Svagati-varṇana (Description of the Supreme State / One’s True Attainment)

Verse 1

इति श्रीशिवमहापुराणे पंचम्यामुमासंहितायां कृष्णोपमन्युसंवादे स्वगतिवर्णनं नाम प्रथमोऽध्यायः

ဤသို့ပင် သရီ-ရှီဝ မဟာပုရာဏ၌ ပဉ္စမစာအုပ် အုမာသံဟိတာအတွင်း၊ ကృష్ణနှင့် ဥပမညုတို့၏ ဆွေးနွေးပွဲ၌ “ကိုယ်ပိုင်ဝိညာဉ်အခြေအနေဖော်ပြခြင်း” ဟူသော «သွဝဂတိ-ဝဏ္ဏန» အမည်ရှိ ပထမအခန်း ဖြစ်၏။

Verse 2

ऋषय ऊचुः । सूतसूत महाप्राज्ञ व्यासशिष्यन मोऽस्तु ते । चतुर्थी कोटिरुद्राख्या श्राविता संहिता त्वया

ရသီတို့က ဆိုကြသည်– “အို စူတ၊ စူတမဟာပညာရှင်၊ ဗျာသ၏ တပည့်တော်၊ သင့်အား နမස්ကာရပါ၏။ သင်သည် ‘ကိုဋိရုဒြ’ ဟုခေါ်သော စံဟိတာ စတုတ္ထကို ကျွန်ုပ်တို့အား ရွတ်ဖတ်ပြောကြားခဲ့ပြီ။”

Verse 3

अथोमासंहितान्तःस्थ नानाख्यानसमन्वितम् । ब्रूहि शंभोश्चरित्रं वै साम्बस्य परमात्मनः

ယခုအခါ အုမာသံဟိတာအတွင်း၌ အမျိုးမျိုးသော အခန်းကဏ္ဍများဖြင့် ပြည့်စုံသော သမ္ဘု—စాంబ၊ အမြင့်ဆုံး အတ္တမန်၏ သန့်ရှင်းသော ဇာတ်လမ်းကို ကျွန်ုပ်တို့အား မိန့်ကြားပါ။

Verse 4

सूत उवाच । महर्षयश्शौनकाद्याः शृणुत प्रेमतः शुभम् । शांकरं चरितं दिव्यं भुक्तिमुक्तिप्रदं परम्

စူတက မိန့်ဆိုသည်—“ရှောနကတို့အစရှိသော မဟာရိရှီတို့ရေ၊ ချစ်ခင်မြတ်နိုးစိတ်ဖြင့် ဤမင်္ဂလာကောင်းသော အကြောင်းအရာကို နားထောင်ကြလော့။ ဤသည်မှာ သင်္ကရ (သီဝ) ၏ ဒေဝသဘောတရားပြည့်ဝသော လီလာတော်များဖြစ်၍ ဘုက္တိနှင့် မုက္တိ နှစ်ပါးကို ပေးစွမ်းသော အမြင့်မြတ်ဆုံးတည်း။”

Verse 5

इतीदृशं पुण्यप्रश्नं पृष्टवान्मुनिसत्तमः । व्यासस्सनत्कुमारं वै शैवं सच्चरितं जगौ

ဤသို့ ကုသိုလ်ပြုစေသော မေးခွန်းကို မေးမြန်းပြီးနောက် မုနိတို့အထဲ အမြတ်ဆုံးဖြစ်သော ဗျာသသည် စနတ်ကုမာရအား သီဝ၏ စစ်မှန်သန့်ရှင်းသော ရှိုင်ဝ စရိတ္တကို ဟောကြားလေ၏။

Verse 6

सनत्कुमार उवाच । वासुदेवाय यत्प्रोक्तमुपमन्युमहर्षिणा । तदुच्यते मया व्यास चरितं हि महेशितुः

စနတ်ကုမာရက မိန့်ဆိုသည်—“အို ဗျာသရေ၊ အပမန်ယူ မဟာရိရှီက ဝါစုဒေဝအား ယခင်က ဟောကြားခဲ့သော မဟေရှ (မဟေရှွရ) ၏ သန့်ရှင်းသော စရိတ္တကို ယခု ငါ ပြန်လည် ရွတ်ဆိုမည်။”

Verse 7

पुरा पुत्रार्थमगमत्कैलासं शंकरालयम् । वसुदेवसुतः कृष्णस्तपस्तप्तुं शिवस्य हि

ရှေးကာလ၌ သားတော်ရလိုသော ဆန္ဒဖြင့် ဝသုဒေဝ၏ သား ကృష్ణသည် သင်္ကရ၏ နေရာ ကိုင်လာသတောင်သို့ သွားကာ သီဝဘုရား၏ ကရုဏာရရန် တပသ်ကျင့်လေ၏။

Verse 8

अत्रोपमन्युं संदृष्ट्वा तपंतं शृंग उत्तमे । प्रणम्य भक्त्या स मुनिं पर्यपृच्छत्कृताञ्जलिः

အဲဒီနေရာ၌ ထိပ်မြင့်တောင်ခေါင်ပေါ်တွင် တပသ်ကျင့်နေသော မုနိ ဥပမန်ယူကို တွေ့မြင်၍၊ သူသည် ဘက္တိဖြင့် ဦးချကန်တော့ကာ လက်အုပ်ချီ၍ လေးစားစွာ မေးမြန်းလေ၏။

Verse 9

श्रीकृष्ण उवाच । उपमन्यो महाप्राज्ञ शैवप्रवर सन्मते । पुत्रार्थमगमं तप्तुं तपोऽत्र गिरिशस्य हि

