
အဓ್ಯಾಯ ၅ သည် သင်ခန်းစာဆန်သော ဆွေးနွေးပုံစံဖြစ်ပြီး၊ ဗျာသက စနတ်ကုမာရအား အပြစ်ကို မပြတ်မတောက် ကျူးလွန်နေသဖြင့် မဟာနရက (မဟာငရဲ) များသို့ ရောက်စေသော သတ္တဝါအမျိုးအစားများကို မေးမြန်းသည်။ စနတ်ကုမာရက အပြစ်ကို လုပ်ရပ်၏ ကိရိယာသုံးမျိုး—စိတ် (mānasa)၊ နှုတ် (vācika)၊ ကိုယ် (kāyika)—အလိုက် စနစ်တကျ ခွဲခြားပြီး တစ်မျိုးစီတွင် လေးမျိုးပုံစံဖြင့် အကျဉ်းချုပ် သီလဗေဒကို တင်ပြသည်။ ထို့နောက် ရှိုင်ဝသဒ္ဓါအရ အပြစ်ကြီးများ—မဟာဒေဝကို မုန်းတီးခြင်း၊ Śiva-jñāna ကို သင်ကြားသော ဆရာများကို အပြစ်တင်နှိမ့်ချခြင်း၊ ဂုရုနှင့် ဘိုးဘွားတို့ကို မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်း—ကို ထင်ရှားစွာ ဖော်ပြသည်။ ထို့ပြင် deva-dravya (ဘုရားပိုင်ပစ္စည်း) ခိုးယူခြင်း၊ ဒွိဇပိုင်ပစ္စည်း ဖျက်ဆီးခြင်း စသည့် သာသနာနှင့် သန့်ရှင်းသော အရင်းအမြစ်များကို ထိခိုက်စေသော အပြစ်များကို ရေးသားသည်။ အတွင်းသဘောမှာ ရှိုင်ဝမုတ်တိသည် ပူဇော်ပွဲတင်ခြင်းသာမက စိတ်၊ နှုတ်၊ ကိုယ်ကို ရှီဝ၊ ဂုရုနှင့် ဓမ္မပစ္စည်းတို့အပေါ် ရိုသေမှုနှင့် ကိုက်ညီအောင် ချိန်ညှိခြင်းဖြစ်ပြီး၊ မဟုတ်လျှင် ပူဇော်ကာရိယာသည် အာနိသင်မရှိဘဲ ကမ္မအန္တရာယ် ဖြစ်စေသည်။
Verse 1
व्यास उवाच । ये पापनिरता जीवा महानरकहेतवः । भगवंस्तान्समाचक्ष्व ब्रह्मपुत्र नमोऽस्तु ते
ဗျာသက ပြောသည်။ «အို ဘုရားမြတ်သခင်၊ အပြစ်၌ စွဲလမ်းနေ၍ မဟာနရက၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်လာသော သတ္တဝါတို့ကို ကျွန်ုပ်အား ရှင်းပြပါ။ အို ဗြဟ္မာ၏ သားတော်၊ သင့်အား နမස්ကာရ ပြုပါ၏»။
Verse 2
सनत्कुमार उवाच । ये पापनिरता जीवा महानरकहेतवः । ते समासेन कथ्यंते सावधानतया शृणु
သနတ်ကူမာရက ပြောသည်။ အပြစ်၌ စွဲလမ်းနေသော သတ္တဝါတို့သည် မဟာနရကတို့၏ အကြောင်းရင်း ဖြစ်ကြသည်။ ငါသည် အကျဉ်းချုပ်၍ ရှင်းပြမည်—သတိထား၍ နားထောင်လော့။
Verse 3
परस्त्रीद्रव्यसंकल्पश्चेतसाऽनिष्टचिंतनम् । अकार्याभिनिवेशश्च चतुर्द्धा कर्म मानसम्
စိတ်ဖြင့် အခြားသူ၏ မယား သို့မဟုတ် အခြားသူ၏ ဥစ္စာကို လိုချင်တပ်မက်ခြင်း၊ စိတ်အတွင်း အန္တရာယ်ဖြစ်စေသော အတွေးအခေါ်များကို မွေးမြူခြင်း၊ မလုပ်သင့်သော အမှု၌ စွဲမြဲတည်ကြည်ခြင်း—ဤလေးပါးသည် စိတ်ကံဟု ဆိုကြသည်။
