
အဓ್ಯಾಯ ၄ တွင် အာဏာတရားဆက်စပ်မှုကို အလွှာလိုက်တင်ပြသည်။ ရှင်တော်များက ထပ်မံရှင်းလင်းရန် တောင်းဆိုသဖြင့် စူတာက မိမိဆရာ ဗျာသက မွေးဖွားခြင်းမရှိ၍ အလုံးစုံသိသော စနတ်ကုမာရကို မေးမြန်းခဲ့ပုံကို ပြန်လည်ဖော်ပြသည်။ အဓိကအကြောင်းအရာမှာ ရှီဝ၏ မာယာ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှု (ပရဘாவ) ဖြစ်ပြီး၊ ရှီဝ၏ မဟိမာသည် လောကတစ်လောကလုံးကို ပြန့်နှံ့နေသော်လည်း မာယာက ဉာဏ်ကို ဖယ်ရှားသဖြင့် သတ္တဝါများ မိုဟ်ဝင်ကာ အများအပြားဟု ထင်မြင်ခြင်းနှင့် လီလာမျိုးစုံ ပေါ်ပေါက်လာသည်ဟု ဆိုသည်။ စနတ်ကုမာရက ဤဟောကြားချက်ကို ကယ်တင်ရေးဆိုင်ရာဟု သတ်မှတ်ပြီး၊ ရှာံကရီကထာကို နားထောင်ခြင်းသာဖြင့် ရှီဝဘက်တိ ပေါက်ဖွားကာ မိုဟ်ကို ပြန်လှန်နိုင်သည်ဟု ပြောသည်။ နိဂုံးတွင် ရှီဝကို စရ்வேရှွရ၊ စရ்வာတ္မာဟု တင်မြှောက်ပြီး၊ ပရမမူရတီသည် ဘြဟ္မာ-ဝိෂ္ဏု-ဣရှွရ အတ္မာတိကာ သုံးမျိုးလုပ်ဆောင်မှုရှိကာ လိင်္ဂသင်္ကေတ (တရိလိင်္ဂာ/လိင်္ဂရူပိဏီ) ဖြင့် အများအပြားအောက်က တစ်ခုတည်းမှုကို ဖော်ညွှန်းသည်။
Verse 1
मुनय ऊचुः । ताततात महाभाग धन्यस्त्वं हि महामते । अद्भुतेयं कथा शंभोः श्राविता परभक्तिदा
မုနိတို့က ဆိုကြသည်။ «အို အဘယျအဘ၊ မဟာဘုန်းရှိသူ၊ သင်သည် အလွန်ကံကောင်း၍ မြတ်နိုးထိုက်သူ၊ အို မဟာဉာဏ်ရှိသူ။ သမ္ဘု (Śambhu) ၏ အံ့ဩဖွယ် ကထာကို ကျွန်ုပ်တို့အား ကြားနာစေခဲ့ပြီး၊ ထိုကထာသည် အမြင့်ဆုံးသော ဘက္တိ (devotion) ကို ပေးစွမ်းသည်»။
Verse 2
पुनर्ब्रूहि कथां शंभोर्व्यास प्रश्नानुसारतः । सर्वज्ञस्त्वं व्यासशिष्यः शिवतत्त्वविचक्षणः
အို ဗျာသ (Vyāsa)၊ မေးခွန်းများနှင့် ကိုက်ညီအောင် သမ္ဘု (Śambhu) ၏ သန့်ရှင်းသော ကထာကို ထပ်မံ ပြောကြားပါ။ သင်သည် အလုံးစုံသိသူ—ဗျာသ၏ တပည့်—နှင့် ရှိဝ (Śiva) တတ္တဝ (tattva) ကို နက်နဲစွာ ခွဲခြားသိမြင်သူ ဖြစ်သည်။
Verse 3
सूत उवाच । एवमेव गुरुर्व्यासः पृष्टवान्मेऽजसंभवम् । सनत्कुमारं सर्वज्ञं शिवभक्तं मुनीश्वरम्
စူတ (Sūta) က ဆိုသည်။ «ထိုနည်းတူပင် ငါ့ဂုရု ဗျာသ (Vyāsa) သည် ငါ့ကို မေးမြန်းခဲ့ပြီး—(ထို့ပြင်) ကိုယ်တိုင်ပေါ်ထွန်းသူ ဗြဟ္မာကိုလည်း—နှင့် (ထို့ပြင်) အလုံးစုံသိ မုနိအရှင်ကြီး၊ ရှိဝ (Śiva) ကို အလွန်သဒ္ဓါရှိသော စနတ်ကူမာရ (Sanatkumāra) ကိုလည်း မေးမြန်းခဲ့သည်»။