သီရိကృష్ణ မိန့်တော်မူသည်– “အူပမန်ယူသည် အလွန်ပညာရှိ၍ ရှိုင်ဝတို့အနက် ထင်ရှားသောသူ၊ သဘောဉာဏ်မြင့်မြတ်သူ ဖြစ်သည်။ သားရရန်အတွက် ဤနေရာ၌ တပဿာကျင့်ရန် လာခဲ့သည်၊ အကြောင်းမူ ဤသည်မှာ ဂိရိရှ (ရှီဝဘုရား) ၏ သန့်ရှင်းသော အရပ်ဖြစ်သောကြောင့်ပင်”။

Verse 10

ब्रूहि शंकरमाहात्म्यं सदानन्दकरं मुने । यच्छ्रुत्वा भक्तितः कुर्य्यां तप ऐश्वरमुत्तमम्

အို မုနိ၊ အမြဲတမ်း အာနန္ဒ ပေးတော်မူသော သင်္ကရ၏ မဟာတ್ಮျကို ကျွန်ုပ်အား ပြောပြပါ။ ထိုကို ဘက္တိဖြင့် ကြားနာပြီးနောက်၊ အမြတ်ဆုံးသော အိုင်ශ්ဝရ (ဘုရားသခင်ကို ဗဟိုပြုသော) တပဿာကို ကျွန်ုပ် ကျင့်ဆောင်နိုင်ပါစေ၊ ဒါသည် ဓမ္မအာဏာနှင့် မောက္ခသို့ ပို့ဆောင်၏။

Verse 11

सनत्कुमार उवाच । इति श्रुत्वा वचस्तस्य वासुदेवस्य धीमतः । प्रत्युवाच प्रसन्नात्मा ह्युपमन्युस्स्मरञ्छिवम्

သနတ်ကူမာရက ပြောသည်။ ဉာဏ်ပညာရှိ ဝါစုဒေဝ၏ စကားကို ထိုသို့ ကြားပြီးနောက် စိတ်ငြိမ်းချမ်းသော ဥပမန်ယူသည် သီဝကို သတိရလျက် ပြန်လည်ဖြေကြား하였다။

Verse 12

उपमन्युरुवाच । शृणु कृष्ण महाशैव महिमानं महेशितुः । यमद्राक्षमहं शंभोर्भक्तिवर्द्धनमुत्तमम्

ဥပမန်ယူက ပြောသည်။ «ကြားလော့ ကృష్ణာ၊ မဟာရှိုင်ဝ ဘက္တ၊ မဟေရှ၏ ဂုဏ်တော်မဟိမကို။ ငါကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့သည့်အရာ—ရှမ္ဘူအပေါ် ဘက္တိကို တိုးပွားစေသော အထူးကောင်းမြတ်သော ဖြစ်ရပ်ကို ငါပြောမည်»။

Verse 13

तपःस्थोऽहं समद्राक्षं शंकरं च तदायुधान् । परिवारं समस्तं च विष्ण्वादीनमरादिकान्

ငါသည် တပသ်၌ တည်နေစဉ် သင်္ကရကို သူ၏ ဒိဗ္ဗအာယုဓများနှင့်အတူ မြင်တွေ့ခဲ့သည်။ ထို့ပြင် သူ၏ အဖွဲ့အစည်းတစ်လျှောက်လုံးနှင့် ဗိෂ္ဏုတို့အပါအဝင် အခြားဒေဝတားများ၊ ကောင်းကင်ဘုံရှိ သတ္တဝါများကိုလည်း မြင်ခဲ့သည်။

Verse 14

त्रिभिरंशैश्शोभमानमजस्रसुखमव्ययम् । एकपादं महादंष्ट्रं सज्वालकवलैर्मुखैः

သူသည် အံ့ဩဖွယ်ရုပ်သဏ္ဍာန်တစ်ရပ်ကို မြင်၏—အပိုင်းသုံးပါးဖြင့် တောက်ပလှပ၍ အမြဲတမ်းသုခနှင့် မပျက်မယွင်းသော—ခြေတစ်ဖက်တည်းရှိပြီး၊ ကြီးမားသော အစွယ်များနှင့်၊ မီးလောင်ထုကြီးများကို မျိုသကဲ့သို့ ထင်ရသော မျက်နှာများပါရှိ၏။

Verse 15

द्विसहस्रमयूखानां ज्योतिषाऽतिविराजितम् । सर्वास्त्रप्रवराबाधमनेकाक्षं सहस्रपात्

ကိရဏနှစ်ထောင်ကဲ့သို့ အလင်းရောင်ဖြင့် အလွန်တောက်ပစွာ ထွန်းလင်းတော်မူ၏။ အကောင်းဆုံးလက်နက်တို့ဖြင့်ပင် မထိခိုက်နိုင်၊ မျက်စိများစွာနှင့် ခြေတစ်ထောင်ရှိသော—အရာရာကို ဖြန့်ကျက်ကာ ကာကွယ်တော်မူသော သခင်၏ ပုံသဏ္ဍာန်တော်ဖြစ်၏။

Verse 16

यश्च कल्पान्तसमये विश्वं संहरति ध्रुवम् । नावध्यो यस्य च भवेत्त्रैलौक्ये सचराचरे

ကပ္ပအဆုံး ပျက်သုဉ်းကာလ၌ စကြဝဠာတစ်လုံးလုံးကို မလွဲမသွေ ပြန်လည်သိမ်းယူတော်မူသော သူတော်ကောင်းဖြစ်၏။ လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာတို့ပါဝင်သော သုံးလောကလုံးတွင် မည်သူမျှ သူ့ကို အနိုင်မယူနိုင်၊ မသတ်နိုင်။

Verse 17

महेश्वरभुजोत्सृष्टं त्रैलोक्यं सचराचरम् । निर्ददाह द्रुतं कृत्स्नं निमेषार्द्धान्न संशयः