Verse 4
अविबद्धप्रलापत्वमसत्यं चाप्रियं च यत् । परोक्षतश्च पैशुन्यं चतुर्द्धा कर्म वाचिकम्
နှုတ်ကံသည် လေးမျိုးရှိသည်—(၁) အဓိပ္ပါယ်မဲ့၍ မချိတ်ဆက်သော စကားပြောခြင်း၊ (၂) မုသာစကား၊ (၃) ကြမ်းတမ်း၍ မနှစ်သက်ဖွယ် စကား၊ (၄) အခြားသူမရှိရာတွင် အပြစ်တင်ချိုးဖောက်သော စကား (နောက်ကွယ်ပက်သုန်) ဖြစ်သည်။
Verse 5
इति श्रीशिवमहापुराणे पंचम्यामुमासंहितायां महापातकवर्णनं नाम पंचमोऽध्यायः
ဤသို့ဖြင့် «သီရှီဝ မဟာပုရာဏ» (Śrī Śiva Mahāpurāṇa) ၏ ပဉ္စမစာအုပ် «ဥမာသံဟိတာ» (Umāsaṃhitā) တွင် «မဟာပာတက (Mahāpātaka) အကြီးမားဆုံး အပြစ်များ၏ ဖော်ပြချက်» ဟူသော ခေါင်းစဉ်ဖြင့် ပဉ္စမအခန်း ပြီးဆုံး၏။
Verse 6
इत्येतद्वा दशविधं कर्म प्रोक्तं त्रिसाधनम् । अस्य भेदान्पुनर्वक्ष्ये येषां फलमनंतकम्
ဤသို့ပင် သာသနာရေး ကုသိုလ်ကံ ဆယ်မျိုးကို သုံးပါးသော လေ့ကျင့်နည်းဖြင့် ပြီးမြောက်နိုင်ကြောင်း ကြေညာခဲ့သည်။ ယခု ထပ်မံ၍ ၎င်း၏ ခွဲခြားချက်များကို ရှင်းလင်းမည်၊ အကျိုးफलသည် အဆုံးမရှိ။
Verse 7
ये द्विषंति महादेवं संसारार्णवतारकम् । सुमहत्पातकं तेषां निरयार्णवगामिनाम्
သံသရာပင်လယ်ကို ကူးမြောက်စေသော မဟာဒေဝကို မုန်းတီးသူတို့သည် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် အပြစ်ကြီးကို ခံယူရပြီး၊ ထိုသူတို့သည် နရကပင်လယ်သို့ ဆင်းသက်ကြသည်။
Verse 8
ये शिवज्ञानवक्तारं निन्दंति च तपस्विनम् । गुरून्पितॄनथोन्मत्तास्ते यांति निरयार्णवम्
ရှီဝ၏ ဉာဏ်ကို ဟောပြောသော ဆရာကို ကဲ့ရဲ့သူ၊ တပသီကိုလည်း အပြစ်တင်သူ၊ ထို့ပြင် ဂုရုနှင့် ဖခင်တို့ကို စော်ကားသူ မောဟမိသူတို့သည် နရကပင်လယ်သို့ ကျရောက်ကြသည်။
Verse 9
शिवनिन्दा गुरोर्निन्दा शिवज्ञानस्य दूषणम् । देवद्रव्यापहरणं द्विजद्रव्यविनाशनम्
ရှီဝကို မနာလိုစော်ကားခြင်း၊ ဂုရုကို ပြစ်တင်ရှုတ်ချခြင်း၊ ရှီဝ၏ ဉာဏ်ပညာကို အပြစ်တင်ဖျက်ဆီးခြင်း၊ ဒေဝတို့၏ ပစ္စည်း (ဘုရားကျောင်းနှင့် သန့်ရှင်းပစ္စည်း) ကို ခိုးယူခြင်း၊ နှစ်ကြိမ်မွေး (ဒွိဇ) တို့၏ ပစ္စည်းကို ဖျက်ဆီးခြင်း—ဤတို့သည် ရှိုင်ဝလမ်းကို တားဆီး၍ မှန်ကန်သော ဘက္တိ တိုးပွားမှုကို ပိတ်ဆို့သော အလွန်ကြီးမားသည့် အပြစ်များ ဖြစ်သည်။
