Kāla-vañcana (Overcoming/Outwitting Time) and the Pañcabhūta Basis of the Body

Verse 1

देव्युवाच । कथितं तु त्वया देव कालज्ञानं यथार्थतः । कालस्य वंचनं ब्रूहि यथा तत्त्वेन योगिनः

ဒေဝီက ပြော၏— «အို ဒေဝ၊ သင်သည် ကာလ၏ အမှန်တရားကို အမှန်အတိုင်း ရှင်းပြခဲ့ပြီ။ ယခုတော့ တတ္တဝ (အမှန်တရား) တွင် တည်မြဲသော ယောဂီတို့သည် ကာလကို မည်သို့ လွန်ကျူး၍ အနိုင်ယူကြသနည်း၊ ထိုကာလကို လှည့်ဖျားကျော်လွှားနည်းကို ပြောပါ»။

Verse 2

कालस्तु सन्निकृष्टो हि वर्तते सर्वजंतुषु । यथा चास्य न मृत्युश्च वंचते कालमागतम्

ကာလ (အချိန်) သည် သတ္တဝါအားလုံးထံသို့ အလွန်နီးကပ်စွာ လှုပ်ရှားနေသည်။ မိမိ၏ ကံသတ်မှတ်ထားသော အချိန်ရောက်လာသောအခါ၊ မရဏတောင်မှ ရောက်လာသော ကာလကို မလှည့်ဖယ်နိုင်၊ မလှည့်စားနိုင်။

Verse 3

तथा कथय मे देव प्रीतिं कृत्वा ममोपरि । योगिनां च हिताय त्वं ब्रूहि सर्वसुखप्रद

ထို့ကြောင့် အို သခင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်အပေါ် မေတ္တာထား၍ ကျွန်ုပ်အား ပြောကြားပါ။ ယောဂီတို့၏ အကျိုးအတွက်လည်း အမှန်တကယ်သော ချမ်းသာအားလုံးကို ပေးစွမ်းသော သင်ကြားချက်ကို မိန့်ကြားပါ၊ အရှင်။

Verse 4

शंकर उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि पृष्टोहं यत्त्वया शिवे । समासेन च सर्वेषां मानुषाणां हितार्थतः

သင်္ကရက မိန့်တော်မူသည်။ ဒေဝီ၊ နားထောင်လော့။ အို မင်္ဂလာရှိသော ရှိဝေ၊ သင်မေးမြန်းသမျှကို ငါ အကျဉ်းချုပ်၍ လူသားအားလုံး၏ အကျိုးချမ်းသာအတွက် ဟောကြားမည်။

Verse 5

पृथिव्यापस्तथा तेजो वायुराकाशमेव च । एतेषां हि समायोगः शरीरं पांचभौतिकम्

မြေ၊ ရေ၊ မီး၊ လေ၊ နှင့် အာကာသတို့—ဤငါးပါး၏ ပေါင်းစည်းမှုကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်သည် ပဉ္စဘူတဖြစ်လာသည်။ ထို့ကြောင့် ကိုယ်ရှိသတ္တဝါ၏ ရုပ်ကာယသည် ငါးပါးဓာတ်ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်။

Verse 6

आकाशस्तु ततो व्यापी सर्वेषां सर्वगः स्थितः । आकाशे तु विलीयंते संभवंति पुनस्ततः

ထို့နောက် အာကာသ (Ākāśa) သည် အလုံးစုံကို လွှမ်းမိုးသော သဘောတရားဖြစ်၍ နေရာတိုင်း၌ ရှိနေကာ အရာအားလုံးအတွင်း တည်ရှိသည်။ သတ္တဝါတို့သည် အာကာသထဲသို့ လျော်ဝင်ပျောက်ကွယ်ပြီး ထိုမှ ပြန်လည် ပေါ်ထွန်းလာကြသည်—အရှင်၏ စကြဝဠာစည်းကမ်းအတိုင်း။

Verse 7

वियोगे तु सदा कस्य स्वं धाम प्रतिपेदिरे । तस्या स्थिरता चास्ति सन्निपातस्य सुंदरि

ခွဲခွာနေရသည့်အခါ၊ မည်သူက မိမိ၏ နေရာဌာန၌ အမြဲတည်ငြိမ်စွာ နေနိုင်မည်နည်း။ အလှတရားရှိသူရေ၊ တည်ငြိမ်မှုသည် စည်းဝေးပေါင်းဆုံခြင်း (သန္နိပါတ) တွင်သာ ရှိပြီး ခွဲခွာခြင်း၌ မရှိ။