မဟာဒေဝ၏ လက်မောင်းမှ လွှတ်ထုတ်လိုက်သော သုံးလောကလုံး—လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာတို့ပါ—အားလုံးကို အလွန်လျင်မြန်စွာ လုံးဝလောင်ကျွမ်းစေခဲ့သည်။ မျက်တစ်ခတ်၏ တစ်ဝက်အတွင်းပင် ဖြစ်သည်ဟု သံသယမရှိ။

Verse 18

तपःस्थो रुद्रपार्श्वस्थं दृष्टवानहमव्यम् । गुह्यमस्त्रं परं चास्य न तुल्यमधिकं क्वचित्

တပဿာ၌ စူးစိုက်နေစဉ်၊ ရုဒြ၏ဘေး၌ ရပ်တည်တော်မူသော မပျက်မယွင်းသူကို ငါမြင်တွေ့ခဲ့၏။ ထို့ပြင် သူ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး လျှို့ဝှက်သော ဒေဝအာနုဘော် (အஸ္တြ) ကိုလည်း ငါသိမြင်ခဲ့သည်။ မည်သည့်နေရာ၌မျှ ထိုအရာနှင့် တူညီသည့်အရာမရှိ၊ ထိုထက် မြင့်သည့်အရာဆိုလျှင် ပို၍မရှိ။

Verse 19

यत्तच्छूलमिति ख्यातं सर्वलोकेषु शूलिनः । विजयाभिधमत्युग्रं सर्वशस्त्रास्त्रनाशकम्

ထိုလက်နက်သည် သုံးလှံ (တ্ৰိရှူလ) ဟူ၍ သုံးလှံကိုင်ရှင် သီဝ၏ လက်နက်အဖြစ် လောကအားလုံးတွင် ကျော်ကြား၏။ “ဝိဇယာ” (အောင်ပွဲ) ဟု အမည်ရပြီး အလွန်ကြမ်းတမ်းကာ လက်နက်နှင့် အာஸ္တရ အားလုံးကို ဖျက်ဆီးနိုင်၏။

Verse 20

दारयेद्यन्महीं कृत्स्नां शोषयेद्यन्महोदधिम् । पातयेदखिलं ज्योतिश्चक्रं यन्नात्र संशयः

ထိုတန်ခိုးသည် မြေကြီးတစ်လုံးလုံးကို ခွဲဖောက်နိုင်၍ မဟာသမုဒ္ဒရာကို ခြောက်သွေ့စေနိုင်ကာ အလင်းရောင်တို့၏ စက်ဝိုင်းတစ်ခုလုံးကိုလည်း ကျစေနိုင်သည်—ဤအပေါ် သံသယမရှိ။

Verse 21

यौवनाश्वो हतो येन मांधाता सबलः पुरा । चक्रवर्ती महातेजास्त्रैलोक्यविजयो नृपः

ထိုသူ၏တန်ခိုးကြောင့် ရှေးက မင်းယောဝနာရှွဝကို သတ်ခဲ့ရပြီး၊ ထို့ပြင် အင်အားကြီးစွာသော မာန်ဓာတာသည် တောက်ပသော စကြဝတီမင်းအဖြစ် ဖြစ်ပေါ်ကာ သုံးလောကကို အောင်နိုင်သူဟု ကျော်ကြားခဲ့သည်။

Verse 22

दर्पाविष्टो हैहयश्च निः क्षिप्तो लवणासुरः । शत्रुघ्नं नृपतिं युद्धे समाहूय समंततः

မာနကြီးစွာ စွဲလမ်းနေသော ဟိုင်းဟယယောဓာနှင့် လဝဏာသူရ အသူရကို နှင်ထုတ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် လဝဏာသူရသည် ဘက်ပေါင်းစုံမှ မင်းရှတရုဃ္ဏကို စစ်ပွဲသို့ ခေါ်ယူစိန်ခေါ်하였다။

Verse 23

तस्मिन्दैत्ये विनष्टे तु रुद्रहस्ते गतं तु यत् । तच्छूलमिति तीक्ष्णाग्रं संत्रासजननं महत्

ထိုဒေဝ်တကို ဖျက်ဆီးပြီးနောက် ရုဒ္ရ၏လက်ထဲသို့ ရောက်လာသော အရာကို ‘ရှူလ’ ဟု ခေါ်ကြသည်။ ၎င်းသည် ထိပ်ချွန်ထက်၍ ကြောက်ရွံ့မှုကြီးစွာ ဖြစ်စေသည်။

Verse 24

त्रिशिखां भृकुटीं कृत्वा तर्जयंतमिव स्थितम् । विधूम्रानलसंकाशं बालसूर्यमिवोदितम्

ဆံတောင်သုံးချွန်ကဲ့သို့ ထောင်ထား၍ မျက်ခုံးကို ချုံ့ကာ ခြိမ်းခြောက်သကဲ့သို့ ရပ်နေ၏။ သူ၏ တောက်ပမှုသည် မီးခိုးမရှိသော မီးကဲ့သို့—အသစ်ထွက်လာသော နုနယ်သည့် နေမင်းကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 25

सूर्य्य हस्तमनिर्द्देश्यं पाशहस्तमिवांतकम् । परशुं तीक्ष्णधारं च सर्पाद्यैश्च विभूषितम्

ထိုသခင်၏တောက်ပမှုသည် ဖော်ပြမရအောင် မြင့်မြတ်၍ နေမင်းကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသကဲ့သို့၊ ယမမင်းက ပာရှ (ကြိုးကွင်း) ကိုင်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် ချွန်ထက်သော ပရရှု (တံခွန်/ပုဆိန်) ကို ကိုင်ကာ မြွေတို့ကဲ့သို့ အလှဆင်အလင်္ကာများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထား၏။