Verse 10
हरंति ये च संमूढाश्शिवज्ञानस्य पुस्तकम् । महांति पातकान्याहुरनन्तफलदानि षट्
ရှီဝ၏ ဉာဏ်ပညာကို ပေးသော စာအုပ်ကို မိုက်မဲစွာ ခိုးယူသွားသူတို့သည် အဆုံးမရှိသော အကျိုးဆက်များကို ပေးသော ကြီးမားသည့် အပြစ်ခြောက်ပါးကို ခံယူရသည်ဟု ဆိုကြသည်။
Verse 11
नाभिनन्दंति ये दृष्ट्वा शिवपूजां प्रकल्पिताम् । न नमंत्यर्चितं दृष्ट्वा शिवलिंगं स्तुवंति न
ရှီဝပူဇာကို စနစ်တကျ စီစဉ်ထားသည်ကို မြင်လျှင် မပျော်ရွှင်သူ၊ ပူဇော်ထားသော ရှီဝလင်္ဂကို မြင်လျှင် မဦးညွှတ်သူ၊ ချီးမွမ်းမပြုသူ—ထိုသူတို့သည် သခင်အပေါ် ဘက္တိနှင့် ရိုသေမှု ကင်းမဲ့နေဆဲ ဖြစ်သည်။
Verse 12
यथेष्टचेष्टा निश्शंकास्संतिष्ठंते रमंति च । उपचारविनिर्मुक्ताश्शिवाग्रे गुरुसन्निधौ
သူတို့သည် မိမိစိတ်ကြိုက် လှုပ်ရှားပြုမူ၍ ကြောက်ရွံ့မှုကင်းစင်ကာ ထိုနေရာ၌ တည်နေ၍ ပျော်ရွှင်ကြသည်—ပူဇော်ရေး အခမ်းအနားပုံစံများမှ လွတ်မြောက်လျက်—ဂုရု၏ အနီးကပ်တော်မူရာ၌ ရှိသော သီဝ၏ ရှေ့တော်၌။
Verse 13
स्थानसंस्कारपूजां च ये न कुर्वंति पर्वसु । विधिवद्वा गुरूणां च कर्म्मयोगव्यवस्थिताः
ပွဲတော်နေ့များ၌ သန့်ရှင်းရာနေရာကို သင်္ကာရ (သန့်စင်-အပူဇော်) မပြုကြသူများ၊ ထို့ပြင် ဂုရုတို့ကိုလည်း စည်းကမ်းတကျ မဆောင်ရွက်မပြုစုကြသူများသည်—ကမ္မယောဂ စည်းကမ်း၌ တည်ကြောင်း ဆိုသော်လည်း—သီဝဝါဒ၏ သတ်မှတ်ထားသော မှန်ကန်သော ကရမ (လုပ်ရပ်) လမ်းစဉ်ကို မလိုက်နာကြ။
Verse 14
ये त्यजंति शिवाचारं शिवभक्तान्द्विषंति च । असंपूज्य शिवज्ञानं येऽधीयंते लिखंति च
ရှီဝ၏ အကျင့်စည်းကမ်းကို စွန့်ပစ်၍ ရှီဝဘက်တော်သားတို့ကို မုန်းတီးသူများ၊ ထို့ပြင် ရှီဝ၏ သန့်ရှင်းသော ဉာဏ်ပညာကို အရင်ဦးစွာ ပူဇော်ကန်တော့မပြုဘဲ လေ့လာသော်လည်းကောင်း မိတ္တူကူးသော်လည်းကောင်း ပြုသူများ—ထိုသူတို့သည် ရှီဝဓမ္မနှင့် ဆန့်ကျင်စွာ ပြုမူကြသည်။
Verse 15
अन्यायतः प्रयच्छंति शृण्वन्त्युच्चारयंति च । विक्रीडंति च लोभेन कुज्ञाननियमेन च
သူတို့သည် ဓမ္မမတရားသောနည်းဖြင့် သင်ကြားပေးသော်လည်းကောင်း ဖြန့်ဝေသော်လည်းကောင်း ပြုကြသည်; ထိုကို နားထောင်၍ ရွတ်ဆိုကြသည်လည်းရှိသည်။ လောဘကြောင့် ထိုသန့်ရှင်းသော ဉာဏ်ကို ကစားစရာကဲ့သို့ ပြုမူကာ မမှန်ကန်သော ဉာဏ်ပညာ၏ စည်းကမ်းတွင် ချည်နှောင်နေကြသည်။
