Kṛṣṇādi-Śivabhaktoddhāraṇa & Śiva-māhātmya-varṇana (Deliverance of Krishna and other devotees; Description of Shiva’s Greatness)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य सोब्रवीत्तं महामुनिम् । विस्मयं परमं गत्वोपमन्युं शांतमानसम्

သနတ်ကူမာရက ပြောသည်—ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက်၊ အလွန်အံ့ဩသွားကာ စိတ်ငြိမ်သက်တည်ကြည်သော မဟာမုနိ ဥပမညုထံသို့ စကားဆိုလေ၏။

Verse 2

वासुदेव उवाच । धन्यस्त्वमसि विप्रेन्द्र कस्त्वां स्तोतुमलं कृती । यस्य देवादिदेवस्ते सान्निध्यं कुरुते श्रमे

ဝါစုဒေဝက ပြောသည်—“ဗြာဟ္မဏအထွဋ်အမြတ်ရေ၊ သင်သည် အလွန်ကံကောင်းမြတ်နိုးဖွယ်ရှိ၏။ အမှန်တကယ် အောင်မြင်သူတို့ထဲမှ မည်သူက သင့်ကို ချီးမွမ်းရန် လုံလောက်မည်နည်း။ သင့်အတွက်တော့ ဒေဝတို့၏ ဒေဝတော်တိုင်ပင် ပင်ပန်းခက်ခဲမှုအတွင်း၌ပင် နီးကပ်သော သာနိဓ္ဓိကို ပေးတော်မူသည်။”

Verse 3

दर्शनं मुनिशार्दूल दद्यात्स भगवाञ्छिवः । अपि तावन्ममाप्येवं प्रसादं वा करोत्वसौ

မုနိတို့ထဲက ကျားတော်ရေ၊ ဘဂဝန် ရှိဝတော်မူသော အရှင်သည် ကျွန်ုပ်အား သန့်ရှင်းသော ဒർശနကို ပေးတော်မူပါစေ။ အနည်းဆုံးတော့ ထိုသို့သော ကရုဏာတော်ကို ကျွန်ုပ်အပေါ်လည်း ပြုတော်မူပါစေ။

Verse 4

उपमन्युरुवाच । अचिरेणैव कालेन महादेवं न संशयः । तस्यैव कृपया त्वं वै द्रक्ष्यसे पुरुषोत्तम

ဥပမန်ယူက ပြောသည်– “အချိန်မကြာခင်ပင် မဟာဒေဝကို သင်မြင်ရမည်၊ သံသယမရှိ။ သူ၏ ကရုဏာတော်တည်းဖြင့်သာ၊ အမြင့်မြတ်သော ပုရုသ၊ သင်အမှန်တကယ် မြင်ရလိမ့်မည်”။

Verse 5

षोडशे मासि सुवरान् प्राप्स्यसि त्वं महेश्वरात् । सपत्नीकात्कथं नो दास्यते देवो वरान्हरे

“ဆယ့်ခြောက်မြောက်လတွင် မဟေရှ္ဝရထံမှ အလွန်မြတ်သော ဆုတောင်းအကျိုးများကို သင်ရလိမ့်မည်။ ဟရီရေ၊ ဇနီးနှင့်အတူ သဒ္ဓါဖြင့် ဆည်းကပ်သူအား ဘုရားသခင်က မည်သို့ မပေးနိုင်ပါမည်နည်း”။

Verse 6

पूज्योसि दैवतैस्सर्वैः श्लाघनीयस्सदा गुणैः । जाप्यं तेऽहं प्रवक्ष्यामि श्रद्दधानाय चाच्युत

သင်သည် နတ်တို့အားလုံးက ပူဇော်ထိုက်သူ ဖြစ်၍ သင်၏ ဂုဏ်သတ္တိများကြောင့် အမြဲ ချီးမွမ်းထိုက်၏။ အို အချျုတ၊ ယုံကြည်သဒ္ဓါနှင့် တည်ကြည်သူ၊ ငါသည် ယခု သင်အတွက် ဂျပ (japa) ပြုရန် မန္တရကို ကြေညာမည်။

Verse 7

तेन जपप्रभावेण सत्यं द्रक्ष्यसि शंकरम् । आत्मतुल्यबलं पुत्रं लभिष्यसि महेश्वरात्

အဲဒီ မန္တရကို ဂျပ (japa) ပြုခြင်း၏ အာနုဘော်ကြောင့် သင်သည် အမှန်တကယ် ရှင်ကရ (Śaṅkara) ကို မြင်တွေ့ရမည်။ ထို့ပြင် မဟေရှ္ဝရ (Maheśvara) ထံမှ သင်နှင့် တူညီသော အင်အားရှိသော သားတစ်ဦးကို ရရှိမည်။

Verse 8

जपो नमश्शिवायेति मंत्रराजमिमं हरे । सर्वकामप्रदं दिव्यं भुक्तिमुक्तिप्रदायकम्

ဟရိဘုရားရေ၊ “နမးရှီဝာယ” ဟူသော မန္တရရာဇကို ဂျပ်ပါ။ ၎င်းသည် ဒိဗ္ဗမန်တရဖြစ်၍ ကောင်းမွန်သော ဆန္ဒအားလုံးကို ပြည့်စုံစေကာ လောကီအာနန္ဒနှင့် မုက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကိုပင် ပေးတော်မူသည်။

Verse 9

सनत्कुमार उवाच । एवं कथयतस्तस्य महादेवाश्रिताः कथाः । दिनान्यष्टौ प्रयातानि मुहूर्तमिव तापस

သနတ်ကုမာရက ပြောသည်—ဤသို့ မဟာဒေဝကို အားထားသော ပုံပြင်များကို ပြောဆိုနေစဉ်၊ ထိုတပသီအတွက် ရက်ရှစ်ရက်သည် မုဟုတ်တစ်ခဏကဲ့သို့ပင် လွန်သွား하였다။

Verse 10

नवमे तु दिने प्राप्ते मुनिना स च दीक्षितः । मंत्रमध्यापितं शार्वमाथर्वशिरसं महत्

ကိုးရက်မြောက်နေ့ ရောက်လာသောအခါ မုနိက သူ့ကို သင့်တော်စွာ ဒီက္ခာပေး၍ စတင်ဝင်ရောက်စေ하였다။ ထို့နောက် သာရ்வ (သီဝ) ကို ဖော်ပြသော မဟာအထာဝရှီရသ သင်ကြားချက်နှင့် ဆိုင်သော သီဝမန်တရကို သင်ပေး하였다။