Verse 26

कल्पान्तदहनाकारं तथा पुरुषविग्रहम् । यत्तद्भार्गवरामस्य क्षत्रियान्तकरं रणे

ထိုအင်အားသည် ကလ္ပအဆုံး၌ လောင်ကျွမ်းသော မီး၏ပုံသဏ္ဌာန်ကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး၊ ထို့ပြင် လူ့ရုပ်ခန္ဓာကိုလည်း ခံယူနိုင်၏။ ထိုအင်အားတည်းဟူသောအရာကို စစ်မြေပြင်၌ ဘာရ္ဂဝရာမ (ပရရှုရာမ) အဖြစ်—ခ္ෂတ္တရိယတို့ကို ဖျက်ဆီးသူအဖြစ်—မြင်တွေ့ရ၏။

Verse 27

रामो यद्बलमाश्रित्य शिवदत्तश्च वै पुरा । त्रिःसप्तकृत्वो नक्षत्रं ददाह हृषितो मुनिः

ရှေးကာလ၌ ထိုအင်အားတည်းဟူသောအရာကို အားကိုး၍ ရာမနှင့် ရှိဝဒတ္တတို့သည် စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်လျက် မုနိအဖြစ် နက္ခတ်တရား (Nakṣatra) ကို သုံးဆယ်မဟုတ်၊ နှစ်ဆယ်တစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် လောင်ကျွမ်းစေခဲ့ကြ၏။

Verse 28

सुदर्शनं तथा चक्रं सहस्रवदनं विभुम् । द्विसहस्रभुजं देवमद्राक्षं पुरुषाकृतिम्

ကျွန်ုပ်သည် လူ့သဏ္ဌာန်ရှိသော်လည်း အလုံးစုံကို ဖြန့်ကျက်လွှမ်းမိုးသော မဟာဒေဝတော်ကို မြင်ရ၏။ ထိုသခင်သည် တောက်ပလှပ၍ စုဒර්ရှန ချက္ကရ (စက်ဝိုင်းလက်နက်) ကို ဆောင်ထားကာ မျက်နှာတစ်ထောင်၊ လက်နှစ်ထောင်ရှိ၏။

Verse 29

द्विसहस्रेक्षणं दीप्तं सहस्रचरणाकुलम् । कोटिसूर्यप्रतीकाशं त्रैलोक्यदहनक्षमम्

အလင်းရောင်တောက်ပလျက် မျက်စိနှစ်ထောင်ရှိ၍ ခြေတစ်ထောင်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ နေတစ်ကောဋိကဲ့သို့ တောက်ပပြီး သုံးလောကကို မီးဖြင့် လောင်ကျွမ်းစေနိုင်သော အင်အားရှိသည်။

Verse 30

वज्रं महोज्ज्वलं तीक्ष्णं शतपर्वप्रनुत्तमम् । महाधनुः पिनाकं च सतूणीरं महाद्युतिम्

သူသည် အလွန်တောက်ပ၍ အလွန်စူးရှသော ဝဇ္ဇရကို ကိုင်ဆောင်ပြီး၊ ‘အဆစ်တစ်ရာရှိသော’ ဟု ချီးမွမ်းခံရသည့် အကောင်းဆုံးသော လက်နက်ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် မဟာဓနု ပိနာကကိုလည်း မြားအိတ်နှင့်တကွ မဟာတောက်ပမှုဖြင့် ကိုင်ထားသည်။

Verse 31

शक्तिं खङ्गं च पाशं च महादीप्तं समांकुशम् । गदां च महतीं दिव्यामन्यान्यस्त्राणि दृष्टवान्

သူသည် သက္တိ (လှံ)၊ ခဓား၊ ပါရှ (ကြိုးချည်)၊ တောက်ပသော အင်္ကူရှ (ချိတ်တံ) နှင့် မဟာဒိဗ္ဗ ဂဒါကို မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး၊ ထို့ပြင် အခြားသော ကောင်းကင်လက်နက်များစွာကိုလည်း တွေ့မြင်하였다။

Verse 32

तथा च लोकपालानामस्त्राण्येतानि यानि च । अद्राक्षं तानि सर्वाणि भगवद्रुद्रपार्श्वतः

ထို့အတူ လောကပာလများ၏ လက်နက်အမျိုးမျိုးတို့ကိုလည်း ငါမြင်ရ၏။ အားလုံးသည် ဘဂဝန် ရုဒြ၏ ဘေးနား၌ တည်ရှိနေကြ၏။

Verse 33

सव्यदेशे तु देवस्य ब्रह्मा लोकपितामहः । विमानं दिव्यमास्थाय हंसयुक्तं मनोनुगम्

ဘုရား၏ ဘယ်ဘက်၌ လောကပိတামဟ ဘြဟ္မာသည် ဟံသာများဆွဲသော စိတ်လိုက်မြန်သည့် ဒိဗ္ဗဗိမာန်ကို စီးနင်း၍ နေရာယူထိုင်တော်မူ၏။

Verse 34

वामपार्श्वे तु तस्यैव शंखचक्रगदाधरः । वैनतेयं समास्थाय तथा नारायणः स्थितः

ထိုအရှင်၏ ဘယ်ဘက်၌ နာရာယဏသည် သင်္ခ၊ စက္ကရ၊ ဂဒါကို ကိုင်ဆောင်လျက် ဝိုင်နတေယ (ဂရုဍ) ပေါ်တွင် စီးနင်း၍ ရပ်တည်နေ၏။

Verse 35

स्वायंभुवाद्या मनवो भृग्वाद्या ऋषयस्तथा । शक्राद्या देवताश्चैव सर्व एव समं ययुः

စွာယံဘုဝမှ စတင်သော မနုများ၊ ဘృဂုမှ စတင်သော ရှိများနှင့် သက္ကရ (အိန္ဒြ) မှ စတင်သော ဒေဝတားတို့သည် အားလုံးတညီတညွတ်တည်း အတူတကွ ချီတက်သွားကြ၏။