Verse 8

ज्ञानिनोऽपि तथा तत्र तपोमंत्रबलादपि । ते सर्वे सुविजानंति सर्वमेतन्न संशयः

အဲဒီနေရာတွင် ပညာရှိတို့ပင်လျှင် တပေါ် (တပသ) နှင့် မန္တရ၏ အင်အားကြောင့် ဤအရာအားလုံးကို ထင်ရှားစွာ သိမြင်ကြသည်။ ဤအပေါ် သံသယမရှိ။

Verse 9

देव्युवाच । खं तेन यन्नश्यति घोररूपः कालः करालस्त्रिदिवैकनाथः । दग्धस्त्वया त्वं पुनरेव तुष्टः स्तोत्रै स्तुतः स्वां प्रकृतिं स लेभे

ဒေဝီမိန့်တော်မူသည်— «ကြောက်မက်ဖွယ် ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသော ကာလ (အချိန်) သည် သုံးလောက၏ တစ်ပါးတည်းသော အရှင်ဖြစ်၍ မဖျက်ဆီးနိုင်သော အရာရှိသလော။ သို့ရာတွင် သူသည် သင်၏ တေဇောဖြင့် လောင်ကျွမ်းသွားသောအခါ သင်သည် ပြန်လည် ကရုဏာတော်ပြု၏။ စတုတ္တရသီချင်းများဖြင့် ချီးမွမ်းခံရသဖြင့် သူသည် မိမိ၏ သဘာဝအနေအထားကို ပြန်လည်ရရှိ하였다»။

Verse 10

त्वया स चोक्तः कथया जनानामदृष्टरूपः प्रचरिष्यसीति । दृष्टस्त्वया तत्र महाप्रभावः प्रभोर्वरात्ते पुनरुत्थितश्च

သင်သည် လူတို့အား ပုံပြင်တော်ဖြင့် «သူသည် မမြင်ရသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် လှုပ်ရှားသွားလာမည်» ဟု ကြေညာခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုနေရာ၌ သင်သည် အလွန်တန်ခိုးကြီးသော အရှင်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး၊ प्रभု၏ ကောင်းချီးတော်ကြောင့် သူသည် သင့်အတွက် ပြန်လည်ထမြောက်လာ하였다။

Verse 11

तदद्य भोः काल इहास्थि किंचिन्निहन्यते येन वदस्व तन्मे । त्वं योगिवर्यः प्रभुरात्मतंत्रः परोपकारात्ततनुर्महेश

“အို ကာလ၊ ယနေ့ ဤနေရာ၌ သတ်ဖျက်ရမည့်အရာသည် အဘယ်နည်း၊ မည်သို့သောနည်းဖြင့် ဖျက်ဆီးမည်နည်းကို ငါ့အား ပြောပါ။ သင်သည် ယောဂီတို့အနက် အမြတ်ဆုံး—မဟာဒေဝ—ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ အုပ်စိုး၍ အာဏာပြည့်စုံသူဖြစ်သော်လည်း၊ သတ္တဝါတို့ကို ကူညီကာကွယ်ရန်အတွက် ထင်ရှားသော ရုပ်ကာယကို ခံယူထားသည်။”

Verse 12

शंकर उवाच । न हन्यते देववरैस्तु दैत्यैस्सयक्षरक्षोरगमानुषैश्च । ये योगिनो ध्यानपरास्सदेहा भवंति ते घ्नंति सुखेन कालम्

ရှင်ကရာ မိန့်တော်မူသည်။ ကိုယ်ခန္ဓာရှိနေသော်လည်း သမာဓိတရား၌ အမြဲတမ်း စိတ်တည်ကြည်သော ယောဂီတို့ကို အမြတ်ဆုံးသော ဒေဝတို့ကလည်း မသတ်နိုင်၊ ဒೈတျ၊ ယက္ခ၊ ရက္ခသ၊ နာဂ၊ လူတို့ကလည်း မသတ်နိုင်။ ထိုယောဂီတို့သည် ကာလ (အချိန်/မရဏ) ကို လွယ်ကူစွာ အနိုင်ယူကြသည်။

Verse 13

सनत्कुमार उवाच । एतच्छ्रुत्वा त्रिभुवनगुरोः प्राह गौरी विहस्य सत्यं त्वं मे वद कथमसौ हन्यते येन कालः । शम्भुस्तामाह सद्यो हि मकरवदने योगिनो ये क्षिपंति कालव्यालं सकलमनघास्तच्छृणुष्वैकचित्ता