Verse 11

जटी मुण्डी च सद्योऽसौ बभूव सुसमाहितः । पादांगुष्ठोद्धृततनुस्तेपे चोर्द्ध्वभुजस्तथा

ချက်ချင်းပင် သူသည် ဇဋာဆံပင်ရှိသော တပသီဖြစ်လာပြီး ခေါင်းကိုလည်း မုဏ္ဍ (ကွင်းကွင်း) လုပ်하였다။ စိတ်တည်ငြိမ်စွာ စုစည်းကာ ခြေမကြီးလက်မပေါ်တွင် ကိုယ်ခန္ဓာကို ထောက်တင်၍ တပသကို ကျင့်ခဲ့ပြီး၊ လက်နှစ်ဖက်ကို အပေါ်သို့ မြှောက်ထားကာလည်း ပင်နန့်ကို ဆက်လက်ပြုလုပ်하였다။

Verse 12

संप्राप्ते षोडशे मासि संतुष्टः परमेश्वरः । पार्वत्या सहितश्शंभुर्ददौ कृष्णाय दर्शनम्

ဆယ့်ခြောက်လမြောက်သို့ ရောက်သော် ပရမေရှဝရသည် ပီတိတော်မူ၍၊ ပါရဝတီနှင့်အတူ သမ္ဘုသည် ကృష్ణအား သန့်ရှင်းသော ဒർശနကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 13

पार्वत्या सहितं देवं त्रिनेत्रं चन्द्रशेखरम् । ब्रह्माद्यैस्स्तूयमानं तु पूजितं सिद्धकोटिभिः

သူတို့သည် ပါရဝတီနှင့်အတူရှိသော ဘုရားသခင်ကို မြင်ကြသည်—မျက်စိသုံးလုံးရှိ၍ ခေါင်းပေါ်၌ လကိုဆောင်သော ချန္ဒရရှေခရ။ ဗြဟ္မာနှင့် အခြားဒေဝတားတို့က ချီးမွမ်းကြပြီး စိဒ္ဓာကောဋိများက ပူဇော်ကြသည်။

Verse 14

दिव्यमाल्याम्बरधरं भक्तिनम्रैस्सुरासुरैः । प्रणतं च विशेषेण नानाभूषणभूषितम्

ဘုရားသည် ဒိဗ္ဗမလျာနှင့် ကောင်းကင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ဘက္တိကြောင့် နှိမ့်ချသော ဒေဝတားနှင့် အဆုရာတို့က ဦးညွှတ်ကန်တော့ကြသည်။ အထူးသဖြင့် လေးစားစွာ ပူဇော်ခံရပြီး အမျိုးမျိုးသော အလင်္ကာများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည်။

Verse 15

सर्वाश्चर्यमयं कांतं महेशमजमव्ययम् । नानागणान्वितं तुष्टं पुत्राभ्यां संयुतं प्रभुम्

သူမသည် ချစ်မြတ်နိုးဖွယ် သခင်—မဟေရှ—ကို မြင်သည်။ မမွေးဖွား၊ မပျက်စီးသော အံ့ဩဖွယ်အလုံးစုံ၏ သရုပ်ဖြစ်သည်။ အမျိုးမျိုးသော ဂဏာအဖွဲ့များက ဝန်းရံပြီး စိတ်ငြိမ်သက် ပျော်ရွှင်ကာ သားနှစ်ပါးနှင့်အတူရှိသော အရှင်သခင်ကို မြင်သည်။

Verse 16

श्रीकृष्णः प्रांजलिर्दृष्ट्वा विस्मयोत्फुल्ललोचनः । ईदृशं शंकरं प्रीतः प्रणनाम महोत्सवः

ဤသို့ အံ့ဩဖွယ်ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် ရှင်ကာရကို မြင်သောအခါ သီရိကృష్ణသည် လက်အုပ်ချီ၍ မျက်လုံးများ အံ့ဩလင်းလက်ကာ ပီတိပြည့်ဝသွားသည်။ သူ၏နှလုံးတွင် မဟာပွဲတော်ကဲ့သို့ ဖြစ်သကဲ့သို့ ဦးညွှတ်ကန်တော့하였다။

Verse 17

नानाविधैः स्तुतिपदैर्वाङ्मयेनार्चयत्तदा । सहस्रनाम्ना देवेशं तुष्टाव नतकंधरः

ထို့နောက် မျိုးစုံသော စတုတိပဒများဖြင့်—သန့်ရှင်းသော ဝါဏ္မယ (ဝါစ) ဖြင့် ပူဇော်ကာ—သူသည် ဒေဝတို့၏ အရှင်ကို အာရాధနာပြု၍၊ ခေါင်းငုံ့နိမ့်ချကာ ဒေဝေရှ (ရှီဝ) ကို နာမသဟස්ရ (နာမတစ်ထောင်) ဖြင့် ချီးမွမ်းတော်မူ၏။

Verse 18

ततो देवास्सगंधर्वा विद्याधरमहोरगाः । मुमुचुः पुष्पवृष्टिं च साधुवादान्मनोनुगान्

ထို့နောက် ဒေဝတားတို့သည် ဂန္ဓဗ္ဗများ၊ ဝိဒ္ဓာဓရများနှင့် မဟာနာဂများနှင့်အတူ ပန်းမိုးကို ချ၍ “သာဓု! သာဓု!” ဟု စိတ်ပါလက်ပါ ချီးမွမ်းအတည်ပြုကြ၏။

Verse 19

पार्वत्याश्च मुखं दृष्ट्वा भगवान्भक्तवत्सलः । उवाच केशवं तुष्टो रुद्रश्चाथ बिडौजसा

ပါရဝတီ၏ မျက်နှာကို မြင်သော် ဘုရားသခင်သည် ဘက္တများကို ချစ်မြတ်နိုးသူဖြစ်၍ ပျော်ရွှင်တော်မူ၏။ ထို့နောက် တောက်ပသန်မာသော ရုဒြသည် ကေသဝအား မိန့်တော်မူလေ၏။

Verse 20

श्रीमहादेव उवाच । कृष्णं जानामि भक्तं त्वां मयि नित्यं दृढव्रतम् । वृणीष्व त्वं वरान्मत्तः पुण्यांस्त्रैलोक्यदुर्लभान्