Verse 36

स्कंदश्शक्तिं समादाय मयूरस्थस्सघंटकः । देव्यास्समीपे संतस्थौ द्वितीय इव पावकः

စကန္ဒသည် သတ္တိ (လှံ) ကို ကိုင်ဆောင်၍ မယူးရ (ပျားကောင်) ပေါ်တွင် စီးနင်းကာ ခေါင်းလောင်းသံတင်တင်လှုပ်ရှားလျက် ဒေဝီ၏ အနီး၌ ရပ်တည်နေပြီး ဒုတိယမီးကဲ့သို့ တောက်လောင်နေ၏။

Verse 37

नंदी शूलं समादाय भवाग्रे समवस्थितः । सर्वभूतगणाश्चैवं मातरो विविधाः स्थिताः

နန္ဒီသည် သုံးချွန် (त्रिशूल) ကို ကိုင်ဆောင်၍ ဘဝ (သီဝ) ၏ ရှေ့၌ တည်နေ၏။ ထိုနည်းတူ သတ္တဝါအဖွဲ့အစည်းများနှင့် မာတရို (မတ်ရိကာ) မျိုးစုံတို့လည်း ထိုနေရာ၌ စီတန်းရပ်တည်ကြ၏။

Verse 38

तेऽभिवाद्य महेशानं परिवार्य्य समंततः । अस्तुवन्विविधैः स्तोत्रैर्महादेवं तदा सुराः

ထို့နောက် ဒေဝတားတို့သည် မဟေရှာနကို ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ အရပ်ရပ်မှ ဝိုင်းရံရပ်တည်လျက် မဟာဒေဝကို စတုတ္ထရများ အမျိုးမျိုးဖြင့် ချီးမွမ်းသီဆိုကြ၏။

Verse 39

यत्किंचित्तु जगत्यस्मिन्दृश्यते श्रूयतेऽथवा । तत्सर्वं भगवत्पार्श्वे निरीक्ष्याहं सुविस्मितः

ဤလောက၌ မြင်ရသမျှ၊ ကြားရသမျှ အရာအားလုံးကို—ကောင်းကင်ဘုရားသခင် (ဘဂဝန်) ၏ဘေးနား၌ တည်ရှိနေသကဲ့သို့ မြင်တွေ့ပြီးနောက်၊ ငါသည် အလွန်အံ့ဩသွား၏။

Verse 40

सुमहद्धैर्य्यमालंब्य प्रांजलिर्विविधैः स्तवैः । परमानन्दसंमग्नोऽभूवं कृष्णाहमद्ध्वरे

အလွန်ကြီးမားသော သတ္တိနှင့် တည်ငြိမ်မှုကို အားထားကာ၊ လက်အုပ်ချီ၍ မျိုးစုံသော စတုတိများဖြင့် (သခင်) ကို ချီးမွမ်းခဲ့၏။ ထိုယဇ္ဉပွဲ၌ ငါ—ကృష్ణ—သည် အမြင့်ဆုံးသော အာနန္ဒ၌ လုံးဝ နစ်မြုပ်သွား၏။

Verse 41

संमुखे शंकरं दृष्ट्वा बाष्पगद्गदया गिरा । अपूजयं सुविधिवदहं श्रद्धासमन्वितः

ရှင်ကာရ (Śaṅkara) ကို မျက်နှာချင်းဆိုင် မြင်တွေ့ရာ၌ မျက်ရည်ကြောင့် အသံက တုန်ယင်၍ တိတ်ဆိတ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ ထို့နောက် ယုံကြည်ခြင်းခိုင်မြဲစွာဖြင့် သင့်တော်သော နည်းလမ်းအတိုင်း ငါသည် ပူဇော်ခဲ့၏။

Verse 42

भगवानथ सुप्रीतश्शंकरः परमेश्वरः । वाण्या मधुरया प्रीत्या मामाह प्रहसन्निव

ထို့နောက် အလွန်ပျော်ရွှင်နှစ်သက်တော်မူသော ဘဂဝန်—ရှင်ကာရ၊ အမြင့်ဆုံးသော အရှင် (ပရမေရှ္ဝရ)—သည် ချစ်ခင်နှစ်သက်မှုဖြင့် ချိုမြိန်သော အသံတော်ဖြင့် ငါ့အား ပြောကြားတော်မူ၏၊ နူးညံ့စွာ ပြုံးသကဲ့သို့။

Verse 43

न विचालयितुं शक्यो मया विप्र पुनः पुनः । परीक्षितोसि भद्रं ते भवान्भक्त्यान्वितो दृढः

«ဗြာဟ္မဏာ၊ ငါသည် ထပ်ခါထပ်ခါ ကြိုးစားသော်လည်း သင်၏ဆုံးဖြတ်ချက်ကို လှုပ်ရှားစေ၍ မရနိုင်။ သင်ကို စမ်းသပ်ပြီးပြီ—ကောင်းမြတ်ခြင်း သင့်ထံရှိပါစေ—သင်သည် ခိုင်မာသော ဘက္တိဖြင့် တည်ကြည်သူဖြစ်၏»။

Verse 44

तस्मात्ते परितुष्टोऽस्मि वरं वरय सुव्रत । दुर्लभं सर्वदेवेषु नादेयं विद्यते तव

«ထို့ကြောင့် သင်အပေါ် ငါသည် အလွန်ကျေနပ်၏၊ ကောင်းမြတ်သော ဝရတရှိသူ၊ တည်ကြည်သူရေ။ ဆုတောင်းတစ်ပါးကို ရွေးချယ်လော့။ ဒေဝအားလုံးအတွင်း၌ပင် သင့်အတွက် မပေးနိုင်လောက်အောင် ရှားပါးသည့် အရာမရှိ»။

Verse 45

स चाहं तद्वचः श्रुत्वा शंभोः सत्प्रेमसंयुतम् । देवं तं प्रांजलिर्भूत्वाऽब्रुवं भक्तानुकंपिनम्