Verse 16
असंस्कृतप्रदेशेषु यथेष्टं स्वापयंति च । शिवज्ञानकथाऽऽक्षेपं यः कृत्वान्यत्प्रभाषते
မယဉ်ကျေးသော နေရာများတွင် သူတို့သည် စိတ်ကြိုက် အိပ်နေကြသည်။ ထို့ပြင် ရှီဝ၏ ဉာဏ်ပညာအကြောင်း တရားဟောကို ကြားဖြတ်တားဆီးပြီးနောက် အခြားအကြောင်းအရာများကို ဆက်လက်ပြောဆိုသူသည်—ချည်နှောင်ခံရသော ဝိညာဉ်ကို ပတိ (အရှင်) ထံသို့ ခေါ်ဆောင်သည့် လမ်းမှ လွဲချော်သွားသည်။
Verse 17
न ब्रवीति च यः सत्यं न प्रदानं करोति च । अशुचिर्वाऽशुचिस्थाने यः प्रवक्ति शृणोति च
အမှန်တရားကို မပြောသူ၊ ဒါနမပြုသူ၊ ကိုယ်တိုင် မသန့်ရှင်းသူ သို့မဟုတ် မသန့်ရှင်းသောနေရာတွင် သန့်ရှင်းသော တရားကို ပြောဆိုနားထောင်သူ—ထိုသူသည် သင့်လျော်သော ရှိုင်ဝအကျင့်မှ ကျဆင်းကာ မြင့်မားသော ဝိညာဉ်ရေးရာ အောင်မြင်မှုအတွက် မသင့်တော်တော့ပေ။
Verse 18
गुरुपूजामकृत्वैव यश्शास्त्रं श्रोतुमिच्छति । न करोति च शुश्रूषामाज्ञां च भक्तिभावतः
ဂုရုကို အရင်ဦးစွာ ပူဇော်ကန်တော့မပြုဘဲ သာသနာစာတော်ကို နားထောင်လိုသူ၊ ထို့ပြင် ဘက္တိစိတ်ဖြင့် ဂုရုအား ဝန်ဆောင်မှုမပြုသလို အမိန့်ညွှန်ကြားချက်ကိုလည်း မလိုက်နာသူ—ထိုသူသည် သာသနာစာတော်၏ ကျေးဇူးတော်ကို လက်ခံရရှိရန် အမှန်တကယ် မသင့်တော်ပေ။
Verse 19
नाभिनन्दंति तद्वाक्यमुत्तरं च प्रयच्छति । गुरुकर्मण्यसाध्यं यत्तदुपेक्षां करोति च
သူ၏စကားကို မနှစ်သက်ကြသော်လည်း ပြန်လည်ဖြေကြားတော့သည်။ ထို့ပြင် ဂုရု၏ဝန်ဆောင်မှု၌ ဆောင်ရွက်ရန်ခက်ခဲသော အလုပ်ဟူသမျှကိုလည်း လျစ်လျူရှုကြသည်။
Verse 20
गुरुमार्त्तमशक्तं च विदेशं प्रस्थितं तथा । वैरिभिः परिभूतं वा यस्संत्यजति पापकृत्
ဆရာဂုရုသည် ဝေဒနာခံစားနေရသော်လည်းကောင်း အားနည်းနေရသော်လည်းကောင်း နိုင်ငံခြားသို့ ထွက်ခွာသွားသော်လည်းကောင်း ရန်သူများက ဖိနှိပ်စော်ကားနေလျှင်ပင်—ထိုဂုရုကို စွန့်ပစ်သူသည် အပြစ်ပြုသူ ဖြစ်၏။
Verse 21
तद्भार्य्यापुत्रमित्रेषु यश्चावज्ञां करोति च । एवं सुवाचकस्यापि गुरोर्धर्मानुदर्शिनः
ထို့ပြင် မိမိ၏ ဇနီး၊ သား၊ မိတ်ဆွေတို့ကို မထီမဲ့မြင်ပြုသူ၊ ထိုနည်းတူ ဓမ္မလမ်းကို ပြသပေးသော စကားပြောကောင်းသည့် ဂုရုကိုပင် မလေးစားသူ—ထိုသူသည် အပြစ်ကြီး၏။
