျင်သော မုနိများက အကောင်းဆုံး လိင်္ဂဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 30

तदर्द्धं मध्यमं प्रोक्तं तदर्द्धमघमं स्मृतम् । इत्थं त्रिविधमाख्यातमुत्तरोत्तरतः परम्

ထိုအရွယ်၏ တစ်ဝက်ကို အလယ်အလတ်ဟု ဆိုကြပြီး၊ ထိုတစ်ဝက်၏ တစ်ဝက်ကို အနိမ့်အကျဆုံး၊ အပြစ်ဖြစ်စေသောဟု မှတ်ယူကြသည်။ ဤသို့ သုံးမျိုးခွဲ၍ ဖော်ပြထားပြီး၊ နောက်တစ်မျိုးစီသည် အရင်မျိုးထက် နိမ့်ကျသွားသည်။

Verse 31

अनेकलिंगं यो नित्यं भक्तिश्रद्धासमन्वितः । पूजयेत्स लभेत्कामान्मनसा मानसेप्सितान्

ဘက်တိနှင့် ယုံကြည်ကိုးကွယ်မှု ပြည့်ဝသူသည် နေ့စဉ် လိင်္ဂများစွာကို ပူဇော်လျှင် မိမိစိတ်ထဲတွင် ဆန္ဒထားသမျှ အလိုရှိသော အကျိုးफलများကို ရရှိလိမ့်မည်။

Verse 32

न लिंगाराधनादन्यत्पुण्यं वेदचतुष्टये । विद्यते सर्वशास्त्राणामेष एव विनिश्चयः

ဝေဒလေးပါး၏ အဓိပ္ပါယ်ပြည့်စုံကို ရှာဖွေသူအတွက် သီဝလိင်္ဂကို အာရాధနာပြုခြင်းထက် မြင့်မားသော ကုသိုလ်မရှိ။ ဤသည်မှာ ရှာස්ထရအားလုံး၏ အတည်ပြုဆုံးဖြတ်ချက်ပင် ဖြစ်သည်။

Verse 33

सर्वमेतत्परित्यज्य कर्मजालमशेषतः । भक्त्या परमया विद्वां ल्लिंगमेकं प्रपूजयेत्

ဤအရာအားလုံးသော ကర్మကာဏ္ဍ အလုပ်အကိုင်ကွန်ယက်ကို အကုန်လုံး စွန့်ပစ်၍၊ ပညာရှိသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဘက္တိဖြင့် သီဝလင်္ဂတစ်ပါးတည်းကို ပူဇော်သင့်၏။

Verse 34

लिंगेर्चितेर्चितं सर्वं जगत्स्थावरजंगमम् । संसारांबुधिमग्नानां नान्यत्तारणसाधनम्

ရှီဝလင်္ဂကို ပူဇော်အာရాధနာပြုလျှင် မရွေ့မလျားနှင့် ရွေ့လျားသတ္တဝါအပါအဝင် ကမ္ဘာလောကတစ်ခုလုံးကို ပူဇော်သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ သံသရာပင်လယ်ထဲ နစ်မြုပ်နေသူတို့အတွက် ကူးမြောက်စေသော အခြားနည်းလမ်း မရှိ။

Verse 35

अज्ञानतिमिरांधानां विषयासक्तचेतसाम् । प्लवो नान्योस्ति जगति लिंगाराधनमंतरा

အဗိဇ္ဇာအမှောင်ကြောင့် မျက်ကန်းဖြစ်ပြီး အာရုံအရာဝတ္ထုတို့၌ စိတ်ကပ်လျက်ရှိသူတို့အတွက် ဤလောက၌ ရှီဝလင်္ဂကို အာရాధနာမပြုဘဲ အခြားကယ်တင်သင်္ဘော မရှိ။

Verse 36

हरिब्रह्मादयो देवा मुनयो यक्षराक्षसाः । गंधर्वाश्चरणास्सिद्धा दैतेया दानवास्तथा

ဗိဿနိုး၊ ဗြဟ္မာနှင့် အခြားဒေဝတားများ၊ မုနိများ၊ ယက္ခနှင့် ရက္ခသများ၊ ဂန္ဓဗ္ဗများ၊ စာရဏများ၊ စိဒ္ဓများ၊ ထို့အတူ ဒೈတျနှင့် ဒာနဝများ—ဤသတ္တဝါအမျိုးအစားတို့အားလုံး။