သီရိ မဟာဒေဝ မိန့်တော်မူသည်—“အို ကృష్ణ၊ သင်သည် ငါ့အပေါ် အမြဲတည်ကြည်သော ဝတ်ပြုသစ္စာရှိသည့် ငါ့ဘက္တဖြစ်ကြောင်း ငါသိ၏။ ထို့ကြောင့် ငါထံမှ वर (ကောင်းချီး) များကို ရွေးချယ်လော့—သုံးလောက၌ပင် ရခဲသော သန့်ရှင်းပုဏ္ဏားအပေးအယူများပင် ဖြစ်သည်။”

Verse 21

सनत्कुमार उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा कृष्णः प्रांजलिरादरात् । प्राह सर्वेश्वरं शम्भुं सुप्रणम्य पुनः पुनः

သနတ်ကုမာရ မိန့်သည်—ထိုစကားကို ကြားသော် ကృష్ణသည် လက်အုပ်ချီ၍ ရိုသေစွာ ရှမ္ဘု အလုံးစုံ၏ အရှင်ထံသို့ ထပ်တလဲလဲ ဦးချကန်တော့ပြီးနောက် ပြောကြားလေ၏။

Verse 22

कृष्ण उवाच । देवदेव महादेव याचेऽहं ह्युत्तमान्वरान् । त्वत्तोऽष्टप्रमितान्नाथ त्वयोद्दिष्टान्महेश्वर

ကృష్ణက ပြောသည်။ «ဘုရားတို့၏ဘုရား မဟာဒေဝ၊ အကျွန်ုပ်သည် အမြတ်ဆုံးသော အပေးအကူများကို တောင်းလျှောက်ပါ၏။ အရှင်၊ အရေအတွက် ရှစ်ပါးဖြစ်သော၊ အရှင် မဟေရှဝရက မိမိတိုင်ညွှန်ပြထားသော အပေးအကူများကိုပင် တောင်းလျှောက်ပါ၏»။

Verse 23

तव धर्म्मे मतिर्नित्यं यशश्चाप्रचलं महत् । त्वत्सामीप्यं स्थिरा भक्तिस्त्वयि नित्यं ममास्त्विति

«သင်၏ ဓမ္မ၌ ကျွန်ုပ်၏ စိတ်သည် အမြဲတည်မြဲပါစေ။ ကျွန်ုပ်၏ ကြီးမြတ်သော ဂုဏ်သတင်းသည် မလှုပ်မယှက် တည်ကြည်ပါစေ။ သင်၏ အနီးကပ်တော်မူခြင်း၌ ကျွန်ုပ် နေထိုင်နိုင်ပါစေ။ သင်၌ တည်မြဲသော ဘက္တိသည် ကျွန်ုပ်အတွင်း အမြဲရှိပါစေ»။

Verse 24

पुत्राणि च दशाद्यानां पुत्राणां मम संतु वै । वध्याश्च रिपवस्सर्वे संग्रामे बलदर्पिताः

«ကျွန်ုပ်တွင် သားတော်များ တကယ်ပင် ဆယ်ယောက်နှင့် ထို့ထက်ပို၍ ရှိပါစေ။ ထို့ပြင် အင်အား၏ မာနဖြင့် ဖောင်းပွနေသော ရန်သူအားလုံးကို စစ်မြေပြင်၌ သတ်ဖြတ်နိုင်ပါစေ»။

Verse 25

अपमानो भवेन्नैव क्वचिन्मे शत्रुतः प्रभो । योगिनामपि सर्वेषां भवेयमतिवल्लभः

အရှင်ဘုရား၊ ရန်သူတို့ကြောင့် မည်သည့်နေရာတွင်မဆို ကျွန်ုပ် အရှက်ရမည် မဖြစ်ပါစေ။ ထို့အပြင် ယောဂီအားလုံးအတွက်တောင် ကျွန်ုပ် အလွန်ချစ်ခင်ခံရသူ ဖြစ်ပါစေ။

Verse 26

इत्यष्टौ सुवरान्देहि देवदेव नमोऽस्तु ते । सर्वेश्वरस्त्वमेवासि मत्प्रभुश्च विशेषतः

«ထို့ကြောင့်၊ ဒေဝဒေဝ အရှင်၊ အလွန်ကောင်းမြတ်သော ဆုတောင်းကောင်းချီး ရှစ်ပါးကို ကျွန်ုပ်အား ပေးသနားတော်မူပါ။ သင့်အား နမောတော်မူပါ၏။ သင်တစ်ပါးတည်းသာ အရာအားလုံး၏ အရှင်ဖြစ်ပြီး၊ အထူးသဖြင့် ကျွန်ုပ်၏ မဟာသခင်ဖြစ်တော်မူ၏»။

Verse 27

सनत्कुमार उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा तमाह भगवान्भवः । सर्वं भविष्यतीत्येवं पुनस्स प्राह शूलधृक्

သနတ်ကူမာရက ပြောသည်။ သူ၏စကားကို ကြားပြီးနောက် ဘဂဝန် ဘဝ (ရှီဝ) သည် သူ့အား မိန့်တော်မူ၏။ သုံးခွံတံကို ကိုင်ဆောင်သော သုလဓရက ထပ်မံ မိန့်တော်မူ၍ «ဤသို့ပင် အရာအားလုံး ဖြစ်လာမည်» ဟု ဆို၏။

Verse 28

साम्बो नाम महावीर्यः पुत्रस्ते भविता बली । घोरसंवर्तकादित्यश्शप्तो मुनिभिरेव च

«စမ္ဗာ (Sāmba) ဟူသော အမည်ရှိ၍ သတ္တိကြီးမားကာ အင်အားပြင်းထန်သော သားတော်တစ်ပါးသည် သင်တို့ထံ မွေးဖွားလာမည်။ ထို့ပြင် မုနိတို့၏ ကျိန်စာကြောင့် ဖျက်ဆီးမီးတောက်ကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် စံဝရတက နေမင်း (Saṃvartaka) တူအောင် ဖြစ်လာမည်»။

Verse 29

मानुषो भवितासीति स ते पुत्रो भवि ष्यति । यद्यच्च प्रार्थितं किंचित्तत्सर्वं च लभस्व वै

«သူသည် လူသားအဖြစ် မွေးဖွားမည်၊ သင်၏ သားတော်ဖြစ်လာမည်။ သင် ဆုတောင်းတောင်းခံခဲ့သမျှ—အနည်းငယ်ဆုံးတောင်—အားလုံးကို အမှန်တကယ် ရရှိပါစေ»။