သနတ်ကူမာရ မိန့်သည်။ သုံးလောက၏ ဂုရု၏ စကားကို ကြားပြီး ဂေါရီသည် ပြုံးလျက် “အမှန်တကယ် ပြောပါ—ကာလ (အချိန်/မရဏ) ကို ဘယ်နည်းဖြင့် သတ်နိုင်သနည်း” ဟု မေး၏။ ရှမ္ဘုသည် ချက်ချင်း “အပြစ်ကင်းသူမ၊ စိတ်တစ်ချက်တည်းဖြင့် နားထောင်လော့—ယောဂီတို့က ကာလမြွေကြီးတစ်လုံးလုံးကို ‘မကရ-မျက်နှာ’ အလုံးစုံလောင်ကျွမ်းသည့် အခြေအနေသို့ လျင်မြန်စွာ ပစ်ချသကဲ့သို့” ဟု ဆို၏။

Verse 14

शङ्कर उवाच । पंचभूतात्मको देहस्सदायुक्तस्तु तद्गुणैः । उत्पाद्यते वरारोहे तद्विलीनो हि पार्थिवः

ရှင်ကရာ မိန့်တော်မူသည်။ “အလှတင့်တယ်သော မိန်းမရေ၊ ကိုယ်ခန္ဓာသည် မဟာဘူတ ငါးပါးဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားပြီး ထိုဂုဏ်သတ္တိတို့နှင့် အမြဲတမ်း ဆက်စပ်နေသည်။ ၎င်းသည် မြေဓာတ်မှ ပေါ်ပေါက်လာ၍ နောက်ဆုံးတွင် ထိုမြေဓာတ်ထဲသို့ပင် ပျော်ဝင်သွားသည်။”

Verse 15

आकाशाज्जायते वायुर्वायोस्तेजश्च जायते । तेजसोऽम्बु विनिर्द्दिष्टं तस्माद्धि पृथिवी भवेत्

အာကာသမှ လေ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ လေမှ မီး ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ မီးမှ ရေ ဖြစ်ပေါ်လာသည်ဟု ဆိုထားပြီး ထိုရေမှပင် မြေ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

Verse 16

पृथिव्यादीनि भूतानि गच्छंति क्रमशः परम् । धरा पंचगुणा प्रोक्ता ह्यापश्चैव चतुर्गुणाः

မြေမှစ၍ ထူထဲသော ဓာတ်များသည် အဆင့်လိုက် အမြင့်သဘောတရားသို့ ရွေ့လျားသွားကြသည်။ မြေသည် ဂုဏ်သတ္တိ ငါးပါးရှိသည်ဟု ဆိုကြပြီး၊ ရေသည် အမှန်တကယ် ဂုဏ်သတ္တိ လေးပါးရှိသည်ဟု ဆိုသည်။

Verse 17

त्रिगुणं च तथा तेजो वायुर्द्विगुण एव च । शब्दैकगुणमाकाशं पृथिव्यादिषु कीर्तितम्

မြေမှစ၍ ဓာတ်တရားများကို သင်ကြားရာ၌ မီးတွင် ဂုဏ်သုံးပါး၊ လေတွင် ဂုဏ်နှစ်ပါး၊ အာကာသတွင် ဂုဏ်တစ်ပါးသာ—“အသံ” ဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 18

शब्दस्स्पर्शश्च रूपं च रसो गन्धश्च पंचमः । विजहाति गुणं स्वं स्वं तदा भूतं विपद्यते

အသံ၊ ထိတွေ့မှု၊ ရုပ်သဏ္ဌာန်၊ အရသာ၊ နံ့—ဤငါးပါးသည် ဂုဏ်များဖြစ်၏။ ဓာတ်တစ်ခုချင်းစီက မိမိ၏ ဂုဏ်ကို စွန့်လွှတ်သော် ထိုဓာတ်သည် ပျက်ကွယ်၍ လျောလျောလျားလျား ပျော်ဝင်သွားသည်; ပတိ—ရှီဝ—သည် အလွန်လွန်မြတ်သော အခြေခံအဖြစ် တည်နေ၏။

Verse 19

तदा गुणं विगृह्णाति प्रादुर्भूतं तदुच्यते । एवं जानीहि देवेशि पंचभूतानि तत्त्वतः

ထို့နောက် ၎င်းသည် သီးခြားသော ဂုဏ်ကို ခံယူလာသည်; ထိုအရာကို “ထင်ရှားပေါ်ထွန်းခြင်း” ဟု ခေါ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဒေဝီမယ်တော်၊ ပဉ္စမဟာဓာတ်တို့ကို တတ္တဝအရ မှန်ကန်စွာ သိမြင်ပါ။

Verse 20

तस्माद्धि योगिना नित्यं स्वस्वकालेंऽशजा गुणाः । चिंतनीयाः प्रयत्नेन देवि कालजिगीषुणा