Verse 4
इति श्रीशिवमहापुराणे पंचम्यामुमासंहितायां शिवमायाप्रभाववर्णनं नाम चतुर्थो ऽध्यायः
ဤသို့ဖြင့် «သီရိ-ရှီဝ မဟာပုရာဏ» ပဉ္စမစာအုပ် «ဦမာသံဟိတာ» အတွင်းရှိ «ရှီဝ၏ မာယာ၏ အာနုဘော်နှင့် ပေါ်ထွန်းမှု ဖော်ပြချက်» ဟူသော စတုတ္ထအခန်းသည် ဤနေရာတွင် ပြီးဆုံး၏။
Verse 5
पुनर्ब्रूहि महादेव महिमानं विशेषतः । श्रद्धा च महती श्रोतुं मम तात प्रवर्द्धते
အို မဟာဒေဝ၊ သင်၏ မဟိမကို အထူးသဖြင့် အသေးစိတ်ဖြင့် ထပ်မံဟောကြားပါ။ အဖေတော်အရှင်၊ နားထောင်လိုသော ကျွန်ုပ်၏ ယုံကြည်ခြင်းကြီးမားမှုသည် တိုးပွားလာနေပါသည်။
Verse 6
महिम्ना येन शंभोस्तु येये लोके विमोहिताः । मायया ज्ञानमाहृत्य नानालीलाविहारिणः
ရှမ္ဘု၏ မဟိမကြီးမားမှုကြောင့် ဤလောကရှိ သတ္တဝါတို့သည် မောဟဖြစ်ကြသည်။ သူ၏ မာယာကြောင့် အမှန်တရား၏ ဉာဏ်ကို ဆုတ်ယူခံရပြီး မျိုးစုံသော လောကလီလာများတွင် လှည့်လည်ကစားနေကြသည်။
Verse 7
सनत्कुमार उवाच । शृणु व्यास महाबुद्धे शांकरीं सुखदां कथाम् । तस्याः श्रवणमात्रेण शिवे भक्तिः प्रजायते
စနတ်ကူမာရက ပြော၏— «အို ဗျာသ မဟာပညာရှိ၊ သုခပေးသော ရှာင်ကရီ ကထာကို နားထောင်လော့။ ထိုကို နားထောင်ရုံသာဖြင့်ပင် ရှီဝအပေါ် ဘက္တိ ပေါ်ပေါက်လာသည်»။
Verse 8
शिवस्सर्वेश्वरो देवस्सर्वात्मा सर्वदर्शनः । महिम्ना तस्य सर्वं हि व्याप्तं च सकलं जगत्
ရှီဝသည် အရာအားလုံး၏ အရှင်၊ အမြင့်ဆုံး ဒေဝဖြစ်၏—သတ္တဝါအားလုံး၏ အတွင်းအတ္တမ၊ အရာအားလုံးကို မြင်သိသော သက်သေတော်ဖြစ်၏။ အမှန်တကယ် သူ၏ မဟိမကြောင့် စကြဝဠာတစ်ခုလုံးသည် နေရာတိုင်းတွင် ပျံ့နှံ့၍ ထောက်ပံ့ထားသည်။
Verse 9
शिवस्यैव परा मूर्तिर्ब्रह्मविष्ण्वीश्वरात्मिका । सर्वभूतात्मभूताख्या त्रिलिंगा लिंगरूपिणी
ရှီဝ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး ရုပ်သဏ္ဌာန်သည် ဘြဟ္မာ၊ ဗိဿဏု နှင့် ဣရှ္ဝရ တို့၏ အတ္တမဖြစ်သော ရုပ်တော်ပင် ဖြစ်သည်။ သတ္တဝါအားလုံး၏ အတွင်းအတ္တမဟု ခေါ်ဝေါ်ခံရသော ထိုအမြင့်မြတ်သော တတ္တဝါသည် “သုံးပါးလင်္ဂ” ဟူ၍လည်း ခေါ်ကာ လင်္ဂရূপအဖြစ် ထင်ရှားပေါ်လွင်၏။
Verse 10
देवानां योनयश्चाष्टौ मानुषी नवमी च या । तिरश्चां योनयः पंच भवंत्येवं चतुर्द्दश