Verse 37

नागाः शेषप्रभृतयो गरुडाद्याःखगास्तथा । सप्रजापतयश्चान्ये मनवः किन्नरा नराः

ရှေရှာကို အစပြုသော နာဂများ၊ ဂရုဍကို ဦးဆောင်သော ငှက်တို့၊ ထို့ပြင် ပရဇာပတိများနှင့် အခြားဖန်ဆင်းရှင်များ၊ မနုများ၊ ကိန္နရများနှင့် လူသားများ—အားလုံးလည်း ထိုနေရာ၌ ပါဝင်၏။

Verse 38

पूजयित्वा महाभक्त्या लिंगं सर्वार्थसिद्धिदम् । प्राप्ताः कामानभीष्टांश्च तांस्तान्सर्वान्हृदि स्थितान्

မဟာဘက္တိဖြင့် အရာအားလုံးကို ပြည့်စုံစေသော ရှိဝလင်္ဂကို ပူဇော်ပြီးနောက်၊ နှလုံးထဲတွင် ဆန္ဒထားသမျှ အလိုရှိရာ အကျိုးအမြတ်တို့ကို အကုန်လုံး ရရှိကြ၏။

Verse 39

ब्राह्मणः क्षत्रियो वैश्यः शूद्रो वा प्रतिलोमजः । पूजयेत्सततं लिंगं तत्तन्मंत्रेण सादरम्

ဗြာဟ္မဏ၊ က္ෂတ္တရိယ၊ ဝိုင်ရှျ၊ ရှူဒြ သို့မဟုတ် ပရတိလိုမ မျိုးရောမွေးဖွားသူဖြစ်စေ၊ မိမိ၏ သတ်မှတ်ထားသော ပူဇော်နည်းအလိုက် သင့်တော်သော မန္တရဖြင့် ရိုသေစွာ ရှိဝလင်္ဂကို အမြဲတမ်း ပူဇော်ရမည်။

Verse 40

किं बहूक्तेन मुनयः स्त्रीणामपि तथान्यतः । अधिकारोस्ति सर्वेषां शिवलिंगार्चने द्विजाः

မုနိတို့ရေ၊ ထပ်မံအများကြီး ပြောရန် ဘာလိုသနည်း။ မိန်းမတို့အတွက်လည်း ထိုနည်းတူ အခြားသူတို့အတွက်လည်း ရှိဝလင်္ဂကို ပူဇော်ခွင့်သည် အားလုံးတွင် ရှိ၏၊ ဒွိဇတို့ရေ။

Verse 41

द्विजानां वैदिकेनापि मार्गेणाराधनं वरम् । अन्येषामपि जंतूनां वैदिकेन न संमतम्

နှစ်ကြိမ်မွေး (ဒွိဇ) များအတွက် ဝေဒမဂ္ဂဖြင့် ပူဇော်အာရాధနာပြုခြင်းသည် အလွန်ကောင်းမြတ်၏။ သို့ရာတွင် အခြားသတ္တဝါတို့အတွက် ဝေဒနည်းလမ်းဖြင့် ပူဇော်ခြင်းကို သင့်လျော်သည်ဟု မခံယူကြ။

Verse 42

वैदिकानां द्विजानां च पूजा वैदिकमार्गतः । कर्तव्यानान्यमार्गेण इत्याह भगवाञ्छिवः

ဘဂဝန် ရှိဝက ဤသို့ မိန့်ကြားတော်မူ၏— “ဝေဒကိုလိုက်နာသူများ၊ အထူးသဖြင့် ဒွိဇတို့သည် ဝေဒမဂ္ဂအတိုင်းပင် ပူဇော်ရမည်၊ အခြားနည်းလမ်းဖြင့် မပြုရ” ဟူ၍။

Verse 43

दधीचिगौतमादीनां शापेनादग्धचेतसाम् । द्विजानां जायते श्रद्धानैव वैदिककर्मणि

ဒဓီချိ၊ ဂေါတမ စသည့်သူတို့၏ ကျိန်စာကြောင့် စိတ်နှလုံး မီးလောင်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသော ဒွိဇတို့တွင် ဝေဒကర్మနှင့် ဝေဒဝတ္တရားများအပေါ် ယုံကြည်မှု မပေါ်ပေါက်လာ။