Verse 30

सनत्कुमार उवाच । एवं लब्ध्वा वरान्सर्वाञ्छ्रीकृष्णः परमेश्वरात् । नानाविधाभिर्बह्वीभिस्स्तुतिभिस्समतोषयत्

သနတ်ကူမာရ မိန့်ကြားသည်—ဤသို့ ပရမေရှဝရ (Parameśvara) ထံမှ ကောင်းချီးအပေါင်းတို့ကို ရရှိပြီးနောက်၊ သရီကృష్ణ (Śrī Kṛṣṇa) သည် အမျိုးမျိုးသော စတုတိများ အများအပြားဖြင့် ချီးမွမ်းကာ ထိုအရှင်ကို ပျော်ရွှင်နှစ်သက်စေ하였다။

Verse 31

तमाहाथ शिवा तुष्टा पार्वती भक्तवत्सला । वासुदेवं महात्मानं शंभुभक्तं तपस्विनम्

ထို့နောက် ဘက္တဝတ္ဆလာ ဖြစ်သော၊ ပျော်ရွှင်နှစ်သက်နေသည့် ရှီဝါ—ပါရဝတီ (Pārvatī) သည်၊ သမ္ဘု (Śambhu) ကို ကိုးကွယ်သည့် မဟာအတ္မာ ဝါစုဒေဝ (Vāsudeva) တပသ္စဝင်အား မိန့်ကြား하였다။

Verse 32

पार्वत्युवाच । वासुदेव महाबुद्धे कृष्ण तुष्टास्मि तेऽनघ । गृहाण मत्तश्च वरान्मनोज्ञान्भुवि दुर्लभान्

ပါဝတီက ဆိုသည်– «ဝါစုဒေဝ၊ ဉာဏ်ကြီးသော ကృష్ణ၊ အပြစ်ကင်းသူရေ—သင်ကို ငါနှစ်သက်ပြီ။ လောက၌ ရှားပါး၍ စိတ်နှလုံးကို ပျော်ရွှင်စေသော ဗရများကို ငါထံမှ လက်ခံပါ»။

Verse 33

सनत्कुमार उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्याः पार्वत्यास्स यदूद्वहः । उवाच सुप्रसन्नात्मा भक्तियुक्तेन चेतसा

သနတ်ကူမာရက ပြော၏ — ပာဝတီ၏ စကားကို ထိုသို့ ကြားနာပြီးနောက် ယဒုမျိုးရိုး၏ မြတ်သော မျိုးဆက်သည် အတွင်းစိတ် သာယာငြိမ်သက်၍ ဘက္တိနှင့် ချိတ်ဆက်သော စိတ်ဖြင့် ပြန်လည်ဆို၏။

Verse 34

श्रीकृष्ण उवाच । देवि त्वं परितुष्टासि चेद्ददासि वरान्हि मे । तपसाऽनेन सत्येन ब्राह्मणान्प्रति मास्मभूत्

သီရိကృష్ణက ပြော၏ — «အို ဒေဝီ၊ သင် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်၍ အမှန်တကယ် ငါ့အား အပေးအယူကောင်းချီးများ ပေးမည်ဆိုလျှင်၊ ဤတပသ (အာစီတရား) နှင့် ဤသစ္စာကြောင့် ဗြာဟ္မဏများအပေါ် မလေးစားမှု သို့မဟုတ် မကောင်းသောစိတ် မပေါ်ပေါက်စေပါနှင့်»။

Verse 35

द्वेषः कदाचिद्भद्रं पूजयेयं द्विजान्सदा । तुष्टौ च मातापितरौ भवेतां मम सर्वदा

အချိန်မရွေး မုန်းတီးစိတ် မရှိစေပါနှင့်။ မြတ်နိုးထိုက်သူများနှင့် ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) များကို အမြဲပူဇော်ကန်တော့နိုင်စေပါ။ မိဘနှစ်ပါးလည်း အမြဲတမ်း ကျွန်ုပ်အပေါ် စိတ်ကျေနပ်နေပါစေ။

Verse 36

सर्वभूतेष्वानुकूल्यं भजेयं यत्र तत्रगः । कुले प्रभृति रुचिता ममास्तु तव दर्शनात्

ဘယ်နေရာမဆို လွတ်လပ်စွာသွားလာရင်း သတ္တဝါအားလုံးအပေါ် မေတ္တာနှင့် မိတ်သဟာယစိတ်ကို မွေးမြူနိုင်စေပါ။ ယနေ့မှစ၍ သင့်ကို မြင်တွေ့ရသော ကရုဏာတော်ကြောင့် ကျွန်ုပ်၏ မိသားစုနှင့် မျိုးရိုးအပေါ် စိတ်နှလုံး ပျော်ရွှင်နှစ်သက်လာပါစေ။

Verse 37

तर्पयेयं सुरेन्द्रादीन्देवान् यज्ञशतेन तु । यतीनामतिथीनां च सहस्राण्यथ सर्वदा

အိန္ဒြာမှစ၍ ဒေဝတားတို့ကို ယဇ်ပူဇော်မှု တစ်ရာဖြင့် ကျေနပ်စေလိုပါသည်။ ထို့ပြင် ယတီ (သီလရှင်/တပသီ) များနှင့် ဧည့်သည်ဂုဏ်သရေရှိသူများကိုလည်း အမြဲတမ်း ထောင်ပေါင်းများစွာ စိတ်ချမ်းသာစေလိုပါသည်။

Verse 38

भोजयेयं सदा गेहे श्रद्धापूतं तु भोजनम् । बांधवैस्सह प्रीतिस्तु नित्यमस्तु सुनिर्वृतिः

ကျွန်ုပ်၏အိမ်တွင် အမြဲတမ်း ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် သန့်စင်ထားသော အစာကို ပူဇော်ကျွေးမွေးနိုင်ပါစေ။ ဆွေမျိုးသားချင်းတို့နှင့် အမြဲမေတ္တာပျော်ရွှင်မှုရှိ၍ ရေရှည်ကျေနပ်ချမ်းသာခြင်းနှင့် နက်ရှိုင်းသောငြိမ်းချမ်းမှု ရှိပါစေ။

Verse 39

देवि भार्य्यासहस्राणां भवेयं प्राणवल्लभः । अक्षीणा काम्यता तासु प्रसादात्तव शांकरि