နတ်တို့တွင် ဝမ်းဖွားအမျိုးအစား ရှစ်မျိုးရှိ၏။ လူ၏ဝမ်းဖွားသည် ကိုးမြောက်ဖြစ်၏။ တိရစ္ဆာန်တို့တွင် ဝမ်းဖွားအမျိုးအစား ငါးမျိုးရှိသဖြင့် ဤသို့ စုစုပေါင်း တစ်ဆယ်လေးမျိုး ဖြစ်၏။
Verse 11
भूता वा वर्तमाना वा भविष्याश्चैव सर्वश । शिवात्सर्वे प्रवर्तंते लीयंते वृद्धिमागताः
အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်၊ အနာဂတ်ရှိ သတ္တဝါအားလုံးသည် ရှိဝမှသာ ပေါ်ပေါက်လာကြ၏။ ကြီးထွား၍ လမ်းစဉ်ပြည့်စုံသော်လည်း နောက်တဖန် ထိုအရှင်ထံသို့ပင် လျော်ဝင်ပျောက်ကွယ်ကြ၏။
Verse 12
ब्रह्मेन्द्रोपेन्द्रचन्द्राणां देवदानवभोगिनाम् । गंधर्वाणां मनुष्याणामन्येषां वापि सर्वशः
ဗြဟ္မာ၊ အိန္ဒြာ၊ ဥပေန္ဒြ(ဗိဿနု) နှင့် လတို့အတွက်လည်းကောင်း၊ နတ်၊ ဒါနဝ(အဆုရ) နှင့် နဂါးမျိုးတို့အတွက်လည်းကောင်း၊ ဂန္ဓဗ္ဗနှင့် လူတို့အတွက်လည်းကောင်း—အခြားရှိသမျှအားလုံးအတွက်လည်း—ဤသစ္စာတရားသည် အလုံးစုံတူညီစွာ သက်ရောက်၏။
Verse 13
बंधुर्मित्रमथाचार्य्यो रक्षन्नेताऽर्थवान्गुरुः । कल्पद्रुमोऽथ वा भ्राता पिता माता शिवो मतः
ရှင်ဝသည် ဆွေမျိုးနှင့် မိတ်ဆွေကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ ဆရာနှင့် ကာကွယ်ညွှန်ပြသူကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ အကျိုးစီးပွားမှန်ကန်မှုကို ပေးသနားသော ကရုဏာရှင် ဂုရုအဖြစ်လည်းကောင်း ယူဆကြ၏။ ထို့ပြင် ဆန္ဒပြည့်ပင်ကဲ့သို့—အစ်ကို၊ အဖေ၊ အမေကဲ့သို့လည်း ရှင်ဝဟု မှတ်ယူကြ၏။
Verse 14
शिवस्सर्वमयः पुंसां स्वयं वेद्यः परात्परः । वक्तुं न शक्यते यश्च परं चानु परं च यत्
ရှီဝသည် သတ္တဝါအပေါင်းတို့အတွက် အရာအားလုံးဖြစ်၍ အလုံးစုံပြည့်ဝနေတော်မူ၏။ ကိုယ်တိုင်သိမြင်ရမည့် အရှင်ဖြစ်ပြီး အမြင့်ဆုံးထက်ပင် မြင့်မြတ်တော်မူ၏။ စကားဖြင့် မဖော်ပြနိုင်—အရှင်သည် ပရမတော်မူသကဲ့သို့ ပရမကိုတောင် ကျော်လွန်သော အရာလည်း ဖြစ်တော်မူ၏။
Verse 15
तन्माया परमा दिव्या सर्वत्र व्यापिनी मुने । तदधीनं जगत्सर्वं सदेवासुरमानुषम्
အို မုနိ၊ အရှင်၏ မာယာသည် အမြင့်မြတ်၍ သာယာသိမ်မွေ့သော ဒိဗ္ဗတန်ခိုးဖြစ်ကာ အရပ်ရပ်တွင် ပြန့်နှံ့နေ၏။ ထိုတန်ခိုးအပေါ် မူတည်၍ ကမ္ဘာလောကတစ်ခုလုံး—ဒေဝ၊ အသူရ၊ လူသားတို့နှင့်တကွ—တည်ရှိနေသည်။
Verse 16