Verse 44

यो वैदिकमनादृत्य कर्म स्मार्तमथापि वा । अन्यत्समाचरेन्मर्त्यो न संकल्पफलं लभेत्

ဝေဒက တာဝန်များကို မလေးစားဘဲ၊ စမာရ္တ အခမ်းအနားများကိုပါ မထောက်ထားသော်လည်း အခြားအလေ့အကျင့်များကို လုပ်ဆောင်သည့် လူသားသည် မိမိရည်မှန်းထားသော သံကల్ప၏ အကျိုးကို မရနိုင်။

Verse 45

इत्थं कृत्वार्चनं शंभोर्नैवेद्यांतं विधानतः । पूजयेदष्टमूर्तीश्च तत्रैव त्रिजगन्मयीः

ထို့ကြောင့် သမ္ဘုကို ဗိဓာနအတိုင်း နైవေဒျာတင်ပူဇော်ခြင်းအထိ စနစ်တကျ ဆောင်ရွက်ပြီးနောက် ထိုနေရာတည်းတွင်ပင် သုံးလောကလုံးကို လွှမ်းခြုံကာ ကိုယ်ထည်ဖြစ်သော ရှိဝ၏ အဋ္ဌမူရ္တိ (ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှစ်ပါး) ကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 46

क्षितिरापोनलो वायुराकाशः सूर्य्यसोमकौ । यजमान इति त्वष्टौ मूर्तयः परिकीर्तिताः

မြေ၊ ရေ၊ မီး၊ လေ၊ အာကာသ; နေ၊ လ; နှင့် ယဇမာန (ယဇ္ဉပူဇော်သူ/ပူဇော်သူ) — ဤတို့ကို မူရ္တိ ရှစ်ပါးဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 47

शर्वो भवश्च रुद्र श्च उग्रोभीम इतीश्वरः । महादेवः पशुपतिरेतान्मूर्तिभिरर्चयेत्

ဤရှင်အီရှွရ (Īśvara) ကို ရှာဗ (Śarva)၊ ဘဝ (Bhava)၊ ရုဒြ (Rudra)၊ ဥဂြ (Ugra)၊ ဘီမ (Bhīma) ဟူသော ပုံသဏ္ဍာန်များနှင့် မဟာဒေဝ (Mahādeva)၊ ပရှုပတိ (Paśupati) အဖြစ်လည်း မူရတိတော်များဖြင့် ပူဇော်ကိုးကွယ်ရမည်။

Verse 48

पूजयेत्परिवारं च ततः शंभोः सुभक्तितः । ईशानादिक्रमात्तत्र चंदनाक्षतपत्रकैः

ထို့နောက် သမ္ဘု (Śambhu) ၏ ပရိဝါရဒေဝတော်များကို စိတ်မှန်ကန်သော ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်ရမည်။ ထိုပူဇော်မှု၌ အီရှာန (Īśāna) မှ စ၍ စန္ဒန်လိမ်း၊ မကွဲအက္ခတ (အဆန်) နှင့် သန့်ရှင်းသော ရွက်များကို ဆက်ကပ်ရမည်။

Verse 49

ईशानं नंदिनं चंडं महाकालं च भृंगिणम् । वृषं स्कंदं कपर्दीशं सोमं शुक्रं च तत्क्रमात्

ထိုအစဉ်အတိုင်း ဣရှာန၊ နန္ဒိန်၊ ခဏ္ဍ၊ မဟာကာလ နှင့် ဘ္ရင်္ဂင်ကို အောက်မေ့၍ ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် ဝೃષ၊ စ္ကန္ဒ၊ ကပရ္ဍီဣရှ၊ သောမ နှင့် သုက္ရကိုလည်း အစဉ်လိုက် ပူဇော်ရမည်။

Verse 50

अग्रतो वीरभद्रं च पृष्ठे कीर्तिमुखं तथा । तत एकादशान्रुद्रा न्पूजयेद्विधिना ततः

ရှေ့ဘက်တွင် ဝီရဘဒ္ဒရကို ထား၍ ပူဇော်ရမည်၊ နောက်ဘက်တွင် ကီရ္တိမုခကိုလည်း ထားရမည်။ ထို့နောက် သတ်မှတ်ထားသည့် ဝိဓိအတိုင်း ရုဒ္ဒရ တစ်ဆယ့်တစ်ပါးကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 51