ထို့ကြောင့် ဒေဝီမယ်တော်၊ ကာလကို အနိုင်ယူလိုသော ယောဂီသည် နေ့စဉ် မပျက်မကွက် ကြိုးစားအားထုတ်၍ ကာလ၏ အပိုင်းအခြား (နှင့် ရာသီ) တို့မှ ပေါ်ထွန်းလာသော ဂုဏ်များကို စိတ်ဖြင့် ဆင်ခြင်သင့်သည်။

Verse 22

शङ्कर उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि योगिनां हितकाम्यया । परज्ञानप्रकथनं न देयं यस्य कस्यचित्

ရှင်ကရ (ရှင်ကရာ) မိန့်တော်မူသည်– “နားထောင်ပါ၊ ဒေဝီ။ ယောဂီတို့၏ အကျိုးကို လိုလား၍ ဤအကြောင်းကို ငါရှင်းပြမည်။ သို့သော် အမြင့်ဆုံးသော ဉာဏ်ပညာ၏ အကြောင်းပြချက်ကို မည်သူမဆိုအား မပေးရ” ဟု။

Verse 23

श्रद्दधानाय दातव्यं भक्तियुक्ताय धीमते । अनास्तिकाय शुद्धाय धर्मनित्याय भामिनि

အလှတရားရှိသောသူမ၊ ယုံကြည်ခြင်းပြည့်ဝ၍ ဘက္တိရှိကာ ဉာဏ်ပညာသိမြင်သူအား ပေးသင့်သည်။ အနာသတိက (မယုံကြည်ငြင်းပယ်မှု) ကင်းစင်၍ အကျင့်သန့်ရှင်းကာ ဓမ္မ၌ အမြဲတည်ကြည်သူအား ဖြစ်ရမည်။

Verse 24

सुश्वासेन सुशय्यायां योगं युंजीत योगवित् । दीपं विनांधकारे तु प्रजाः सुप्तेषु धारयेत्

ယောဂကိုသိမြင်သူသည် သင့်လျော်သောအိပ်ရာပေါ်တွင် အလွယ်တကူ အသက်ရှူကိုညှိ၍ ယောဂကျင့်စဉ်ကို လေ့ကျင့်ရမည်။ မီးအလင်းမရှိသော အမှောင်ထဲတွင်လည်း အိပ်ပျော်နေသော သတ္တဝါတို့ကို ထိန်းသိမ်းကာ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရမည်။

Verse 25

तर्जन्या पिहितौ कर्णौ पीडयित्वा मुहूर्त्तकम् । तस्मात्संश्रूयते शब्दस्तुदन्वह्निसमुद्भवः

လက်ညှိုးနှစ်ချောင်းဖြင့် နားနှစ်ဖက်ကိုပိတ်ကာ ခဏလောက် ဖိနှိပ်ထားလျှင်၊ ထို့နောက် မီးမှထွက်သကဲ့သို့ ထိုးဖောက်သံတစ်မျိုးကို ထင်ရှားစွာ ကြားရသည်။ ဤသည်မှာ စိတ်ကို အတွင်းသို့ ဆွဲခေါ်ကာ သီဝသို့ ဦးတည်စေသော အတွင်းယောဂလက္ခဏာဟု သင်ကြားထားသည်။

Verse 26

इति श्रीशिवमहापुराणे पञ्चम्यामुमासंहितायां कालवंचनवर्णनं नाम षड्विंशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် “သီရှီဝ မဟာပုရာဏ” အတွင်း၊ ပဉ္စမစာအုပ် “ဦမာသံဟိတာ” တွင် “ကာလကို လှည့်ဖျား၍ အနိုင်ယူခြင်း၏ ဖော်ပြချက်” ဟူသော ခေါင်းစဉ်ပါ အခန်း ၂၆ ပြီးဆုံး၏။

Verse 27

यश्चोपलक्षयेन्नित्यैराकारं घटिकाद्वयम् । जित्वा मृत्युं तथा कामं स्वेच्छया पर्य्यटेदिह

အမြဲတမ်းလေ့ကျင့်မှုဖြင့် ကာလ၏ အလွန်သိမ်မွေ့သော «ရုပ်သဏ္ဌာန်» ကို ဂဋိကာ နှစ်ခါတိုင်တိုင် ခံယူမြင်နိုင်သူသည် မရဏနှင့် ကာမကို အနိုင်ယူ၍ ဤလောက၌ မိမိဆန္ဒအတိုင်း လွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်သည်။

Verse 28

सर्वज्ञस्सर्वदर्शी च सर्वसिद्धिमवाप्नुयात् । यथा नदति खेऽब्दो हि प्रावृडद्भिस्सुसंयतः

