Saṃjñā–Chāyā Upākhyāna: Sūrya-tejas, Substitution, and the Birth of Manu, Yama, and Yamunā

Verse 1

सूत उवाच । विवस्वान्कश्यपाज्जज्ञे दाक्षायण्यां महाऋषेः । तस्य भार्याऽभवत्संज्ञा त्वाष्ट्री देवी सुरेणुका

စူတက ပြောသည်—ဒက္ခ၏ သမီး ဒက္ခာယဏီ၌ မဟာဋ္ဌိ ကশ্যပမှ ဗိဝသွာန် မွေးဖွားလာ၏။ သူ၏ ဇနီးမှာ တွာဋ္ဌရ၏ သမီးတော် ဒေဝီ စံဉ္ဉာ ဖြစ်၍ “စူရေဏုကာ” ဟူ၍လည်း ခေါ်ကြသည်။

Verse 2

मुनेऽसहिष्णुना तेन तेजसा दुस्सहेन च । भर्तृरूपेण नातुष्यद्रूप यौवनशालिनी

အို မုနိ၊ အလှအပနှင့် ယောဝနတောက်ပသော သူမသည် မခံနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်သည့် ထိုတေဇောဓာတ်ကို မခံနိုင်ခဲ့၊ ထို့ပြင် ခင်ပွန်း၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့်ပင် ပေါ်လာသော်လည်း မနှစ်သက်မပျော်ရွှင်ခဲ့။

Verse 3

आदित्यस्य हि तद्रूपमसहिष्णुस्तु तेजसः । दह्यमाना तदोद्वेगमकरोद्वरवर्णिनी

အာဒိတျ၏ ထိုရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိ မီးလောင်သကဲ့သို့သော တေဇောဓာတ်ကို မခံနိုင်သဖြင့်၊ ဖြူဝင်းလှပသော မိန်းမသည် အပူကြောင့် လောင်ကျွမ်းသကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ စိတ်လှုပ်ရှား၍ စိုးရိမ်ပူပန်လာ하였다။

Verse 4

ऋषेऽस्यां त्रीण्यपत्यानि जनयामास भास्करः । संज्ञायां तु मनुः पूर्वं श्राद्धदेवः प्रजापतिः

အို ရှင်ရသေ့၊ ထိုမိန်းမ၌ နေဘုရား ဘာස්ကရ သည် သားသမီး သုံးပါးကို မွေးဖွားစေ၏။ ထို့ပြင် သံဉ္ဉာ၌ အရင်ဆုံး မနု—ရှ్రာဒ္ဓဒေဝ ပ္ရဇာပတိ—မွေးဖွားလာ၏။

Verse 5

यमश्च यमुना चैव यमलौ संबभूवतुः । एवं हि त्रीण्यपत्यानि तस्यां जातानि सूर्य्यतः

ယမနှင့် ယမုနာ တို့သည် အမွှာအဖြစ် မွေးဖွားလာကြ၏။ ထို့ကြောင့် သံဉ္ဉာမှ နေဘုရား စူရျ၏ သားသမီး သုံးပါးသည် အမှန်တကယ် မွေးဖွားလာ၏။

Verse 6

संवर्तुलं तु तद्रूपं दृष्ट्वा संज्ञा विवस्वतः । असहंती ततश्छायामात्मनस्साऽ सृजच्छुभाम्

ဗိဝස්ဝန်၏ တောက်ပလွန်ကဲသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို မြင်သော် သံဉ္ဉာ မခံနိုင်တော့သဖြင့်၊ ထို့ကြောင့် မိမိအတ္တမှ မင်္ဂလာရှိသော အရိပ်ရုပ် (ချာယာ) ကို ဖန်ဆင်းလိုက်၏။

Verse 7

मायामयी तु सा संज्ञामवोचद्भक्तितश्शुभे । किं करोमीह कार्य्यं ते कथयस्व शुचिस्मिते

ထို့နောက် မာယာဖြစ်သောသူမသည် ဘက္တိဖြင့် ပြောလေ၏—“အို မင်္ဂလာရှိသော မိန်းမ၊ ဤနေရာ၌ သင့်အတွက် မည်သည့်တာဝန်ကို ကျွန်မ ဆောင်ရွက်ရမည်နည်း။ သန့်ရှင်းသော အပြုံးပိုင်ရှင်မ၊ ပြောပါ။”