ततः पंचाक्षरं जप्त्वा शतरुद्रि यमेव च । स्तुतीर्नानाविधाः कृत्वा पंचांगपठनं तथा

ထို့နောက် ပဉ္စအက္ခရာမန္တရား «နမး ရှိဝာယ» ကို ဂျပ်ကာ၊ သတရုဒြီယ ကိုလည်း ရွတ်ဆိုပြီး၊ ချီးမွမ်းသီချင်းမျိုးစုံကို ပူဇော်ကာ၊ ထို့အတူ ပဉ္စာင်္ဂ (ငါးပါးဆုတောင်း) ကိုလည်း ဖတ်ရွတ်ရမည်။

Verse 52

ततः प्रदक्षिणां कृत्वा नत्वा लिंगं विसर्जयेत् । इति प्रोक्तमशेषं च शिवपूजनमादरात्

ထို့နောက် ပရဒက္ခိဏာ (ဝိုင်းလှည့်ပတ်) ပြု၍ ဦးချကန်တော့ပြီး၊ ရှိဝလိင်္ဂကို ဂုဏ်ပြုကာ အခမ်းအနားကို တရားဝင် အဆုံးသတ် (ခွင့်ယူ) ရမည်။ ဤသို့ပင် ရိုသေသတိဖြင့် ပြုရသော ရှိဝပူဇာကို အပြည့်အစုံ ဟောကြားထားသည်။

Verse 53

रात्रावुदण्मुखः कुर्याद्देवकार्यं सदैव हि । शिवार्चनं सदाप्येवं शुचिः कुर्यादुदण्मुखः

ညအခါတွင် ဘုရားရေးရာကို အမြဲတမ်း မြောက်ဘက်မျက်နှာမူ၍ ဆောင်ရွက်ရမည်။ ထိုနည်းတူ သန့်ရှင်းစည်းကမ်းရှိစွာ မြောက်ဘက်မျက်နှာမူ၍ ရှိဝအား အမြဲတမ်း အာရ္ချနာ (ပူဇော်) ပြုရမည်။

Verse 54

न प्राचीमग्रतः शंभोर्नोदीचीं शक्तिसंहितान् । न प्रतीचीं यतः पृष्ठमतो ग्राह्यं समाश्रयेत्

ရှံဘု၏ ရှေ့ဘက်ဟု အရှေ့ကို မယူရ၊ မြောက်ဘက်ကိုလည်း သက္တိအစုအဝေး၏ နေရာဟု မယူရ; အနောက်ဘက်ကိုလည်း မယူရ၊ အကြောင်းမှာ ထိုသည်မှာ အရှင်၏ ကျောဘက်ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ပူဇော်ရာတွင် လက်ခံသင့်သော မှန်ကန်သည့် ဦးတည်ချက်ကိုသာ ယူရမည်။

Verse 55

विना भस्मत्रिपुंड्रेण विना रुद्रा क्षमालया । बिल्वपत्रं विना नैव पूजयेच्छंकरं बुधः

ပညာရှိသော ဘက္တိဝန်သည် သန့်ရှင်းသော ဘသ္မ တြိပုဏ္ဍရ မပါဘဲ၊ ရုဒြာက္ခ မာလာ မပါဘဲ၊ ထို့ပြင် ဘိလ္ဝ ရွက် မပါဘဲ ရှင်ကရကို မပူဇော်သင့်။

Verse 56

भस्माप्राप्तौ मुनिश्रेष्ठाः प्रवृत्ते शिवपूजने । तस्मान्मृदापि कर्तव्यं ललाटे च त्रिपुंड्रकम्

အို မုနိအမြတ်တို့၊ ဘသ္မ မရနိုင်သော်လည်း ရှိဝပူဇော်ပွဲ စတင်ပြီးလျှင်၊ လက်ခံနိုင်သော အစားထိုးအဖြစ် သန့်ရှင်းသော မြေ (မృဒာ) ဖြင့်ပင် နဖူးပေါ်တွင် တြိပုဏ္ဍရ အမှတ်ကို ပြုလုပ်ရမည်။