အို ဒေဝီ၊ ကျွန်ုပ်သည် မယားထောင်ပေါင်းများစွာ၏ အသက်တန်ဖိုးတူ ချစ်သူဖြစ်ပါစေ။ သင်၏ကရုဏာတော်ကြောင့် အို ရှာင်ကရီ၊ သူတို့အပေါ်ရှိ ကာမဆန္ဒ၏ အင်အားသည် မလျော့နည်းဘဲ မကုန်ခန်းပါစေ။

Verse 40

आसां च पितरो लोके भवेयुः सत्यावादिनः । इत्याद्याः सुवरास्संतु प्रसादात्तव पार्वति

ထို့ပြင် ဤမိန်းမတို့၏ ဖခင်ဘိုးဘွားများသည် လောက၌ အမှန်တရားကို ပြောဆိုသူများ ဖြစ်ပါစေ။ သင်၏ကရုဏာတော်ကြောင့် အို ပါရဝတီ၊ သူတို့နှင့် အခြားသူတို့လည်း အသံကောင်းနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော စကားပြောပိုင်ခွင့် ရရှိပါစေ။

Verse 41

सनत्कुमार उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा देवी तं चाह विस्मिता । एवमस्त्विति भद्रं ते शाश्वती सर्वकामदा

စနတ်ကုမာရက ပြောသည်—သူ၏စကားကို ကြားသော် ဒေဝီသည် အံ့ဩ၍ သူ့အား မိန့်တော်မူသည်—“အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်ပါစေ။ သင့်အပေါ် မင်္ဂလာရှိပါစေ—အမြဲတည်တံ့၍ လိုအင်ဆန္ဒအားလုံးကို ပြည့်စုံစေသော အရာ ဖြစ်ပါစေ။”

Verse 42

तस्मिंस्तांश्च वरान्दत्त्वा पार्वतीपरमेश्वरौ । तत्रैवांतश्च दधतुः कृत्वा कृष्णस्य सत्कृपाम्

ထိုနေရာ၌ သူ့အား ထိုကောင်းချီးများကို ပေးအပ်ပြီးနောက် ပါရဝတီနှင့် ပရမေရှဝရတို့သည် ထိုနေရာ၌ပင် အတွင်းစိတ်တည်ငြိမ်စွာ နေထိုင်ကြသည်—ကృష్ణအပေါ် အမှန်တကယ်သော ကရုဏာမေတ္တာတော်ကို ပြသခဲ့ကြပြီးနောက်။

Verse 43

कृष्णः कृतार्थमात्मानममन्यत मुनीश्वरः । उपमन्योर्मुनराशु प्रापाश्रममनुत्तमम्

ထို့ကြောင့် မုနိတို့၏အရှင် ကృష్ణသည် မိမိကိုယ်ကို အောင်မြင်ပြည့်စုံပြီဟု ထင်မြင်하였다။ ထို့နောက် အလျင်အမြန် မုနိ ဥပမန်ယူ၏ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော အာရှရမ်သို့ ရောက်ရှိ하였다။

Verse 44

प्रणम्य शिरसा तत्र तं मुनिं केशिहा ततः । तया वृत्तं च तस्मै तत्समाचष्टोपमन्यवे

ထို့နောက် ကေသိဟာသည် ထိုနေရာ၌ မုနိအား ခေါင်းချ၍ ပူဇော်ကန်တော့하였다။ ထို့ပြင် သူမကြောင့် ဖြစ်ပွားခဲ့သမျှ အကြောင်းအရာအားလုံးကို မုနိ ဥပမန်ယူထံ ပြောကြား하였다။

Verse 45

स च तं प्राह कोऽन्यस्स्याच्छर्वाद्देवाज्जनार्द्दन । महादानपतिर्लोके क्रोधे वाऽतीव दुस्सहः

ထိုမုနိက သူ့အား ပြော하였다– “အို ဇနာရ္ဒန၊ ဒေဝတော် ရှရ္ဝ (ရှီဝ) မှတပါး အခြားမည်သူ ရှိနိုင်မည်နည်း။ လောက၌ သူသည် မဟာဒါန၏ အရှင်ဖြစ်ပြီး၊ အမျက်ထွက်လျှင် အလွန်တရာ ခံနိုင်ရည်မရှိအောင် ကြမ်းတမ်း၏။”

Verse 46

ज्ञाने तपसि वा शौर्य्ये स्थैर्य्ये वा पद एव च । शृणु शंभोस्तु गोविन्द देवैश्वर्य्यं महायशाः

အသိပညာ၌ဖြစ်စေ၊ တပသ၌ဖြစ်စေ၊ သတ္တိဗလ၌ဖြစ်စေ၊ တည်ကြည်မှု၌ဖြစ်စေ၊ အဆင့်အတန်းရရှိခြင်း၌ဖြစ်စေ—အို ဂోవိန္ဒ၊ မဟာကီર્તိရှိသူ၊ သမ္ဘု (ရှီဝ) ၏ ဒေဝအာဏာတော်ကို နားထောင်လော့။

Verse 47

तच्छ्रुत्वा श्रद्धया युक्तोऽभवच्छंभोस्तु भक्तिमान् । पप्रच्छ शिवमाहात्म्यं स तं प्राह मुनीश्वरः

ထိုစကားကို ကြားသော် ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ပြည့်ဝလာကာ သမ္ဘု (ရှီဝ) ၏ भक्त ဖြစ်လာ하였다။ ထို့နောက် သူသည် ရှီဝ၏ မဟာတန်ခိုးကို မေးမြန်းရာ မုနိတို့၏အရှင်က ပြန်လည်ဖြေကြား하였다။

Verse 48

उपमन्युरुवाच । भगवाञ्शंकरः पूर्वं ब्रह्मलोके महात्मना । स्तुतो नामसहस्रेण दण्डिना ब्रह्मयोगिना

ဥပမန်ယူက ဆိုသည်။ ယခင်က ဗြဟ္မာလောက၌ မဟာစိတ်ရှိသော ဒဏ္ဍိန် မုနိ၊ ဗြဟ္မကို သိသော ယောဂီက ဘဂဝန် ရှင်ကရ (သင်္ကရ) ကို သာသနာတော် နာမတော်တစ်ထောင်ဖြင့် ချီးမွမ်းခဲ့သည်။