Verse 8

संज्ञोवाच । अहं यास्यामि भद्रं ते ममैव भवनं पितुः । त्वयैतद्भवने सत्यं वस्तव्यं निर्विकारतः

သံဉ္ဉာက ပြော၏—“သင့်အပေါ် မင်္ဂလာရှိပါစေ၊ ကျွန်မသည် မိမိအဖေ၏ အိမ်သို့ သွားမည်။ သို့သော် သင်၊ အို သတ္တျာ၊ ဤအိမ်၌ အမှန်တကယ် နေထိုင်ရမည်၊ ပြောင်းလဲခြင်းနှင့် လှုပ်ရှားခြင်း မရှိဘဲ တည်ငြိမ်စွာ။”

Verse 9

इमौ मे बालकौ साधू कन्या चेयं सुमध्यमा । पालनीयाः सुखेनैव मम चेदिच्छसि प्रियम्

«ဤကလေးယောက်ျားနှစ်ယောက်သည် ငါ၏သားများဖြစ်၍ သဘောကောင်း သီလရှိကြသည်။ ဤမိန်းကလေးသည် ခါးသေးလှ၏။ ငါနှစ်သက်သောအရာကို သင်လိုလားလျှင် သူတို့ကို နူးညံ့စွာ စောင့်ရှောက်၍ သက်သာချမ်းသာစွာ ထားပါ»။

Verse 10

छायोवाच । आकेशग्रहणाद्देवि सहिष्येऽहं सुदुष्कृतम् । नाख्यास्यामि मतं तुभ्यं गच्छ देवि यथासुखम्

ချာယာက ပြောသည်– «အို ဒေဝီ၊ သင်က ငါ့ကို ဆံပင်ဖြင့် ဆွဲယူခဲ့သောကြောင့် ဤအလွန်ဆိုးရွားသော အပြစ်ကို ငါခံယူမည်။ ငါ့အမြင်ကို သင့်အား မဖော်ပြတော့။ အို ဒေဝီ၊ သင်နှစ်သက်သလို သွားလော့»။

Verse 11

सूत उवाच । इत्युक्ता साऽगमद्देवी व्रीडिता सन्निधौ पितुः । पित्रा निर्भर्त्सिता तत्र नियुक्ता सा पुनः पुनः

စူတက ပြောသည်– «ဤသို့ ပြောဆိုခံရပြီးနောက် ဒေဝီသည် အရှက်ရ၍ ဖခင်၏ ရှေ့တော်သို့ သွားလေ၏။ ထိုနေရာ၌ ဖခင်က သူမကို ဆူပူကာ ထပ်ခါထပ်ခါ တူညီသော လမ်းကြောင်းသို့ ခိုင်းစေခဲ့သည်»။

Verse 12

अगच्छद्वडवा भूत्वाऽऽच्छाद्यरूपं ततस्त्वकम् । कुरुंस्तदोत्तरान्प्राप्य नृणां मध्ये चचार ह

ထို့နောက် သူမသည် မြင်းမပုံစံကို ခံယူကာ မိမိ၏ အစစ်အမှန်ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို အဖုံးအကာဖြင့် ဖုံးကွယ်၍ ထွက်ခွာလေ၏။ ကုရုတို့၏ နယ်မြေနှင့် မြောက်ပိုင်းဒေသများသို့ ရောက်လျှင် လူအစုအဝေးအတွင်း လှည့်လည်သွားလာလေ၏။

Verse 13

संज्ञां तां तु रविर्मत्वा छायायां सुसुतं तदा । जनयामास सावर्णिं मनुं वै सविता किल

သို့သော် နေမင်း စူရျသည် သူမကို စဉ္ဇ္ဉာဟု ထင်မှတ်ကာ ထိုချာယာ၌ သားကောင်းတစ်ဦးကို မွေးဖွားစေ하였다။ အမှန်တကယ် စဝိတೃသည် စာဝရ္ဏိ မနုကို မွေးဖွားစေခဲ့သည်။

Verse 14

संज्ञाऽनु प्रार्थिता छाया सा स्वपुत्रेऽपि नित्यशः । चकाराभ्यधिकं स्नेहं न तथा पूर्वजे सुते

စဉ္ညာ၏တောင်းပန်နှိုးဆော်မှုကြောင့် ချာယာသည် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း မိမိ၏သားအပေါ် ပိုမိုသောမေတ္တာကို ပြသခဲ့သော်လည်း အရင်မွေးသောသားအပေါ်တွင် ထိုသို့မဟုတ်ခဲ့။