कामेन स्वसहायेन प्रबलेन मनोभुवा । सर्वः प्रधर्षितो वीरो विष्ण्वादिः प्रबलोऽपि हि
ကာမသည် မိမိ၏ အင်အားကြီးသော အကူအညီ—စိတ်မှ မွေးဖွားသူ—နှင့်အတူ လှုပ်ရှားသဖြင့် သူရဲကောင်းအားလုံးကို နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့သည်။ အမှန်ပင် ဗိဿဏုတို့ကဲ့သို့ အင်အားကြီးသူများတောင် အနိုင်ယူခံရသည်။
Verse 17
शिवमायाप्रभावेणाभूद्धरिः काममोहितः । परस्त्रीधर्षणं चक्रे बहुवारं मुनीश्वर
အို မုနိရှင်တို့၏ အရှင်၊ ရှီဝ၏ မာယာတန်ခိုးကြီးကြောင့် ဟရီ (ဗိဿဏု) သည် ကာမကြောင့် မောဟဖြစ်သွားပြီး၊ အခြားသူ၏ ဇနီးကို ထိပါးလွန်ကျူးသော အပြစ်ကို အကြိမ်ကြိမ် ကျူးလွန်ခဲ့သည်။
Verse 18
इन्द्रस्त्रिदशपो भूत्वा गौतमस्त्रीविमोहितः । पापं चकार दुष्टात्मा शापं प्राप मुनेस्तदा
သုံးဆယ့်သုံးပါးသော ဒေဝတাদের အရှင် အိန္ဒြာသည် ဂေါတမမုနိ၏ ဇနီးကို မောဟဖြစ်၍ စွဲလမ်းသွားသည်။ မကောင်းသောစိတ်ရှိသူသည် အပြစ်ကို ပြုလုပ်ကာ နောက်တွင် မုနိထံမှ ကျိန်စာကို ခံရ၏။
Verse 19
पावकोऽपि जगच्छ्रेष्ठो मोहितश्शिवमायया । कामाधीनः कृतो गर्वात्ततस्तेनैव चोद्धृतः
လောက၏ အင်အားများထဲတွင် အမြတ်ဆုံးဟု ခေါ်ဆိုကြသော ပာဝက (အဂ္ဂနိ) ပင်လျှင် ရှိဝ၏ မာယာကြောင့် မောဟဖြစ်ခဲ့သည်။ မာနကြောင့် ကာမ၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်သို့ ကျရောက်စေခံရပြီး၊ ထိုအရှင်၏ အာနုဘော်တန်ခိုးတည်းဟူသော အင်အားဖြင့်ပင် နောက်တဖန် မြှောက်တင်ကယ်တင်ခံရ၏။
Verse 20
जगत्प्राणोऽपि गर्वेण मोहितश्शिवमायया । कामेन निर्जितो व्यासश्चक्रेऽन्यस्त्रीरतिं पुरा
လောက၏ အသက်ရှူသကဲ့သို့ ဖြစ်သော ဗျာသ (Vyāsa) ပင်လျှင် မာနကြောင့် ရှိဝ၏ မာယာဖြင့် မောဟဖြစ်ခဲ့သည်။ ကာမက အနိုင်ယူသဖြင့် ယခင်က အခြားမိန်းမတစ်ဦးအပေါ် ရမဏီတပ်မက်မှု၌ ကျရောက်ခဲ့၏။
Verse 21
चण्डरश्मिस्तु मार्तण्डो मोहितश्शिवमायया । कामाकुलो बभूवाशु दृष्ट्वाश्वीं हयरूपधृक्
ရောင်ခြည်ပြင်းထန်သော မာရ္တဏ္ဍ (နေမင်း) ပင်လျှင် ရှိဝ၏ မာယာကြောင့် မောဟဖြစ်ခဲ့သည်။ မြင်းမကို မြင်သော် ချက်ချင်း ကာမကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားကာ မြင်းထီးရုပ်ကို ခံယူခဲ့၏။
Verse 22