Verse 22
एतानि खलु सर्वाणि कर्माणि मुनिसत्तम । सुमहत्पातकान्याहुश्शिवनिन्दासमानि च
အို မုနိအမြတ်၊ ဤအပြုအမူတို့အားလုံးကို အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်ကြီးများဟု ကြေညာကြပြီး၊ သီဝ (ရှီဝ) ဘုရားကို နိန္ဒာပြုခြင်းနှင့် တူညီသည်ဟု ဆိုကြ၏။
Verse 23
ब्रह्मघ्नश्च सुरापश्च स्तेयी च गुरुतल्पगः । महापातकिनस्त्वेते तत्संयोगी च पंचमः
ဗြာဟ္မဏကို သတ်သူ၊ မူးယစ်ရည်ကို သောက်သူ၊ ခိုးသူ၊ ဂုရု၏ အိပ်ရာကို ဖောက်ဖျက်သူ—ဤသူတို့ကို «မဟာပာတကိန်» ဟူ၍ ကြီးမားသော အပြစ်သားများဟု ကြေညာသည်။ ထို့ပြင် ငါးမြောက်အဖြစ် သူတို့နှင့် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံသူလည်း ထိုအုပ်စုထဲတွင် ရေတွက်ခံရသည်။
Verse 24
क्रोधाल्लोभाद्भयाद्द्वेषाद्ब्राह्मणस्य वधे तु यः । मर्मांतिकं महादोषमुक्त्वा स ब्रह्महा भवेत्
ဒေါသ၊ လောဘ၊ ကြောက်ရွံ့မှု၊ သို့မဟုတ် မုန်းတီးမှုကြောင့် ဗြာဟ္မဏကို သတ်သူသည်—နှလုံးကို ထိခိုက်စေသော အလွန်ကြီးမားသည့် အပြစ်ကို ကျူးလွန်ပြီး—«ဗြဟ္မဟာ» (ဗြာဟ္မဏသတ်သူ) ဖြစ်လာသည်။
Verse 25
ब्राह्मणं यः समाहूय दत्त्वा यश्चाददाति च । निर्द्दोषं दूषयेद्यस्तु स नरो ब्रह्महा भवेत्
ဗြာဟ္မဏကို ခေါ်ယူ၍ ကတိထားသော ဒါနကို ပေးပြီးနောက် ပြန်ယူသူ၊ အပြစ်ကင်းသော ဗြာဟ္မဏကို အပြစ်တင်ကဲ့ရဲ့သူ—ထိုသူသည် ဗြာဟ္မဏသတ်သူ (brahmahā) ဖြစ်လာသည်။
Verse 26
यश्च विद्याभिमानेन निस्तेजयति सुद्विजम् । उदासीनं सभामध्ये ब्रह्महा स प्रकीर्तितः
ကိုယ့်ပညာကို အထင်ကြီးသော မာနကြောင့် အစည်းအဝေးအလယ်၌ တိတ်တဆိတ် ထိုင်နေသော သီလပြည့်ဝသော ဗြာဟ္မဏကို အရှက်ခွဲနှိမ့်ချသူ—ထိုသူကို brahmahā (ဗြာဟ္မဏသတ်သူ) ဟု ကြေညာထားသည်။
Verse 27
मिथ्यागुणैर्य आत्मानं नयत्युत्कर्षतां बलात् । गुणानपि निरुद्वास्य स च वै ब्रह्महा भवेत्
အတုအယောင်ကောင်းမှုများဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အတင်းအကျပ် မြင့်မားသည့်အဆင့်သို့ တင်မြှောက်ကာ၊ အမှန်တကယ် သီလရှိသူများကိုပါ ထုတ်ပယ်သူ—ထိုသူသည် အမှန်ပင် brahmahā ဖြစ်လာသည်။
Verse 28