Verse 15

अनुजश्चाक्षमस्तत्तु यमस्तं नैव चक्षमे । स सरोषस्तु बाल्याच्च भाविनोऽर्थस्य गौरवात्

သို့သော် ညီငယ် ယမသည် ထိုအရာကို မခံနိုင်ခဲ့၊ သူ့ကို မလက်ခံနိုင်ခဲ့။ မိမိကလေးဘဝရှိသေး၍ ထိုကိစ္စမှ နောက်ဆက်တွဲဖြစ်လာမည့်အရာကို အလွန်အရေးထားသဖြင့် ဒေါသဖြင့် ပြည့်နှက်လာလေ၏။

Verse 16

छायां संतर्जयामास यदा वैवस्वतो यमः । तं शशाप ततः क्रोधाच्छाया तु कलुषीकृता

ဝိုင်ဝස්ဝတ ယမသည် ချာယာကို ခြိမ်းခြောက်သောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် မသန့်စင်သွားသော ချာယာသည် ဒေါသဖြင့် သူ့ကို ကျိန်စာတင်လေ၏။

Verse 17

चरणः पततामेष तवेति भृशरोषितः । यमस्ततः पितुस्सर्वं प्रांजलिः प्रत्यवेदयत्

ဒေါသပြင်းထန်စွာဖြင့် ယမသည် «ဤခြေသည် သင့်ပေါ်သို့ ကျရောက်ပါစေ» ဟုဆိုလေ၏။ ထို့နောက် လက်အုပ်ချီ၍ အကြောင်းအရာအားလုံးကို မိမိအဖထံ တင်ပြလေ၏။

Verse 18

भृशं शाप भयोद्विग्नस्संज्ञावाक्यैर्विचेष्टितः । मात्रा स्नेहेन सर्वेषु वर्तितव्यं सुतेषु वै

ကျိန်စာကို ကြောက်ရွံ့၍ အလွန်တုန်လှုပ်သွားသဖြင့်၊ အရိပ်အမြွက်နှင့် တိုက်ရိုက်မဟုတ်သော စကားလုံးများဖြင့် အခြေအနေကို ထိန်းညှိရန် ကြိုးစား하였다။ အမှန်တကယ် မိခင်သည် သားသမီးအားလုံးအပေါ် မေတ္တာကရုဏာဖြင့် တန်းတူပြုမူသင့်သည်။

Verse 19

स्नेहमस्मास्वपाकृत्य कनीयांसं बिभर्ति सा । तस्मान्मयोद्यतः पादस्तद्भवान् क्षंतुमर्हति

သူမသည် ကျွန်ုပ်တို့အပေါ်ရှိ ချစ်ခင်မှုကို ဘေးဖယ်ထားပြီး အငယ်ကို ထောက်ပံ့နေသည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်၏ခြေသည် ဒေါသဖြင့် မြှောက်တင်မိပြီ—ဤအပြစ်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါရန် သင့်တော်ပါသည်။

Verse 20

शप्तोहमस्मि देवेश जनन्या तपतांवर । तव प्रसादाच्चरणो न पतेन्मम गोपते

အို ဒေဝတို့၏ အရှင်၊ တပသီတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ ကျွန်ုပ်သည် မိခင်၏ ကျိန်စာကို ခံရပါပြီ။ သို့သော် သင်၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့်၊ အို ကာကွယ်ရှင် အရှင်၊ ကျွန်ုပ်၏ခြေမချော်ပါစေနှင့်၊ လမ်းမှ မကျပါစေနှင့်။

Verse 21

सवितोवाच । असंशयं पुत्र महद्भविष्यत्यत्र कारणम् । येन त्वामाविशत्क्रोधो धर्मज्ञं सत्यवादिनम्

ဆဝိတာက ပြောသည်— «သံသယမရှိပါ၊ သားရေ၊ ဤအရာ၏နောက်ကွယ်တွင် အကြောင်းကြီးတစ်ရပ်ရှိသည်။ ဓမ္မကိုသိ၍ သစ္စာပြောသူဖြစ်သော သင်ထံသို့ အမျက်ဒေါသသည် အဘယ်ကြောင့် ဝင်ရောက်လာသနည်း?»