သူသည် အရာအားလုံးကို သိမြင်သူ၊ အရာအားလုံးကို မြင်နိုင်သူ ဖြစ်လာ၍ စိဒ္ဓိအပေါင်းတို့ကို ရရှိမည်။ မိုးရာသီရေများဖြင့် ကောင်းစွာတင်းကျပ်စုစည်းထားသော မိုးတိမ်က ကောင်းကင်၌ မိုးကြိုးသံထွက်သကဲ့သို့၊ အတွင်းထိန်းချုပ်မှုဖြင့် စည်းကမ်းတကျရှိသော ရှာဖွေသူသည် ထိုအင်အားကို ထင်ရှားစေသည်။

Verse 29

तं श्रुत्वा मुच्यते योगी सद्यः संसारबन्धनात् । ततस्स योगिभिर्न्नित्यं सूक्ष्मात्सूक्ष्मतरो भवेत्

ထို (ရှီဝ၏ အမြင့်ဆုံး သင်ကြားချက်) ကို ကြားသိလျှင် ယောဂီသည် ချက်ချင်း သံသရာချည်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်သည်။ ထို့နောက် ယောဂီတို့အတွင်း၌ သူသည် အမြဲတမ်း အလွန်သိမ်မွေ့သည့်အရာထက်ပင် ပိုမိုသိမ်မွေ့လာ၍ အတွင်းအမြင်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး အခြေအနေသို့ သန့်စင်ဝင်ရောက်သွားသည်။

Verse 30

एष ते कथितो देवि शब्दब्रह्मविधिक्रमः । पलालमिव धान्यार्थी त्यजेद्बन्धमशेषतः

အို ဒေဝီ၊ ဤသည်မှာ သဗ္ဒ-ဗြဟ္မ (Śabda-Brahman) ကို သိမြင်ရသော နည်းလမ်းနှင့် အဆင့်ဆင့် လမ်းကြောင်းကို သင်အား ရှင်းပြပြီးပြီ။ စပါးလိုသူက ဖျာဖျာကို ပစ်ချသကဲ့သို့ ချည်နှောင်မှု အားလုံးကို အပြည့်အဝ စွန့်လွှတ်ရမည်။

Verse 31

शब्दब्रह्मत्विदं प्राप्य ये केचिदन्यकांक्षिणः । घ्नंति ते मुष्टिनाकाशं कामयंते क्षुधां तृषाम्

ဤ သဗ္ဒ-ဗြဟ္မ အခြေအနေကို ရောက်ရှိပြီးနောက်တောင် အခြားအရာကို ဆန္ဒရှိနေသူတို့သည် လက်သီးဖြင့် လေဟာကောင်းကင်ကို ထိုးသကဲ့သို့ပင်—နောက်ဆုံးတွင် ဆာလောင်ခြင်းနှင့် ရေငတ်ခြင်းသာကို ဆန္ဒပြုရသကဲ့သို့ မပြည့်မဝ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 32

ज्ञात्वा परमिदं ब्रह्म सुखदं मुक्तिकारणम् । अवाह्यमक्षरं चैव सर्वोपाधिविवर्जितम्

ဤ အမြင့်ဆုံး ဗြဟ္မကို သိမြင်ပြီးနောက်—အမှန်တကယ်သော သုခကို ပေးကာ မုတ်ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်သော—၎င်းကို မဖမ်းဆုပ်နိုင်သော၊ မပျက်စီးသော အက္ခရာတရား၊ အကန့်အသတ်ဖြစ်စေသော အုပ်ဓိများကင်းစင်သည့် အဖြစ်ဟု ပညာရှိတို့ သိကြသည်။

Verse 33

मोहिताः कालपाशेन मृत्युपाशवशंगताः । शब्दब्रह्म न जानंति पापिनस्ते कुबुद्धयः

ကာလ၏ ကြိုးပတ်ကြောင့် မောဟဖြစ်ကာ မရဏ၏ ပတ်ကြိုးအောက်သို့ ကျရောက်သူ—အပြစ်ရှိ၍ အမြင်မှားသောသူတို့သည် သဗ္ဒ-ဗြဟ္မကို မသိကြ၊ သန့်ရှင်းသော သံတော် (မန္တရနှင့် သာသနာစာ) မှတဆင့် သိမြင်ရသော လွတ်မြောက်စေသည့် တရားတော်ကို မမြင်ကြ။

Verse 34

तावद्भवंति संसारे यावद्धाम न विंदते । विदिते तु परे तत्त्वे मुच्यते जन्मबन्धनात्

ရှီဝ၏ အမြင့်မြတ်သော နေရာတော် (ဓာမ) ကို မသိမမြင်သေးသရွေ့ သံသရာ၌ လှည့်လည်နေဆဲ ဖြစ်၏။ သို့ရာတွင် အထွတ်အထိပ် တတ္တဝကို အမှန်တကယ် သိမြင်လျှင် မွေးဖွားခြင်းအကြိမ်ကြိမ်၏ ချည်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်၏။