गवां वृषाभिभूतानां द्विजानां गुरुपूर्वकम् । यस्समाचरते विप्र तमाहुर्ब्रह्मघातकम्
အို ဗြာဟ္မဏ၊ နွားထီးတက်စီးထားသော နွားမများကို မလေးစားဘဲ ဖောက်ပြန်ညှဉ်းပန်းသူ၊ ထို့အတူ ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) ကိုလည်း အထူးသဖြင့် ကိုယ့်ဂုရုကို ဖောက်ပြန်စော်ကားသူ—ထိုသူကို brahma-ghātaka (ဗြာဟ္မဏသတ်သူ) ဟု ခေါ်ကြသည်။
Verse 29
देवद्विजगवां भूमिं प्रदत्तां हरते तु यः । प्रनष्टामपि कालेन तमाहुर्ब्रह्मघातकम्
နတ်ဘုရားများ၊ ဗြာဟ္မဏများ သို့မဟုတ် နွားများအတွက် တရားဝင်လှူဒါန်းထားသော မြေကို မည်သူမဆို လုယူသိမ်းပိုက်လျှင်—အချိန်ကြာလာ၍ ထိုလှူဒါန်းမှု ပျောက်ကွယ်သလို မေ့လျော့သလို ဖြစ်သော်လည်း—ထိုသူကို ဗြာဟ္မဏသတ်သူ (brahmahatyā) ဟု ကြေညာကြသည်။
Verse 30
देवद्विजस्वहरणमन्यायेनार्जितं तु यत् । ब्रह्महत्यासमं ज्ञेयं पातकं नात्र संशयः
နတ်ဘုရားတို့၏ သို့မဟုတ် ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) တို့၏ ပစ္စည်းကို မတရားသောနည်းဖြင့် ယူဆောင်ခြင်းသည် ဗြာဟ္မဏသတ်မှု brahmahatyā နှင့်တူညီသော ပာတက (အပြစ်ကြီး) ဟု သေချာစွာ သိမှတ်ရမည်၊ သံသယမရှိ။
Verse 31
अधीत्य यो द्विजो वेदं ब्रह्मज्ञानं शिवात्मकम् । यदि त्यजति यो मूढः सुरापानस्य तत्समम्
ဒွိဇတစ်ဦးသည် ဝေဒကို လေ့လာပြီး—၎င်း၏ အဓိပ္ပါယ်အမှန်မှာ ဗြဟ္မဉာဏ်ဖြစ်၍ အနှစ်သာရမှာ ရှိဝဖြစ်သည်—ထိုကို မောဟကြောင့် စွန့်ပစ်လျှင် ထိုအပြစ်သည် အရက်သောက်ခြင်းနှင့် တူညီသည်။
Verse 32
यत्किंचिद्धि व्रतं गृह्य नियमं यजनं तथा । संत्यागः पञ्चयज्ञानां सुरापानस्य तत्समम्
မည်သည့် ဝရတ (သစ္စာကတိ) ကိုယူယူ၊ မည်သည့် နိယမ (စည်းကမ်း) ကိုလိုက်လိုက်၊ မည်သည့် ယဇ္ဉ (ပူဇာ/ပူဇနာ) ကိုပြုလုပ်ပြုလုပ်—ပဉ္စယဇ္ဉ (နေ့စဉ် ယဇ္ဉငါးပါး) ကို စွန့်ပစ်လျှင် ထိုစွန့်ပစ်မှုသည် အရက်သောက်ခြင်းနှင့် တူညီဟု မှတ်ယူကြသည်။
Verse 33
पितृमातृपरित्यागः कूटसाक्ष्यं द्विजानृतम् । आमिषं शिवभक्तानामभक्ष्यस्य च भक्षणम्
မိဘကို စွန့်ပစ်ခြင်း၊ မမှန်ကန်သော သက်သေခံခြင်း၊ ဗြာဟ္မဏ၏ လိမ်ညာခြင်း၊ ရှိဝဘက်တ (Śiva-bhakta) များ၏ အသားကို ယူစားခြင်း၊ မစားသင့်သော အစာကို စားခြင်း—ဤတို့သည် ရှိဝဘက်တိ၏ လမ်းကို တားဆီး၍ ဝိညာဉ်ကို မသန့်ရှင်းမှု၌ ချည်နှောင်သော အပြစ်ကြီးများ ဖြစ်သည်။