Verse 22

न शक्यते तन्मिथ्या वै कर्त्तुं मातृवचस्तव । कृमयो मांसमादाय गमिष्यंति महीतले

«သင်၏မိခင်၏စကားကို မုသားဖြစ်အောင် မလုပ်နိုင်ပါ။ ပိုးကောင်များသည် အသားကိုယူဆောင်၍ မြေပြင်ပေါ်တွင် လှည့်လည်သွားကြလိမ့်မည်»။

Verse 23

तद्वाक्यं भविता सत्यं त्वं च त्रातौ भविष्यसि । कुरु तात न संदेहं मनश्चाश्वास्य स्वं प्रभो

«ထိုစကားသည် အမှန်တကယ် ဖြစ်လာမည်၊ သင်လည်း ကယ်တင်သူ ဖြစ်လာမည်။ သားရေ၊ လုပ်ပါ—သံသယမထားပါနှင့်။ အရှင်ဘုရား၊ မိမိစိတ်ကို အရင်တည်ငြိမ်စေ၍ အားပေးသိမ်းသွင်းပါ»။

Verse 24

सूत उवाच । इत्युक्त्वा तनयं सूर्यो यमसंज्ञं मुनीश्वर । आदित्यश्चाब्रवीत्तान्त्तु छायां क्रोधसमन्वितः

စူတက ပြောသည်—ဤသို့ဆိုပြီးနောက်၊ ယမဟု အမည်ရသော မိမိသားကို (အို မုနိအရှင်ကြီး) ပြောကြားပြီးသော်၊ နေဘုရား အာဒိတျယသည် ဒေါသပြည့်ဝစွာဖြင့် ချာယာအား ထပ်မံ ပြောဆိုလေ၏။

Verse 25

सूर्य उवाच । हे प्रिये कुमते चंडि किं त्वयाऽऽचरितं किल । किं तु मेऽभ्यधिकः स्नेह एतदाख्यातुमर्हसि

နေဘုရားက ပြောသည်—“အို ချစ်သူ၊ အမြင်မှားစိတ်ရှိသော ချန်ဒီ၊ သင်က အမှန်တကယ် ဘာကို ပြုလုပ်ခဲ့သနည်း။ သို့သော် သင့်အပေါ် ငါ၏ ချစ်ခင်မှုက ပိုမိုကြီးမားသဖြင့် ဤအကြောင်းကို ငါ့အား ဖွင့်ဟပြောကြားသင့်၏။”

Verse 26

सूत उवाच । सा रवेर्वचनं श्रुत्वा यथा तथ्यं न्यवेदयत् । निर्दग्धा कामरविणा सांत्वयामास वै तदा

သုတက ပြောသည်။ ရဝိ (နေမင်း) ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက်၊ မိမိသိသမျှကို အမှန်အတိုင်း တင်ပြလေ၏။ ထို့နောက် ကာမ (လိုချင်တပ်မက်မှု) ၏ နေမင်းကဲ့သို့သော အပူကြောင့် လောင်ကျွမ်းသကဲ့သို့ ဖြစ်၍ ထိုအခါ၌ သူ/သူမကို နှစ်သိမ့်လျော့ပေါ့စေလိုက်၏။

Verse 27

छायोवाच । तवातितेजसा दग्धा इदं रूपं न शोभते । असहंती च तत्संज्ञा वने वसति शाद्वले

ချာယာက ပြောသည်။ «သင်၏ တေဇောဓာတ်အလွန်အကျွံသော အလင်းရောင်ကြောင့် လောင်ကျွမ်းသဖြင့် ဤရုပ်သဏ္ဌာန်သည် မလှပတော့ပါ။ ထိုအခြေအနေကို မခံနိုင်သဖြင့် ထိုနာမည်ဖြင့်ပင် သိကြသော သူမသည် တောထဲ၌ မြက်ခင်းပေါ်တွင် နေထိုင်လျက်ရှိသည်»။

Verse 28

श्लाघ्या योगबलोपेता योगमासाद्य गोपते । अनुकूलस्तु देवेश संदिश्यात्ममयं मतम्

အို ဂိုပတိ၊ သတ္တဝါတို့၏ အရှင်၊ ချီးမွမ်းထိုက်သူမသည် ယောဂအင်အားနှင့် ပြည့်စုံ၍ ယောဂသမာဓိသို့ ရောက်ပြီးနောက်၊ သဘောထားကောင်းမြတ်သော ဒေဝေရှ (ဒေဝတို့၏ အရှင်) ထံသို့ အတ္တမယ သင်ခန်းစာ—အတ္တကို အခြေခံသော အယူဝါဒ—ကို တင်ပြလေ၏။