Verse 35

निद्रालस्यं महा विघ्नं जित्वा शत्रुं प्रयत्नतः । सुखासने स्थितो नित्यं शब्दब्रह्माभ्यसन्निति

အိပ်ငိုက်ခြင်းနှင့် ပျင်းရိခြင်းဟူသော မဟာအတားအဆီးကို ရန်သူကဲ့သို့ ကြိုးစားအားထုတ်၍ အနိုင်ယူပြီးနောက်၊ သက်သာသော အာသနပေါ်တွင် အမြဲထိုင်ကာ “သဗ္ဒ-ဗြဟ္မ” (သန့်ရှင်းသော အသံမှ သိမြင်ရသော အမြတ်တရား) ကို မပြတ်မလပ် ဆင်ခြင်လေ့ကျင့်ရမည်။

Verse 36

शतवृद्धः पुमांल्लब्ध्वा यावदायुस्समभ्यसेत् । मृत्युञ्जयवपुस्तम्भ आरोग्यं वायुवर्द्धनम्

အသက်တစ်ရာပြည့်သည့် လူတစ်ဦးပင် ဤနည်းလမ်းကို ရရှိလျှင် မိမိအသက်ရှိသမျှ ဆက်လက်လေ့ကျင့်သင့်၏။ ၎င်းသည် “မృత్యုञ्जယ” (သေခြင်းကို အနိုင်ယူသော) ရုပ်သဏ္ဍာန်၏ ထောက်တိုင်နှင့် တည်ငြိမ်မှုကို ပေးကာ ကျန်းမာရေးကို ချီးမြှင့်၍ အသက်ရှုသက် (ဝါယု/ပရာဏ) ကို တိုးပွားစေသည်။

Verse 37

प्रत्ययो दृश्यते वृद्धे किं पुनस्तरुणे जने । न चोंकारो न मन्त्रोपि नैव बीजं न चाक्षरम्

အိုမင်းသူတွင်တောင် ထိုကဲ့သို့ ခိုင်မာသော ယုံကြည်ချက်ကို မြင်ရလျှင်၊ လူငယ်တွင်တော့ ဘယ်လောက်ပို၍ ပေါ်ထွန်းမည်နည်း။ အကြောင်းမူကား ဤအမြင့်ဆုံး သိမြင်မှု၌ “အိုမ်” ဟူသော သရအက္ခရာလည်း မရှိ၊ မန္တရလည်း မရှိ—ဘီဇသရလည်း မရှိ၊ အက္ခရာတစ်လုံးတစ်ပါးလည်း မရှိပေ။

Verse 38

अनाहतमनुच्चार्य्यं शब्दब्रह्म शिवं परम् । ध्यायन्ते देवि सततं सुधिया यत्नतः प्रिये

ဒေဝီရေ၊ ပညာရှိတို့သည် ကြိုးစားအားထုတ်မှုတည်ကြည်စွာဖြင့် အစဉ်မပြတ် အမြင့်မြတ်သော သီဝ (Śiva) ကို သာမဏာစိတ်ဖြင့် သတိတရားထား၍ ဓ്യာနပြုကြသည်။ ထိုသီဝသည် မထိခိုက်သော အတွင်းသံ (anāhata)၊ မပြောထုတ်နိုင်သော အမှန်တရား၊ နှင့် Śabda‑Brahman ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 39

तस्माच्छब्दा नव प्रोक्ताः प्राणविद्भिस्तु लक्षिताः । तान्प्रवक्ष्यामि यत्नेन नादसिद्धिमनुक्रमात्

ထို့ကြောင့် śabda ဟူသော အသံကို ကိုးမျိုးဟု ကြေညာထားပြီး ပရాణ (prāṇa) ကို သိမြင်သူတို့က တိတိကျကျ သတ်မှတ်ထားကြသည်။ နာဒ (nāda) အတွင်းသံအားဖြင့် စိဒ္ဓိရရန် အစဉ်လိုက် အလေးအနက်ထား၍ ငါရှင်းပြမည်။

Verse 40

दुन्दुभिं ७ शंखशब्दं ८ तु नवमं मेघगर्जितम् ९

(ထွက်ပေါ်လာသည်) သတ္တမအဖြစ် ဒုန္ဒုဘိ စည်တီးသံ၊ အဋ္ဌမအဖြစ် သင်္ခါသံ၊ နဝမအဖြစ် မိုးတိမ်များ၏ မိုးကြိုးကဲ့သို့ ဟုန်းဟုန်းမြည်သံ။