«ရှံဘု (ရှီဝ) ၏ သန့်ရှင်းမြတ်သော မေတ္တာပြည့်ဝသည့် စကားကို ကြားသော် ငါလည်း စိတ်လှုပ်ရှားသွား၏။ လက်အုပ်ချီ၍ ရိုသေစွာ နတ်ဘုရားတော်—ဘက္တများကို ကရုဏာပြုသော ရှီဝ—ထံသို့ ငါ ပြောကြား하였다»။

Verse 46

उपमन्युरुवाच । भगवन्यदि तुष्टोऽसि यदि भक्तिः स्थिरा मयि । तेन सत्येन मे ज्ञानं त्रिकालविषयं भवेत्

ဥပမန်ယူက ပြောသည်။ «အရှင်ဘုရား၊ သင်သည် ကျေနပ်တော်မူလျှင်၊ ငါ၌ သင်အပေါ် ဘက္တိသည် ခိုင်မြဲနေပါက၊ ထိုသစ္စာ၏ အာနုဘော်ကြောင့် ငါ၌ အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်၊ အနာဂတ် သုံးကာလကို သိမြင်နိုင်သော ဉာဏ်ပညာ ပေါ်ထွန်းပါစေ»။

Verse 47

प्रयच्छ भक्तिं विपुलां त्वयि चाव्यभिचारिणीम् । सान्वयस्यापि नित्यं मे भूरि क्षीरौदनं भवेत्

အရှင်ထံ၌ မလွဲမသွေ တည်မြဲသော ပူဇော်သဒ္ဓါကို အလွန်အကျွံ ပေးသနားတော်မူပါ။ ထို့ပြင် ကျွန်ုပ်၏ မိသားစုဝင်ဆက်နှင့်အတူ နို့ထမင်းသည် အမြဲတမ်း ပေါများစွာ ရှိပါစေ။

Verse 48

ममास्तु तव सान्निध्यं नित्यं चैवाश्रमे विभो । तव भक्तेषु सख्यं स्यादन्योन्येषु सदा भवेत्

အို အရှင်ကြီး၊ ဤအာရှရမ်၌လည်း သင်၏ သန့်ရှင်းသော အနီးကပ်တော်မူခြင်းကို အမြဲတမ်း ရရှိပါစေ။ ထို့ပြင် သင်၏ ဘက္တများအကြား မိတ်သဟာယဖြစ်စေ၍ အချင်းချင်း သဘောတူညီမှုနှင့် မေတ္တာကောင်းမြတ်မှု အစဉ်တည်ပါစေ။

Verse 49

एवमुक्तो मया शंभुर्विहस्य परमेश्वरः । कृपादृष्ट्या निरीक्ष्याशु मां स प्राह यदूद्वह

ဤသို့ ကျွန်ုပ်က လျှောက်ထားသောအခါ၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင် သမ္ဘုသည် ပြုံးရယ်တော်မူ၏။ ကရုဏာပြည့်ဝသော မျက်စိတော်ဖြင့် ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်ရှုကာ ချက်ချင်း မိန့်တော်မူ၏၊ အို ယဒုမျိုး၏ အကောင်းဆုံးသူ။

Verse 50

श्रीशिव उवाच । उपमन्यो मुने तात वर्ज्जितस्त्वं भविष्यसि । जरामरणजैर्दोषैस्सर्वकामान्वितो भव

သီရိရှီဝ မိန့်တော်မူသည်— «အို မုနိ ဥပမညု၊ ချစ်သားရေ၊ အိုမင်းခြင်းနှင့် သေခြင်းမှ ပေါ်လာသော အပြစ်အနာအဆာတို့မှ ကင်းလွတ်ရမည်။ ထို့ပြင် သင့်အတွက် သင့်လျော်သော ဆန္ဒကောင်းများ အားလုံး ပြည့်စုံပါစေ»။

Verse 51

मुनीनां पूजनीयश्च यशोधनसमन्वितः । शीलरूपगुणैश्वर्यं मत्प्रसादात्पदेपदे

«မုနိတို့က သင်ကို ဂုဏ်ပြုပူဇော်ကြလိမ့်မည်၊ ဂုဏ်သတင်းနှင့် စည်းစိမ်ချမ်းသာတို့လည်း ပြည့်စုံလိမ့်မည်။ ငါ၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် ခြေလှမ်းတိုင်း၌ သင်သည် သီလကောင်းမြတ်မှု၊ လှပသော ရုပ်ရည်၊ ထူးမြတ်သော ဂုဏ်သတ္တိများနှင့် ဓမ္မအာဏာကို ပိုင်ဆိုင်လိမ့်မည်»။

Verse 52

क्षीरोदसागरस्यैव सान्निध्यं पयसां निधेः । तत्र ते भविता नित्यं यत्रयत्रेच्छसे मुने

နို့ပင်လယ်တော်၏ ကောင်းမြတ်သော အနီးကပ်မှုကို သင်သည် အစဉ်အမြဲ ရရှိလိမ့်မည်—နို့အပေါင်း၏ မကုန်ခန်းသော خز خزနာတော်။ အို မုနိ၊ သင်လိုရာနေရာတိုင်း၌ ထိုအရာသည် သင်၏အဖြစ် အစဉ်တည်လိမ့်မည်။

Verse 53

अमृतात्मकं तु तत्क्षीरं यावत्संयाम्यते ततः । इमं वैवस्वतं कल्पं पश्यसे बन्धुभिस्सह

အမృతသဘောရှိသော ထိုနို့ကို ထိုအတိုင်းအတာအထိသာ ထိန်းချုပ်ထားသည်။ ထို့နောက် သင်သည် မိသားစုဆွေမျိုးတို့နှင့်အတူ ဤ ဝိုင်ဝස්ဝတ ကల్ప (လက်ရှိကာလ) ကို မြင်တွေ့ရလိမ့်မည်။