Verse 29

रूपं निवर्तयाम्यद्य तव कांतं करोम्यहम् । सूत उवाच । तच्छ्रुत्वाऽपगतः क्रोधो मार्तण्डस्य विवस्वतः

«ယနေ့ ငါသည် ငါ့ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ထိန်းချုပ်၍ သင်အတွက် ချစ်ဖွယ်ကောင်းအောင် ပြုမည်» ဟုဆို၏။ စူတက ပြောသည်—ဤစကားကို ကြားသော် မာရတဏ္ဍ (နေမင်း) ဝိဝස්ဝန်၏ ဒေါသသည် ပြေလျော့သွား၏။

Verse 30

भ्रमिमारोप्य तत्तेजः शातयामास वै मुनिः । ततो विभ्राजितं रूप तेजसा संवृतेन च

ထိုရောင်ခြည်တော်ကို လည်ပတ်နေသော စက်ဝိုင်းပေါ်တွင် တင်၍ ရသေ့သည် ဖြတ်တောက်လိုက်၏။ ထို့နောက် အလွန်တောက်ပသော ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခု ပေါ်လာသော်လည်း မိမိ၏ ရောင်ခြည်ဖြင့် ဖုံးကွယ်ထား၏။

Verse 31

कृतं कांततरं रूपं त्वष्ट्रा तच्छुशुभे तदा । ततोभियोगमास्थाय स्वां भार्य्यां हि ददर्श ह

ထို့နောက် တွဋ္ဌာနတ်မင်းသည် သာ၍လှပသော ပုံသဏ္ဌာန်ကို ဖန်တီးခဲ့ရာ အလွန်တောက်ပလေ၏။ ထိုအခါ ပြင်းပြသော တောင့်တမှုဖြင့် မိမိ၏ဇနီးကို ကြည့်ရှုလေ၏။

Verse 32

अधृष्यां सर्वभूतानां तेजसा नियमेन च । सोऽश्वरूपं समास्थाय गत्वा तां मैथुनेच्छया

သတ္တဝါအားလုံး မနှောင့်ယှက်နိုင်သော မိမိ၏ တန်ခိုးနှင့် စည်းကမ်းရှိသော စိတ်ဓာတ်ဖြင့် မြင်းအသွင်ကို ဆောင်ယူကာ ပေါင်းသင်းလိုသော ဆန္ဒဖြင့် သူမထံသို့ သွားလေ၏။

Verse 33

मैथुनाय विचेष्टंतीं परपुंसोभिशंकया । मुखतो नासिकायां तु शुक्रं तत् व्यदधान्मुने

အို ရသေ့၊ ပေါင်းသင်းရန် လှုပ်ရှားနေစဉ် အခြားယောက်ျားတစ်ယောက် ချဉ်းကပ်လာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် မိမိ၏ သုက်ရည်ကို မုခ်မှ နှာခေါင်းပေါက်သို့ စီးဆင်းစေခဲ့၏။

Verse 34

देवौ ततः प्रजायेतामश्विनौ भिषजां वरौ । नासत्यौ तौ च दस्रौ च स्मृतौ द्वावश्विनावपि

ထို့နောက် ဆေးကုသသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်သော အရှွင်နှစ်ပါးသော နတ်တော်တို့ မွေးဖွားလာကြသည်။ ထိုနှစ်ပါးကို နာသတ်ယ (Nāsatya) နှင့် ဒသ္ရ (Dasra) ဟု မှတ်မိကြပြီး၊ အရှွင်နှစ်ပါးဟူသော အတွဲတော်ပင် ဖြစ်သည်။

Verse 35

इति श्रीशिवमहापुराणे पञ्चम्यामुमासंहितायां मन्वन्तरकीर्तने वैवस्वतवर्णनं नाम पचत्रिंशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သီရှီဝမဟာပုရာဏ၌—ပဉ္စမစာအုပ် ဥမာသံဟိတာအတွင်း၊ မန္ဝန္တရများကို ကိရ်တနာပြုသော အခန်း၌—‘ဝိုင်ဝသွဝတ (မန္ဝန္တရ) ၏ ဖော်ပြချက်’ ဟူသော အမည်ရှိ သုံးဆယ့်ငါးမြောက် အခန်းသည် ပြီးဆုံး၏။