Verse 34
वने निरपराधानां प्राणिनां चापघातनम् । द्विजार्थं प्रक्षिपेत्साधुर्न धर्मार्थं नियोजयेत्
တောအတွင်း၌ အပြစ်မရှိသော သတ္တဝါတို့ကို ထိခိုက်စေခြင်း၊ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို သာဓုသူသည် “ဓမ္မအကျိုး” ဟု မသတ်မှတ်သင့်။ ဗြာဟ္မဏကို ကျွေးမွေးရန်ဟု ဆိုသော်လည်း ထိုဟင်းဆာကို ပယ်ချ၍ ဓမ္မအတွက် မခန့်အပ်ရ။
Verse 35
गवां मार्गे वने ग्रामे यैश्चैवाग्निः प्रदीयते । इति पापानि घोराणि ब्रह्महत्यासमानि च
တော၌ဖြစ်စေ ရွာ၌ဖြစ်စေ နွားလမ်းကြောင်းပေါ်တွင် မီးတင်ခြင်း သို့မဟုတ် မီးတင်စေခြင်း ပြုသူတို့သည် ကြောက်မက်ဖွယ် အပြစ်ကြီးကို ကျူးလွန်ကြပြီး၊ ဗြာဟ္မဏသတ်မှု (ဗြဟ္မဟတ်ယာ) နှင့် တူညီသော အပြစ်ဟု သတ်မှတ်ကြသည်။
Verse 36
दीनसर्वस्वहरणं नरस्त्रीगजवाजिनाम् । गोभूरजतवस्त्राणामौषधीनां रसस्य च
ဤသည်မှာ အားနည်းသူတို့၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း အားလုံးကို လုယူခြင်းဖြစ်သည်—ယောက်ျားမိန်းမ၊ ဆင်မြင်းတို့၏ အရာအလုံးစုံကိုပါ။ ထို့အပြင် နွား၊ မြေယာ၊ ငွေ၊ အဝတ်အစား၊ ဆေးဝါးနှင့် ၎င်းတို့၏ အနှစ်သာရကိုတောင် သိမ်းယူခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။
Verse 37
चन्दनागरुकर्पूरकस्तूरीपट्टवाससाम् । विक्रयस्त्वविपत्तौ यः कृतो ज्ञानाद् द्विजातिभिः
အခက်အခဲမရှိသည့်အချိန်၌ပင် ဒွိဇာတိ (နှစ်ကြိမ်မွေး) တို့က သိသိသာသာဖြင့် စန္ဒန၊ အဂရု၊ ကမ္ဖော်၊ ကစတူရီ၊ ပိုးထည်နှင့် အလှဝတ်အစားတို့ကို ရောင်းဝယ်ကုန်သွယ်လျှင် ထိုအကျင့်သည် မသင့်လျော်ဟု သတ်မှတ်ကြပြီး၊ လောကီချည်နှောင်မှုကို ပိုမိုတင်းကျပ်စေကာ သီဝဘက်သန့်ရှင်းမှုနှင့် မောက္ခသို့ မလှည့်ပေးနိုင်။
Verse 38
हस्तन्यासापहरणं रुक्मस्तेयसमं स्मृतम् । कन्यानां वरयोग्यानामदानं सदृशे वरे
လက်ထဲ၌ အပ်နှံထားသော အလှူတော်ကို အင်အားသုံး၍ ယူဆောင်သွားခြင်းသည် ရွှေခိုးယူခြင်းနှင့် တူညီသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ထို့အတူ မင်္ဂလာတော်အတွက် သင့်တော်သော သမီးကို သင့်တော်၍ တန်းတူသော သတို့သားထံ မပေးဘဲ ထိန်းထားခြင်းလည်း အလားတူ အပြစ်တစ်ရပ် ဖြစ်သည်။