Verse 41

नव शब्दान्परित्यज्य तुंकारं तु समभ्यसेत् । ध्यायन्नेवं सदा योगी पुण्यैः पापैर्न लिप्यते

အသံကိုးမျိုးကို စွန့်လွှတ်၍ ‘တုမ်’ အသံတစ်မျိုးတည်းကိုသာ လေ့ကျင့်ရမည်။ ဤသို့ အမြဲတမ်း သမาธိဖြင့် ဓ్యာနပြုသော ယောဂီသည် ကုသိုလ်နှင့် အကုသိုလ်တို့ကြောင့် မညစ်ပတ်တော့။

Verse 42

न शृणोति यदा शृण्वन्योगाभ्यासेन देविके । म्रियतेभ्यसमानस्तु योगी तिष्ठेद्दिवानिशम्

ဒေဝီမယ်၊ ယောဂလေ့ကျင့်မှုကို ဆက်တိုက်ပြုလုပ်ခြင်းကြောင့် အသံများရှိနေသော်လည်း ယောဂီသည် မကြားတော့သည့်အခါ၊ သေခြင်း၏ချည်နှောင်မှုရှိသူများနှင့် မတူသကဲ့သို့ ဖြစ်လာပြီး၊ ထိုယောဂီသည် နေ့ညမပြတ် တည်ငြိမ်စွာ သမాధိ၌ တည်နေသင့်သည်။

Verse 44

तस्मादुत्पद्यते शब्दो मृ त्सप्तभिर्दिनैः । स वै नवविधो देवि तं ब्रवीमि यथार्थतः । प्रथमं नदते घोषमात्मशुद्धिकरं परम् । सर्वव्याधिहरं नादं वश्याकर्षणमुत्तमम्

ထို့ကြောင့် ဒေဝီမယ်၊ ထိုမြေစေးမှ ခုနစ်ရက်အတွင်း အသံတစ်ရပ် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုအသံသည် အမှန်တကယ် ကိုးမျိုးရှိ၏။ အမှန်အတိုင်း ငါပြောမည်။ ပထမဦးစွာ ‘ဃိုးရှ’ ဟူသော ပြန်လှန်မြည်သံအဖြစ် ဟုန်းမြည်ကာ၊ အတ္တသန့်စင်မှုကို အထွတ်အထိပ်ဖြစ်စေသည်။ ထို nāda သည် ရောဂါအားလုံးကို ဖယ်ရှားပြီး၊ သတ္တဝါတို့ကို မေတ္တာတရားဖြင့် ဆွဲဆောင်၍ လွှမ်းမိုးစေနိုင်သော အလွန်ကောင်းမြတ်သည့် အသံဖြစ်သည်။

Verse 45

द्वितीयं नादते कांस्यस्तम्भयेत्प्राणिनां गतिम् । विषभूतग्रहान्सर्वान्बध्नीयान्नात्र संशयः

ဒုတိယအဖြစ်—ကြေးဝါခေါင်းလောင်းသံ ထွက်ပေါ်လာသည့်အခါ သတ္တဝါတို့၏ လှုပ်ရှားသွားလာမှုကို တားဆီးစေသည်။ အဆိပ်သက်ရောက်မှုများ၊ ဘူတများနှင့် ဖမ်းဆီးကပ်ပါးစေသော ဂြဟများ အမျိုးမျိုးအားလုံးကို ချည်နှောင်တားမြစ်နိုင်သည်။ ဤအပေါ် သံသယမရှိ။

Verse 46

तृतीयं नादते शृंगमभिचारि नियोजयेत् । विद्विडुच्चाटने शत्रोर्मारणे च प्रयोजयेत्

အသံထွက်သော တတိယ ချိုကို အဘိစာရ (ရန်ပြုမంత్ర) အတွက် သုံးရမည်—ရန်သူကို နှင်ထုတ်ခြင်းကဲ့သို့၊ ထို့ပြင် ရန်သူအပေါ် မာရဏ (ဖျက်ဆီးရေး) ကర్మများတွင်လည်း အသုံးချရမည်။

Verse 47

घंटानादं चतुर्थ तु वदते परमेश्वरः । आकर्षस्सर्वदेवानां किं पुनर्मानुषा भुवि

ထို့နောက် ပရမေရှ္ဝရသည် စတုတ္ထမြောက် အသံဖြစ်သော ခေါင်းလောင်းသံကို မိန့်တော်မူ၏။ ထိုအသံသည် နတ်အားလုံးကိုတောင် ဆွဲဆောင်နိုင်သည်; ထို့ကြောင့် မြေပြင်ပေါ်ရှိ လူသားတို့ကို ဆွဲဆောင်ခြင်းမှာ ပို၍ မဆိုလိုတော့ဘူးလား။