Verse 36

पत्या तेन गृहं प्रायात्स्वं सती मुदितानना । मुमुदातेऽथ तौ प्रीत्या दंपतो पूर्वतोधिकम्

စတီသည် မိမိ၏ ခင်ပွန်းနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်တောက်ပသော မျက်နှာဖြင့် မိမိအိမ်သို့ ပြန်သွားလေသည်။ ထို့နောက် ထိုသန့်ရှင်းသော ဇနီးမောင်နှံသည် အပြန်အလှန် ချစ်ခင်ပျော်မြူးမှုဖြင့် ယခင်ထက် ပိုမို၍ ရွှင်လန်းကြ၏။

Verse 37

यमस्तु कर्मणा तेन भृशं पीडितमानसः । धर्मेण रंजयामास धर्मराज इमा प्रजाः

သို့ရာတွင် ယမမင်းသည် ထိုအမှုကြောင့် စိတ်နှလုံးအလွန်ပင်နာကျင်၍၊ ထို့နောက် ဓမ္မတရားဖြင့် ဤသတ္တဝါတို့ကို ပျော်ရွှင်စေ하였다။ ထို့ကြောင့် ဓမ္မရာဇာ (တရား၏အရှင်) သည် ဓမ္မစည်းကမ်းဖြင့် ပြည်သူတို့ကို ဦးဆောင်하였다။

Verse 38

लेभे स कर्मणा तेन धर्मराजो महाद्युतिः । पितॄणामाधिपत्यं च लोकपालत्वमेव च

ထိုကဲ့သို့သော ကုသိုလ်ကံကြောင့် အလွန်တောက်ပသော ဓမ္မရာဇာသည် ပိတೃများ (ဘိုးဘွားဝိညာဉ်တို့၏ လောက) အပေါ် အုပ်စိုးခွင့်ကိုလည်းကောင်း၊ လောကပာလ (လောကကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူ) အဖြစ်ကိုလည်းကောင်း ရရှိ하였다။

Verse 39

मनुः प्रजापतिस्त्वासीत्सावर्णिस्स तपोधनः । भाव्यः स कर्मणा तेन मनोस्सावर्णिकेंतरे

သာဝဏ္ဏိသည် မနုဖြစ်၍ သတ္တဝါတို့၏ ပရဇာပတိ၊ တပဓန (တပ၏ ဓန) ဖြစ်၏။ ထိုကမ္မပုဏ္ဏကြောင့်ပင် ဝိုင်ဝသ္ဝတ မနုနောက်တော်တွင် သာဝဏ္ဏိ မနွန္တရ၌ ထပ်မံ မနု ဖြစ်လာမည်။

Verse 40

मेरुपृष्ठे तपो घोरमद्यापि चरते प्रभुः । यवीयसी तयोर्या तु यमी कन्या यशस्विनी

ယနေ့တိုင်အောင်ပင် အရှင်သည် မေရုတောင်၏ ကျောပေါ်၌ ကြမ်းတမ်းသော တပကို ဆက်လက်ကျင့်ဆောင်တော်မူ၏။ ထိုနှစ်ဦးမှ မွေးဖွားသော အငယ်သမီးမှာ ဂုဏ်သတင်းကြီးသော ကညာ ယမီ ဖြစ်၏။

Verse 41

अभवत्सा सरिच्छ्रेष्ठा यमुना लोकपा वनी । मनुरित्युच्यते लोके सावर्णिरिति चोच्यते

ထို့နောက် ယမုနာသည် မြစ်တို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်လာ၍ လောကတို့ကို ကာကွယ်သူ၊ တောဝန၏ ဒေဝီ ဖြစ်လာ၏။ လောက၌ သူမကို “မနု” ဟုလည်း ခေါ်ကြပြီး “သာဝဏ္ဏိ” ဟုလည်း ခေါ်ကြ၏။

Verse 42

य इदं जन्म देवानां शृणुयाद्धारयेत्तु वा । आपदं प्राप्य मुच्येत प्राप्नुयात्सुमहद्यशः

ဤဒေဝတို့၏ မွေးဖွားရာဇဝင်ကို နားထောင်သူ သို့မဟုတ် စိတ်၌ ထိန်းသိမ်းထားသူသည် အပဒ် (အန္တရာယ်) ကြုံလာသော် ထိုဘေးမှ လွတ်မြောက်၍ အလွန်ကြီးမားသော ဂုဏ်သတင်းကို ရရှိမည်။