चन्द्रश्च मोहितश्शम्भोर्मायया कामसंकुलः । गुरुपत्नीं जहाराथ युतस्तेनैव चोद्धृतः
လမင်း (စန္ဒြ) လည်း ရှမ္ဘု၏ မာယာကြောင့် မောဟဖြစ်ကာ ကာမဖြင့် ရှုပ်ထွေးလှုပ်ရှားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ကိုယ့်ဂုရု၏ ဇနီးကို ခိုးယူသွားခဲ့သော်လည်း၊ ထိုအရှင်တော်၏ အာနုဘော်တန်ခိုးတည်းဟူသော အင်အားဖြင့်ပင် ပြန်လည် ထူထောင်ကယ်တင်ခံရ၏။
Verse 23
पूर्वं तु मित्रावरुणौ घोरे तपसि संस्थितौ । मोहितौ तावपि मुनी शिवमायाविमोहितौ
ယခင်က မိတ္တရနှင့် ဝရုဏ တို့သည် ကြမ်းတမ်းသော တပသ (အာစီတပ) တွင် တည်ကြည်စွာ နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ထိုမုနိနှစ်ပါးပင်လျှင် ရှိဝ၏ မာယာကြောင့် မောဟဖြစ်၍ လှည့်စားခံရ၏။
Verse 24
उर्वशीं तरुणीं दृष्ट्वा कामुको संबभूवतुः । मित्रः कुम्भे जहौ रेतो वरुणोऽपि तथा जले
ပျိုမြစ်သော ဥရဝါသီကို မြင်သောအခါ မိတ္တနှင့် ဝရုဏတို့သည် ကာမစိတ်များ လွှမ်းမိုးခြင်းခံရသည်။ မိတ္တသည် အိုးထဲသို့ သုက်လွှတ်ခဲ့ပြီး ဝရုဏသည်လည်း ရေထဲသို့ ထိုနည်းတူ ပြုခဲ့သည်။
Verse 25
ततः कुम्भात्समुत्पन्नो वसिष्ठो मित्रसंभवः । अगस्त्यो वरुणाज्जातो वडवाग्निसमद्युतिः
ထို့နောက် မိတ္တမှ ဆင်းသက်လာသော ဝသိဋ္ဌသည် အိုးထဲမှ ပေါ်ထွက်လာပြီး ဝရုဏမှ ဆင်းသက်လာသော အဂတ်သျှသည် ပင်လယ်အောက်မီးကဲ့သို့ တောက်ပလျက် မွေးဖွားလာခဲ့သည်။
Verse 26
दक्षश्च मोहितश्शंभोर्मायया ब्रह्मणस्सुतः । भ्रातृभिस्स भगिन्यां वै भोक्तुकामोऽभवत्पुरा
ဗြဟ္မာ၏သားတော် ဒက္ခသည် ရှမ္ဘူ၏ မာယာကြောင့် မိန်းမောတွေဝေခဲ့ရပြီး ရှေးယခင်က မိမိ၏ ညီမတော်နှင့် ပျော်ပါးလိုသော ဆန္ဒကို ညီအစ်ကိုများနှင့်အတူ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။
Verse 27
ब्रह्मा च बहुवारं हि मोहितश्शिवमायया । अभवद्भोक्तुकामश्च स्वसुतायां परासु च
အမှန်စင်စစ် ဗြဟ္မာသည် သီဝ၏ မာယာကြောင့် အကြိမ်ကြိမ် မိန်းမောတွေဝေခဲ့ရပြီး မိမိ၏ သမီးတော်နှင့် အခြားသော အမျိုးသမီးများအပေါ်တွင်ပင် ပျော်ပါးလိုသော ဆန္ဒများ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။
Verse 28
च्यवनोऽपि महायोगी मोहितश्शिवमायया । सुकन्यया विजह्रे स कामासक्तो बभूव ह