Verse 48

यक्षगन्धर्वकन्याश्च तस्याकृष्टा ददंति हि । यथेप्सितां महासिद्धिं योगिने कामतोऽपि वा

ယက္ခနှင့် ဂန္ဓဗ္ဗ မိန်းကလေးများပင် ထိုသူထံ ဆွဲဆောင်ခံရ၍၊ ထိုယောဂီအား သူလိုလားသမျှအတိုင်း မဟာသိဒ္ဓိများကိုပင်—ပျော်ရွှင်ခံစားမှုကိစ္စများတွင်တောင်—ပေးအပ်ကြ၏။

Verse 49

वीणा तु पंचमो नादः श्रूयते योगिभिस्सदा । तस्मादुत्पद्यते देवि दूरादर्शनमेव हि

အတွင်းနာဒ ပဉ္စမမြောက်သည် ဝီဏာ၏သံကဲ့သို့ ယောဂီတို့က အမြဲကြားရသည်။ ထိုသံမှ၊ အို ဒေဝီ၊ အဝေးမှမြင်နိုင်သော အစွမ်းတန်ခိုး အမှန်တကယ် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

Verse 50

ध्यायतो वंशनादं तु सर्वतत्त्वं प्रजायते । दुन्दुभिं ध्यायमानस्तु जरामृत्युविवर्जितः

ပုလွေသံကို သမาธိဖြင့် ဓ్యာနလုပ်လျှင် တတ္တဝ (tattva) အားလုံး၏ သိမြင်မှု ပေါ်ပေါက်လာသည်။ သို့ရာတွင် စည်သံကို ဓ్యာနလုပ်သူသည် အိုမင်းခြင်းနှင့် သေခြင်းမှ ကင်းလွတ်သည်။

Verse 51

शंखशब्देन देवेशि कामरूपं प्रपद्यते । योगिनो मेघनादेन न विपत्संगमो भवेत्

အို ဒေဝီ၊ သင်္ခါသံကြောင့် မိမိလိုသည့် ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ယူနိုင်သော အာဏာကို ရရှိ၏။ ထို့ပြင် မိုးမြည်သံကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းသော သံဓမ္မကြောင့် ယောဂီသည် ဘေးအန္တရာယ်နှင့် ပေါင်းသင်းရခြင်း မရှိစေ။

Verse 52

यश्चैकमनसा नित्यं तुंकारं ब्रह्मरूपिणम् । किमसाध्यं न तस्यापि यथामति वरानने

အို မျက်နှာလှသောသူ၊ တစ်စိတ်တစ်မနာဖြင့် နေ့စဉ်အမြဲ «တုမ်» ဟူသော ဘြဟ္မန်သဘောရှိသည့် သရကို စူးစိုက်သတိပြုသူအတွက် မအောင်မြင်နိုင်သည့် အရာရှိပါမည်လော။ မိမိစွမ်းအားအတိုင်း အရာအားလုံး ပြည့်စုံနိုင်၏။

Verse 53

सर्वज्ञस्सर्वदर्शी च कामरूपी व्रजत्यसौ । न विकारैः प्रयुज्येत शिव एव न संशयः

သူသည် အရာအားလုံးကို သိမြင်သူ၊ အရာအားလုံးကို မြင်ရှုသူ ဖြစ်၏။ လိုသလို ရုပ်သဏ္ဌာန်ယူကာ နေရာတိုင်းသို့ သွားလာ၏။ သို့သော် (ဝိကာရ) ပြောင်းလဲမှုများကြောင့် မချုပ်နှောင်ခံရ။ သူတစ်ပါးမဟုတ်၊ ရှိဝသာ ဖြစ်သည်—သံသယမရှိ။

Verse 54

एतत्ते परमेशानि शब्दब्रह्मस्वरूपकम् । नवधा सर्वमाख्यातं किं भूयः श्रोतुमिच्छसि

အို အမြင့်မြတ်သော မဟာဒေဝီ (ပရမေရှာနီ)၊ ဤသင်ကြားချက်သည် “သဗ္ဒ-ဗြဟ္မန်” (အသံ၏ ဗြဟ္မန်) အဖြစ်သဘောတရားရှိ၏။ အပိုင်းကိုးပိုင်းဖြင့် အကုန်လုံးကို သင့်အား ရှင်းလင်းပြောကြားပြီးပြီ။ ထပ်မံ၍ ဘာကို နားထောင်လိုသနည်း?