Verse 49

सांख्याः पठंति तद्गीतं विस्तीर्णं च निघंटवत् । दुर्ज्ञानं मानुषाणां तु स्तोत्रं तत्सर्वकामदम्

သင်္ခယာအနုယာယီတို့သည် ထိုသင်ခန်းစာကို “သီချင်း” ဟု ဖတ်ရွတ်ကြပြီး အဘိဓာန်ကဲ့သို့ ကျယ်ပြန့်လှသည်။ သို့သော် သာမန်လူတို့အတွက် နားလည်ရန် ခက်ခဲ၏; ထိုစတုတ္တရသည် အလိုဆန္ဒအားလုံးကို ပြည့်စုံစေသည်။

Verse 50

स्मरन्नित्यं शंकरं त्वं गच्छ कृष्ण गृहं सुखी । भविष्यसि सदा तात शिवभक्तगणाग्रणीः

“သင်္ကရကို နေ့စဉ် သတိရလျက်၊ အို ကృష్ణ၊ သက်သာချမ်းသာစွာ အိမ်သို့ သွားလော့။ ချစ်သားရေ၊ သင်သည် အမြဲတမ်း ရှိဝဘုရားကို ချစ်မြတ်နိုးသောသူတို့အနက် ဦးဆောင်သူအဖြစ် တည်မြဲလိမ့်မည်။”

Verse 51

इत्युक्तस्तं नमस्कृत्य वासुदेवो मुनीश्वरम् । मनसा संस्मरञ्शंभुं केशवो द्वारकां ययौ

ထိုသို့ မိန့်ကြားခံရသဖြင့် ဝါစုဒေဝသည် မုနိတို့၏ အရှင်ထံ ဦးချကန်တော့၏။ ထို့နောက် ကေရှဝသည် စိတ်ထဲ၌ သမ္ဘု (ရှင်သီဝ) ကို သတိရလျက် ဒွာရကာသို့ ထွက်ခွာသွား하였다။

Verse 52

सनत्कुमार उवाच । एवं कृष्णस्समाराध्य शंकरं लोकशंकरम् । कृतार्थोऽभून्मुनिश्रेष्ठ सर्वाजेयोऽभवत्तथा

သနတ်ကုမာရက ဆိုသည်။ “ဤသို့ပင်၊ အို မုနိအမြတ်၊ ကృష్ణသည် လောကတို့၏ ကောင်းကျိုးပြုရှင် သင်္ကရကို သေချာစွာ ပူဇော်ကာ မိမိရည်မှန်းချက် ပြည့်စုံသွား၏; ထို့အတူ သူသည် အားလုံးက မအနိုင်ယူနိုင်သူ ဖြစ်လာ하였다။”

Verse 53

तथा दाशरथी रामश्शिवमाराध्य भक्तितः । कृतार्थोऽभून्मुनिश्रेष्ठ विजयी सर्वतोऽभवत्

ထိုနည်းတူပင်၊ အရှင်မြတ် မုနိကြီးရေ၊ ဒဿရထ၏သား ရာမသည် ဘက္တိဖြင့် သီဝဘုရားကို ပူဇော်အာရాధနာပြု၍ မိမိရည်မှန်းချက် ပြည့်စုံကာ အရပ်ရပ်၌ အောင်မြင်သူ ဖြစ်လာ၏။

Verse 54

तपस्तप्त्वाऽतिविपुलं पुरा रामो गिरौ मुने । शिवाद्धनुश्शरं चापं ज्ञानं वै परमुत्तमम्

အို မုနိရေ၊ ရှေးကာလ၌ ရာမသည် တောင်ပေါ်တွင် အလွန်ကြီးမားသော တပသ်ကို ကျင့်၍၊ သီဝဘုရားထံမှ လေးနှင့် မြားတို့ကိုလည်းကောင်း၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး မလွန်ကဲနိုင်သော ဉာဏ်ပညာကိုလည်းကောင်း ရရှိ하였다။

Verse 55

रावणं सगणं हत्वा सेतुं बद्ध्वांभसांनिधौ । सीतां प्राप्य गृहं यातो बुभुजे निखिलां महीम्

ရာဝဏကို သူ၏တပ်ဖွဲ့နှင့်တကွ သတ်ဖြတ်ပြီး၊ သမုဒ္ဒရာကမ်းနား၌ တံတားကို ဆောက်ကာ၊ စီတာကို ပြန်လည်ရရှိ၍ အိမ်သို့ပြန်သွားပြီးနောက်၊ ဓမ္မဖြင့် ကမ္ဘာမြေတစ်လုံးလုံးကို အုပ်ချုပ်၍ ခံစားလေ၏။

Verse 56

तथा च भार्गवो रामो ह्याराध्य तपसा विभुम् । निरीक्ष्य दुःखितश्शर्वात्पितरं क्षत्रियैर्हतम्

ထိုနည်းတူပင်၊ ဘာရ္ဂဝ ရာမ (ပရရှုရာမ) သည် တပသ်ဖြင့် အလုံးစုံပြန့်နှံ့သော အရှင်ကို ပူဇော်ကာ၊ ထို့နောက် သီဝ (ရှရဝ) ၏ အမိန့်နှင့် စီရင်ချက်အရ ခ္ෂတ္တရိယများက မိမိအဖေကို သတ်ခဲ့သည်ကို ဝမ်းနည်းကြေကွဲစွာ မြင်တွေ့လေ၏။

Verse 57

तीक्ष्णं स परशुं लेभे निर्ददाह च तेन तान् । त्रिस्सप्तकृत्वः क्षत्रांश्च प्रसन्नात्परमेश्वरात्

ကရုဏာတော်ရှိသော ပရမေရှဝရထံမှ သူသည် အလွန်ထက်မြက်သော ပရရှု (တံခွန်) ကို ရရှိ၍၊ ထိုအရာဖြင့် ခ္ෂတ္တရိယတို့ကို နှစ်ဆယ့်တစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ထပ်ခါထပ်ခါ ဖျက်ဆီးလေ၏—အရှင်၏ အနုဂ्रहကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 58

अजेयश्चामरश्चैव सोऽद्यापि तपसांनिधिः । लिंगार्चनरतो नित्यं दृश्यते सिद्धचारणैः

အဇေယနှင့် အမရာ—ယနေ့တိုင် တပသ၏ خز خزနာတော်ဖြစ်သူ—ရှီဝလင်္ဂကို နေ့စဉ်မပြတ် ပူဇော်လျက်ရှိပြီး စိဒ္ဓာနှင့် စာရဏာတို့က မြင်တွေ့ကြသည်။