Verse 54

त्वद्गोत्रं चाक्षयं चास्तु मत्प्रसादात्सदैव हि । सान्निध्यमाश्रमे तेऽहं करिष्यामि महामुने

ငါ၏ကရုဏာကြောင့်၊ မဟာမုနိရေ၊ သင်၏ဂိုত্র (မျိုးရိုး) သည် အစဉ်အမြဲ မပျက်မယွင်း တည်မြဲပါစေ။ ထို့ပြင် သင်၏အာရှရမ်၌ ငါသည် သန့်ရှင်းသော စန်နိဓိ (တည်ရှိမှု) ကို အမြဲတမ်း ထိန်းသိမ်းပေးမည်။

Verse 55

मद्भक्तिस्तु स्थिरा चास्तु सदा दास्यामि दर्शनम् । स्मृतश्च भवता वत्स प्रियस्त्वं सर्वथा मम

သင်၏ ငါ့ပေါ်သို့ ဘက္တိ (သဒ္ဓါ) သည် အမြဲတမ်း တည်မြဲပါစေ။ ငါသည် အစဉ်အမြဲ ငါ၏ ဒိဗ္ဗဒർശန (မြတ်သောမြင်တွေ့မှု) ကို ပေးမည်။ သင်က ငါကို သတိရသမျှ၊ ချစ်သားရေ၊ သင်သည် ငါ၏ အပြည့်အဝ ချစ်မြတ်နိုးသူ ဖြစ်သည်ဟု သိပါစေ။

Verse 56

यथाकामसुखं तिष्ठ नोत्कण्ठां कर्तुमर्हसि । सर्वं प्रपूर्णतां यातु चिंतितं नात्र संशयः

သင်လိုသလို သက်သာချမ်းသာစွာ နေထိုင်ပါ၊ စိတ်ပူပန်၍ တောင့်တမနေသင့်။ သင်စဉ်းစားထားသမျှ အရာအားလုံးသည် ပြည့်စုံအောင်မြင်မည်မှာ သေချာသည်—ဤတွင် သံသယမရှိ။

Verse 57

उपमन्युरुवाच । एवमुक्त्वा स भगवान्सूर्य्यकोटिसमप्रभः । ममेशानो वरान्दत्त्वा तत्रैवान्तरधीयत

ဥပမန်ယူက ပြောသည်—ထိုသို့ မိန့်ကြားပြီးနောက်၊ နေတစ်ကိုဋိတောက်ပသကဲ့သို့ တောက်ပသော ဘုရားသခင်သည်၊ ငါ၏ အရှင် ဣရှာန (ရှီဝ) သည် ကောင်းချီးများ ပေးတော်မူ၍ ထိုနေရာတင် မျက်စိမှောက်ကွယ်သွားတော်မူ၏။

Verse 58

एवं दृष्टो मया कृष्ण परिवारसमन्वितः । शंकरः परमेशानो भक्तिमुक्तिप्रदायकः

ဤသို့ပင် အို ကృష్ణ၊ ငါသည် သင်္ကရ (ရှင်ကရ) အမြင့်မြတ်သော ပရမေရှဝရကို သူ၏ သာမန်မဟုတ်သော ပရိဝါရတော်နှင့်အတူ မြင်တွေ့ခဲ့၏။ ထိုဘုရားသည် ဘက္တိကို ပေးတော်မူသူ၊ မုက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ပေးတော်မူသူ ဖြစ်၏။

Verse 59

शंभुना परमेशेन यदुक्तं तेन धीमता । तदवाप्तं च मे सर्वं देवदेवसमाधिना

သမ္ဘူ ပရမေရှဝရ အမြော်အမြင်ရှိသော ဘုရားက မိန့်တော်မူသမျှကို ငါသည် အားလုံး အမှန်တကယ် ရရှိပြီးပြီ။ ဒေဝဒေဝ (ဘုရားတို့၏ဘုရား) ၏ သမာဓိ—ကရုဏာမှ ပေါ်လာသော စူးစိုက်တည်ငြိမ်ခြင်း—ကြောင့် ဖြစ်၏။

Verse 60

प्रत्यक्षं चैव तै जातान्गन्धर्वाप्सरसस्तथा । ऋषीन्विद्याधरांश्चैव पश्य सिद्धान्व्यवस्थितान्

«ကြည့်လော့—သင်၏ရှေ့၌ ထင်ရှားစွာ—ပေါ်ထွန်းလာသော ဂန္ဓဗ္ဗများနှင့် အပ္စရာများကိုလည်းကောင်း၊ ရှိသီများနှင့် ဝိဒ္ဓာဓရများကိုလည်းကောင်း၊ ထို့ပြင် သတ်မှတ်ထားသော နေရာများတွင် ရပ်တည်နေသော သိဒ္ဓများကိုလည်း ကြည့်ရှုလော့»။

Verse 61

पश्य वृक्षान्मनोरम्यान्स्निग्धपत्रान्सुगंधिनः । सर्वर्तुकुसुमैर्युक्तान्सदापुष्पफलन्वितान्

သစ်ပင်လှပသည့်အပင်များကို ကြည့်လော့—ရွက်များ နူးညံ့ပြောင်လက်၍ မွှေးကြိုင်သောအနံ့ရှိသည်။ ရာသီတိုင်း၏ ပန်းများဖြင့် အလှဆင်ထားပြီး အမြဲတမ်း ပန်းနှင့် အသီးတို့ ပြည့်စုံလျက်ရှိ၏။