မဟာယောဂီကြီး ဖြစ်သော်လည်း စျဝနသည် သီဝ၏ မာယာကြောင့် မိန်းမောတွေဝေခဲ့ရသည်။ သုကညာနှင့် ပျော်ပါးရင်း သူသည် ကာမဂုဏ်၌ အမှန်တကယ်ပင် စွဲလမ်းခဲ့လေသည်။
Verse 29
कश्यपः शिवमायातो मोहितः कामसंकुलः । ययाचे कन्यकां मोहाद्धन्वनो नृपतेः पुरा
ရှီဝ၏ မာယာကြောင့် ကာရှျယပသည် မောဟဖြစ်၍ ကာမတဏှာဖြင့် လှုပ်ရှားသွားကာ၊ ထိုမောဟအတွင်း၌ ယခင်က ဓန်ဝန်မင်းထံမှ မိန်းကလေးသမီးကို တောင်းခံခဲ့သည်။
Verse 30
गरुडः शांडिलीं कन्यां नेतुकामस्सुमोहितः । विज्ञातस्तु तया सद्यो दग्धपक्षो बभूव ह
ဂရုဍသည် အလွန်မောဟဖြစ်၍ ရှာဏ္ဍိလီဟူသော မိန်းကလေးကို ခေါ်ဆောင်သွားလိုက်ရာ၊ သူမက ချက်ချင်းသိမြင်သဖြင့် တစ်ခဏတည်းမှာပင် သူ၏တောင်ပံများ မီးလောင်သွားခဲ့သည်။
Verse 31
विभांडको मुनिर्नारीं दृष्ट्वा कामवशं गतः । ऋष्यशृङ्गः सुतस्तस्य मृग्यां जातश्शिवाज्ञया
မုနိ ဗိဘာဏ္ဍကသည် မိန်းမတစ်ဦးကိုမြင်၍ ကာမ၏အာဏာအောက်သို့ကျသွားသည်။ ရှီဝ၏ အမိန့်တော်ကြောင့် သူ၏သား ရှျယရှೃင်္ဂ သည် မိခင်မုဆိုးမဟုတ်ဘဲ မိခင်မင်္ဂလာသမင်မတစ်ကောင်မှ မွေးဖွားလာခဲ့သည်။
Verse 32
गौतमश्च मुनिश्शंभोर्मायामोहितमानसः । दृष्ट्वा शारद्वतीं नग्नां रराम क्षुभितस्तया
ဂေါတမ မုနိသည် သမ္ဘူ၏ မာယာကြောင့် စိတ်မောဟဖြစ်နေစဉ်၊ အဝတ်မဝတ်သော ရှာရဒ္ဝတီကို မြင်လျှင် သူမကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားကာ ချစ်ရေးအပျော်ကို ခံစားခဲ့သည်။
Verse 33
रेतः स्कन्नं दधार स्वं द्रोण्यां चैव स तापसः । तस्माच्च कलशाज्जातो द्रोणश्शस्त्रभृतां वरः
ထိုတပသသည် ကျသွားသော မိမိ၏ ရေတော်ကို ဒရೋဏီဟူသော အိုးခွက်ထဲတွင် ထိန်းသိမ်းထား하였다။ ထိုကလသ (အိုး) ထဲမှပင် ဒရೋဏသည် မွေးဖွားလာကာ လက်နက်ကိုင်သူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်하였다။
Verse 34
पराशरो महायोगी मोहितश्शिवमायया । मत्स्योदर्या च चिक्रीडे कुमार्या दाशकन्यया
မဟာယောဂီ ပါရာရှရ သည် သီဝ၏ မာယာကြောင့် မောဟဖြစ်၍၊ ငါးဖမ်းမိန်းကလေး မတ်စျိုဒရီနှင့် အတူ ကစားပျော်မြူး하였다။
Verse 35
विश्वमित्रो बभूवाथ मोहितश्शिवमायया । रेमे मेनकया व्यास वने कामवशं गतः
ထို့နောက် ဝိශ්ဝာမိတ္တရ သည်လည်း သီဝ၏ မာယာကြောင့် မောဟဖြစ်၍၊ အို ဗျာသ၊ ကာမတဏှာ၏ အာဏာအောက်သို့ ကျရောက်ကာ တောအတွင်း မေနကာနှင့် ပျော်မြူးကစား하였다။
Verse 36