Verse 59

महेन्द्रपर्वते रामः स्थितस्तपसि तिष्ठति । कल्पांते पुनरेवासावृषिस्थानमवाप्स्यति

ရာမသည် မဟေန္ဒြတောင်ပေါ်၌ တည်နေကာ တပသ၌ တည်ကြည်စွာ နေထိုင်သည်။ ကလ္ပအဆုံး၌ သူသည် ရိသိ၏ အဆင့်အတန်းကို ထပ်မံ ရရှိမည်။

Verse 60

असितस्यानुजः पूर्वं पीडया कृतवांस्तपः । मूलग्राहेण विश्वस्य देवलो नाम तापसः

ယခင်က အစိတ၏ ညီအငယ်ဖြစ်သော ဒေဝလ အမည်ရှိ တာပသသည် ဒုက္ခပင်ပန်းမှုကြောင့် တပသကို ပြုလုပ်ကာ စကြဝဠာ၏ အမြစ်အကြောင်းရင်းကို ဖမ်းဆုပ်လို၍ ကြိုးပမ်း하였다။

Verse 61

पुरन्दरेण शप्तस्तु तपस्वी यश्च सुस्थिरम् । अधर्म्यं धर्ममल मल्लिंगमारध्य कामदम्

တည်ကြည်သော တာပသသည် ပုရန္ဒရ (အိန္ဒြ) ၏ ကျိန်စာခံရသော်လည်း ဆန္ဒပေးသော လင်္ဂကို ပူဇော်ခဲ့သည်။ ထိုပူဇော်မှုကြောင့် အဓမ္မသည် ဓမ္မအဖြစ် သန့်စင်ကာ အပြစ်အညစ်အကြေး ပျောက်ကင်းသွားသည်။

Verse 62

चाक्षुषस्य मनोः पुत्रो मृगोऽभूत्तु मरुस्थले । वसिष्ठशापाद्गृत्समदो दण्डकारण्य एकलः

ဝသိဋ္ဌ၏ ကျိန်စာကြောင့် စာက္ခုသ မနု၏ သား ဂြစ်စမာဒသည် သဲကန္တာရဒေသ၌ သမင်ဖြစ်သွားကာ ဒဏ္ဍကာရဏ္ယ၌ တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်하였다။

Verse 63

हृदये संस्मन्भक्त्या प्रवणेन युतं शिवम् । तस्मान्मृत्युमुखाकारो गणो मृगमुखोऽभवत्

နှလုံးထဲ၌ သဒ္ဓါနှင့် နှိမ့်ချသော အပ်နှံမှုဖြင့် သီဝကို သတိရလျက်၊ မရဏမျက်နှာကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် ရုပ်သဏ္ဍာန်ရှိသော ဂဏသည် မုဆိုးမဟုတ်၊ သမင်မျက်နှာဖြစ်လာ၏။

Verse 64

अजरामरतां नीतस्तीर्त्वा शापं पुनश्च सः । शंकरेण कृतः प्रीत्या नित्यं लम्बोदरानुगः

ကျိန်စာကို ကျော်လွန်ပြီးနောက်၊ သူသည် အိုမင်းခြင်းနှင့် သေခြင်းကင်းသော အမရအခြေအနေသို့ ရောက်စေခံရ၏။ ထို့နောက် သင်္ကရသည် မေတ္တာကရုဏာဖြင့် သူ့ကို လမ္ဗောဒရ (ဂဏေရှ) ၏ နိစ္စတမ်း အနုဂါမီ အစေခံအဖြစ် ခန့်အပ်တော်မူ၏။

Verse 65

गार्ग्याय प्रददौ शर्वो मोक्षं च भुवि दुर्लभम् । कामचारी महाक्षेत्रं कालज्ञानं महर्द्धिमत्

ရှရဝ (သီဝဘုရား) သည် ဂါရ္ဂျာအား ဤလောက၌ ရခဲလှသော မောက္ခကိုပင် ပေးတော်မူပြီး၊ စိတ်ကြိုက်သွားလာနိုင်ခြင်း၊ မဟာက்ஷೇತ್ರ သန့်ရှင်းရာသို့ ဝင်ရောက်ခွင့်၊ ကာလ (အချိန်) ကို သိမြင်ခြင်းနှင့် မြင့်မြတ်သော ဝိညာဉ်ရေး အာနုဘော်ကြီးကိုလည်း ချီးမြှင့်တော်မူ၏။

Verse 66

चतुष्पादं सरस्वत्याः पारंगत्वं च शाश्वतम् । न तुल्यं च सहस्रं तु पुत्राणां प्रददौ शिवः

သီဝဘုရားသည် သူတို့အား စရஸဝတီ၏ လေးမျိုးပြည့်စုံမှု—အမြဲတမ်း ပြည့်ဝသော ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်မှုနှင့် အထွတ်အထိပ် ထူးချွန်မှု—ကို ပေးတော်မူ၏။ ထို့ပြင် နှိုင်းယှဉ်မရသော သားတစ်ထောင်ကိုလည်း ချီးမြှင့်တော်မူ၏။

Verse 67

वेदव्यासं तु योगीन्द्रं पुत्रं तुष्टः पिनाक धृक् । पराशराय च ददौ जरामृत्युविवर्जितम्

ပိနာကကို ကိုင်ဆောင်တော်မူသော သီဝဘုရားသည် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်၍ မိမိ၏သားဖြစ်သော ယောဂီအထွတ်အထိပ် ဝေဒဗျာသကို ပေးတော်မူ၏။ ထို့ပြင် ပရာရှရအားလည်း အိုမင်းခြင်းနှင့် သေခြင်းကင်းသော အခြေအနေကို ချီးမြှင့်တော်မူ၏။

Verse 68

मांडव्यश्शंकरणैव जीवं दत्त्वा विसर्जितः । वर्षाणां दश लक्षाणि शूलाग्रा दवरोपितः

မাণ্ডဗျသည် သင်္ကရဘုရားကိုယ်တိုင်က အသက်ပြန်ပေး၍ လွတ်မြောက်စေခဲ့သည်။ သို့သော် လက္ခတစ်ဆယ်နှစ်ပတ်လုံး တြိရှူလ်၏ ထိပ်ဖျားပေါ်တွင် တင်ထားခံရကာ မိမိ၏ကတိနှောင်ကြိုး၏ အကျိုးကို ခံစားရင်း နတ်ရှင်၏ ကရုဏာတော် ပေါ်ထွန်းလာသည်အထိ တည်နေခဲ့သည်။