Verse 39
पुत्रमित्रकलत्रेषु गमनं भगिनीषु च । कुमारीसाहसं घोरमद्यपस्त्रीनिषेवणम्
လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖောက်ပြန်မှု—သား၏မယား၊ မိတ်ဆွေ၏မယားတို့ထံ သွားရောက်ခြင်း၊ ကိုယ့်ညီမ/အစ်မထံ ချဉ်းကပ်ခြင်း; ကညာမိန်းကလေးကို အကြမ်းဖက်ဖောက်ပြန်ခြင်း; အရက်သောက်ခြင်းနှင့် ကျဆုံးသော မိန်းမနှင့် ပေါင်းသင်းခြင်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အလေ့—ဤအရာများသည် pāśa (ချည်နှောင်မှု) ကို တိုးစေ၍ ဝိညာဉ်၏ သီဝသို့ မျက်နှာမူခြင်းကို တားဆီးသော အလွန်ကြီးမားသည့် အပြစ်များဟု ရှုတ်ချထားသည်။
Verse 40
सवर्णायाश्च गमनं गुरुभार्य्यासमं स्मृतम् । महापापानि चोक्तानि शृणु त्वमुपपातकम्
ကိုယ်ပိုင်အတန်းအစားတူသော မိန်းမနှင့် ပေါင်းသင်းခြင်းသည် ဆရာ၏ဇနီးထံ ချဉ်းကပ်ခြင်းနှင့် တူညီသည်ဟု ဆိုထားသည်။ မဟာအပြစ်များကို ပြောပြီးပြီ; ယခု အပပာတက (upapātaka) ဟုခေါ်သော အပြစ်ငယ်များကို နားထောင်လော့။
The chapter argues that the gravest karmic failures are not only generic moral lapses but also doctrinal-relational ruptures—hatred of Mahādeva and contempt for Śiva-jñāna and the guru—because these destroy the conditions for liberation by rejecting the very source and transmission of saving knowledge.
The tri-part division encodes a Shaiva psychology of karma: intention (mānasa) seeds action, speech (vācika) externalizes and socializes intention, and bodily deed (kāyika) concretizes it in the world; purification must therefore be comprehensive, not merely ritualistic, because inner cognition can be karmically determinative even before outward action occurs.
Rather than focusing on a specific iconographic form of Umā or Śiva, the chapter foregrounds Śiva as Mahādeva—the transcendent-salvific referent of devotion and reverence—emphasizing correct orientation toward Śiva (and the teachers of Śiva-jñāna) as the decisive spiritual axis.