वसिष्ठेन विरोधं तु कृतवान्नष्टचेतनः । पुनः शिवप्रासादाच्च ब्राह्मणोऽभूत्स एव वै
အမြင်မှန်ပျောက်ကာ ဝသိဋ္ဌနှင့် ပဋိပက္ခဝင်ခဲ့သော်လည်း၊ သီဝဘုရား၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် ထိုသူသည် အမှန်တကယ် ပြန်လည်၍ ဗြာဟ္မဏ ဖြစ်လာ하였다။
Verse 37
रावणो वैश्रवाः कामी बभूव शिवमायया । सीतां जह्रे कुबुद्धिस्तु मोहितो मृत्युमाप च
သီဝဘုရား၏ ဒိဗ္ဗမာယာကြောင့် ဝိုင်ශ්ရဝဏ မျိုးရိုးမှ ရာဝဏ သည် ကာမတဏှာလွန်ကဲ၍ လွှမ်းမိုးခံရသည်။ မကောင်းသော အမြင်နှင့် မောဟကြောင့် စီတာကို ခိုးယူကာ နောက်ဆုံး သေမင်းကိုလည်း ရောက်하였다။
Verse 38
बृहस्पतिर्मुनिवरो मोहितश्शिवमायया । भ्रातृपत्न्या वशी रेमे भरद्वाजस्ततोऽभवत्
မုနိအထွဋ်အမြတ် ဗြဟ္စပတိ သည် သီဝ၏ မာယာကြောင့် မောဟဖြစ်၍၊ အစ်ကို၏ ဇနီး၏ အာဏာအောက်သို့ ကျကာ သူမနှင့် ပေါင်းသင်းခဲ့သည်။ ထိုပေါင်းသင်းမှုမှ ဘရဒ္ဝာဇ မွေးဖွားလာ하였다။
Verse 39
इति मायाप्रभावो हि शंकरस्य महात्मनः । वर्णितस्ते मया व्यास किमन्यच्छ्रोतुमिच्छसि
ဤသို့ပင်၊ ဗျာသ မဟာဓမ္မပညာရှင်ရေ၊ မဟာအတ္တရှိသော သင်္ကရာ (ရှီဝ) ၏ မာယာအံ့ဩဖွယ် အာနုဘော်ကို ငါသည် သင်အား ရှင်းလင်းဖော်ပြပြီးပြီ။ ယခု သင်သည် အခြားဘာကို နားထောင်လိုသနည်း။
The chapter’s core argument is theological rather than event-driven: it explains how Śiva’s all-pervading mahimā coexists with worldly delusion by positing Śiva-māyā as the principle that veils jñāna, enabling diverse līlās and the experience of multiplicity.
The liṅga is treated as a unitive symbol encoding plurality-in-unity: terms like triliṅga/liṅgarūpiṇī align the triadic divine functions (Brahmā, Viṣṇu, Īśvara) within a single higher Śaiva reality, implying that differentiated powers are grounded in one transcendent source.
Śiva is highlighted in epithets emphasizing sovereignty and immanence—Śaṃbhu/Śaṅkara/Maheśa as sarveśvara and sarvātmā—while the chapter frames the teaching as Śāṃkarī kathā (linked to Śaṅkarī/Umā) whose hearing is said to directly produce bhakti.