Verse 62

सर्वमेतन्महाबाहो शंकरस्य महात्मनः । प्रसादाद्देवदेवस्य विश्वं भावसमन्वितम

အို လက်တံကြီးသူရေ၊ ဤအရာအားလုံးသည် မဟာအတ္တရှိသော သင်္ကရ (ရှီဝ)၊ နတ်တို့၏နတ်၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် ဖြစ်တည်၏။ ထိုကောင်းချီးတော်ကြောင့် စကြဝဠာတစ်လောကလုံးသည် သဒ္ဓါဓမ္မစိတ်နှင့် သန့်ရှင်းသော အလိုတော်ဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ထိန်းသိမ်းခံရ၏။

Verse 63

ममास्ति त्वखिलं ज्ञानं प्रसादाच्छूलपाणिनः । भूतं भव्यं भविष्यं च सर्वं जानामि तत्त्वतः

သုံးမြှားကိုင်တော်မူသော သခင် (ရှီဝ) ၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့် ငါ၌ အသိပညာအားလုံး ရှိ၏။ အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်၊ အနာဂတ်—အားလုံးကို တရားသဘောအတိုင်း ငါသိ၏။

Verse 64

तमहं दृष्टवान्देवमपि देवाः सुरेश्वराः । यं न पश्यंत्यनाराध्य कोऽन्यो धन्यतरो मया

ငါသည် ထိုအရှင်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ပြီ—ဒေဝတော်တို့၏ အရှင်များပင် မပူဇော်မနက် မမြင်နိုင်သော အရှင်ကို။ ငါထက် ပို၍ ကံကောင်းသူ မည်သူရှိနိုင်မည်နည်း။

Verse 65

षड्विंशकमिति ख्यातं परं तत्त्वं सनातनम् । एवं ध्यायंति विद्वांसौ महत्परममक्षरम्

ထို အမြင့်မြတ်ဆုံး အနန္တသတ္တဝါတရားသည် “နှစ်ဆယ့်ခြောက်မြောက်” ဟု ကျော်ကြား၏။ ထို့ကြောင့် ပညာရှိတို့သည် မဟာ၊ အမြင့်ဆုံး၊ မပျက်မယွင်းသော အက္ခရာ—အလွန်လွန်ကဲသော အရှင် ရှိဝကို ဓ్యာနပြုကြ၏။

Verse 66

सर्व तत्त्वविधानज्ञः सर्वतत्त्वार्थदर्शनः । स एव भगवान्देवः प्रधानपुरुषेश्वरः

အရာအားလုံး၏ တတ္တဝါအစီအစဉ်ကို သိမြင်သူ၊ တတ္တဝါတိုင်း၏ အဓိပ္ပါယ်မှန်ကို မြင်တော်မူသူသည် ထိုဘုရားတော်တစ်ပါးတည်း ဖြစ်၏။ ထိုပင် ဘဂဝန်ဒေဝ—ပရဓာနနှင့် ပုရုရှ၏ အရှင်တော် ဖြစ်၏။

Verse 67

यो निजाद्दक्षिणात्पार्श्वाद्ब्रह्माणं लोककारणम् । वामादप्यसृजद्विष्णुं लोकरक्षार्थमीश्वरः

အရှင်သည် မိမိ၏ ညာဘက်မှ လောကပေါ်ထွန်းခြင်း၏ ကိရိယာအကြောင်းဖြစ်သော ဘြဟ္မာကို ဖန်ဆင်းတော်မူ၏။ ထို့ပြင် မိမိ၏ ဘယ်ဘက်မှ လောကတို့ကို ကာကွယ်ရန် ဗိဿဏုကိုလည်း ဖန်ဆင်းတော်မူ၏။

Verse 68

कल्पान्ते चैव संप्राप्तेऽसृजद्रुद्रं हृदः प्रभुः । ततस्समहरत्कृत्स्नं जगत्स्थावरजंगमम्

«ကပ္ပအဆုံးကာလ ရောက်လာသောအခါ သခင်သည် မိမိ၏ နှလုံးမှ ရုဒ္ဒရကို ဖန်ဆင်းထုတ်ပေါ်စေ၏။ ထို့နောက် ရုဒ္ဒရသည် လောကတစ်ခုလုံး—မရွေ့မလျားသောအရာနှင့် ရွေ့လျားသောအရာတို့ကို—ပျက်သုဉ်းခြင်းသို့ ဆုတ်ယူသိမ်းဆည်း၏»။

Verse 69

युगांते सर्वभूतानि संवर्तक इवानलः । कालो भूत्वा महादेवो ग्रसमानस्स तिष्ठति

«ယုဂအဆုံး၌ မဟာဒေဝသည် ကာလအဖြစ်တည်းဟူ၍ ဖြစ်လာ၏။ ကမ္ဘာပျက်သုဉ်းမီးကဲ့သို့၊ အရာအားလုံးကို မျိုစားလျက် ထိုနေရာ၌ တည်နေ၏»။

Verse 70

सर्वज्ञस्सर्वभूतात्मा सवर्भूतभवोद्भवः । आस्ते सर्वगतो देवो दृश्यस्सर्वैश्च दैवतैः

«သူသည် အရာအားလုံးကို သိမြင်သောသူ၊ သတ္တဝါအားလုံး၏ အတွင်းအတ္တ၊ သတ္တဝါတို့၏ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း၏ မူလအရင်းအမြစ်ဖြစ်၏။ အရာအားလုံးတွင် ပျံ့နှံ့နေသော ထိုဒေဝသည် နတ်တို့အားလုံးက တိုက်ရိုက် မြင်တွေ့နိုင်၏»။

Verse 71

अतस्त्वं पुत्रलाभाय समाराधय शंकरम् । शीघ्रं प्रसन्नो भविता शिवस्ते भक्तवत्सलः

«ထို့ကြောင့် သားရရှိလိုပါက ရှင်ကရ (Śaṅkara) ကို အပြည့်အဝ ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်ပါ။ ဘက္တတို့ကို ချစ်မြတ်နိုးသော ရှီဝသည် သင့်အပေါ် မကြာမီ ပျော်ရွှင်နှစ်သက်လာမည်»။