Verse 69

दरिद्रो ब्राह्मणः कश्चिन्निक्षिप्य गुरुवेश्मनि । पुत्रं तु गालवं यश्च पूर्वमासीद्गृहाश्रमी

ဆင်းရဲသော ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးရှိ၍ မိမိ၏သားကို ဂုရု၏အိမ်၌ အပ်နှံထားခဲ့သည်။ ယခင်က သူသည် အိမ်ထောင်ရှင်ဘဝကို နေထိုင်ခဲ့ပြီး ထိုသား၏အမည်မှာ ဂာလဝ ဖြစ်သည်။

Verse 70

गुप्तो वा मुनिशालायां भिक्षुरायाति तद्गृहम् । भार्य्यामुवाच यः कश्चिदवश्यं निर्धनो यतः

သူသည် မုနိအာရှရမ်မှ လျှို့ဝှက်လာသည်ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် အလှူခံဘိက္ခုအဖြစ် ထိုအိမ်သို့ ရောက်လာသည်ဖြစ်စေ—ဘယ်သူမဆို—သူက မိမိဇနီးအား “သေချာတယ်၊ သူက ဆင်းရဲလို့ပဲ ဒီကိုလာတာ” ဟု ပြော하였다။

Verse 71

स तु वाच्यो भवत्या च न दृश्यंत इति प्रियः । अतिथेरागतस्यापि किं दास्यामि गृहे वसन्

ချစ်သူရေ၊ သင်လည်း သူ့ကို “မတွေ့နိုင်ဘူး” လို့ ပြောပါ။ ဧည့်သည်လာတောင်မှ ငါက အိမ်ထဲမှာ လက်ထဲမရှိ အရာမရှိနဲ့ နေတယ်ဆိုတော့ သူ့ကို ဘာပေးနိုင်မလဲ။

Verse 72

कदाचिदतिथिः कश्चित्क्षुत्तृषाक्षामतर्षितः । तामुवाच स भर्ता ते क्व गतश्चेति तं च सा

တစ်ခါတစ်ရံ ဧည့်သည်တစ်ဦး ရောက်လာ၍ ဆာလောင်ခြင်းနှင့် ရေငတ်ခြင်းကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေ၏။ ထိုအခါ သူမ၏ခင်ပွန်းက «ဘယ်သို့သွားခဲ့သနည်း» ဟု မေးရာ၊ သူမလည်း ပြန်လည်ဖြေကြား하였다။

Verse 73

प्राह भर्ता मदीयस्तु सांप्रतं न च दृश्यते । स ऋषिस्तामुवाचेदं ज्ञात्वा दिव्येन चक्षुषा

သူမက «ကျွန်မ၏ခင်ပွန်းကို ယခုအခါ မမြင်ရပါ» ဟု ပြော၏။ ထိုအခါ ရှင်ရသီသည် ဒိဗ္ဗစက္ခုဖြင့် အကြောင်းအရာကို သိမြင်ပြီး သူမအား ဤသို့ မိန့်ကြား၏။

Verse 74

गृहस्थितः प्रतिच्छन्नस्तत्रैव स मृतो द्विजः । विश्वामित्रस्यनुज्ञातस्तत्पुत्रो गालवस्तथा

အိမ်အတွင်း၌ ပုန်းကွယ်နေသည့် ထိုဗြာဟ္မဏသည် ထိုနေရာ၌ပင် သေဆုံးသွား၏။ ဝိශ්ဝာမိတ္တရ၏ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် သူ၏သား ဂာလဝသည် ထို့နောက် သင့်လျော်သလို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်၏။

Verse 75

गृहमागत्य मातुस्स श्रुत्वा शापं सुदारुणम् । आराध्य शंकरं देवं पूजां कृत्वा तु शांभवीम्

သူသည် အိမ်သို့ပြန်လာပြီး မိခင်ထံမှ အလွန်ကြမ်းတမ်းသော ကျိန်စာကို ကြားသိ၏။ ထို့နောက် သံကရာဒေဝ—ရှီဝဘုရား—ကို အာရాధနာပြု၍ «ရှာမ္ဘဝီ» ပူဇာကို ဆောင်ရွက်ကာ ရှီဝ၏ မင်္ဂလာတန်ခိုးကို ဂုဏ်ပြုလျက် ဆည်းကပ်၏။

Verse 76

गृहादसौ विनिष्क्रांतस्संस्मरञ्शंकरं हृदा । अथ तं तनयं दृष्ट्वा पिता तं प्राह साञ्जलिम्

သူသည် အိမ်မှ ထွက်လာ၍ နှလုံးသားထဲတွင် သင်္ကရ (ရှင်ဝ) ကို သတိရနေ၏။ ထို့နောက် သားကို မြင်လျှင် အဖေသည် လက်အုပ်ချီ၍ ပြောကြားလေ၏။

Verse 77

महादेवप्रसादाच्च कृतकृत्योऽस्मि कृत्यतः । धनवान्पुत्रवांश्चैव मृतोऽहं जीवितः पुनः

မဟာဒေဝ၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့် ငါသည် လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်သမျှ ပြည့်စုံပြီး ဖြစ်လေပြီ။ ငါသည် ဥစ္စာလည်းရှိ၊ သားသမီးလည်းရှိ၏; သေသကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခု ပြန်လည် အသက်ရှင်လာရပြီ။

Verse 78

इति वः कथितमशेषं नाहं शक्तः समासतो व्यासात् । वक्तुं शंभोश्च गुणाञ्शेषस्यापि न मुखानि स्युः

ဤသို့ သင်တို့အား ပြောနိုင်သမျှ အကုန်လုံးကို ငါဆိုပြီ။ သို့သော် အကျဉ်းချုပ်ဖြစ်စေ အကျယ်ဖြစ်စေ သမ္ဘု (Śambhu) ၏ ဂုဏ်တော်နှင့် မဟိမတော်တို့ကို အပြည့်အစုံ မဖော်ပြနိုင်။ သေရှ (Śeṣa) ကိုယ်တိုင်ပင် မျက်နှာ/ပါးစပ် မလုံလောက်၍ မပြောနိုင်ချေ။