भैरवावतारलीलावर्णनम् (Bhairava-avatāra-līlā-varṇanam) — “Narration of the Divine Play of Bhairava’s Descent”

Verse 1

नन्दीश्वर उवाच । सनत्कुमार सर्वज्ञ भैरवीमपरां कथाम् । शृणु प्रीत्या महादोषसंहर्त्रीम्भक्तिवर्द्धिनीम्

နန္ဒီဣශ්ဝရက ပြောသည်။ အလုံးစုံသိသော သနတ်ကုမာရရေ၊ ကြည်နူးချစ်ခင်သော စိတ်ဖြင့် နားထောင်လော့—အပြစ်ကြီးများကို ဖျက်ဆီး၍ သခင်အပေါ် ဘက္တိကို တိုးပွားစေသော အမြင့်မြတ်ဆုံး ဘိုင်ရဝီ၏ ကထာကို။

Verse 2

तत्सान्निध्यं भैरवोऽपि कालोऽभूत्कालकालनः । स देवदेववाक्येन बिभ्रत्कापालिकं व्रतम्

ထိုသန့်ရှင်းသော နီးကပ်တည်ရှိမှုကြောင့် ဘဲရဝလည်း ကာလ—အချိန်ကိုပင် သတ်နိုင်သောသူ ဖြစ်လာ၏။ ထို့နောက် ဒေဝဒေဝ၏ အမိန့်တော်အရ ကပာလိက ဝရတကို ခံယူ၍ ထမ်းဆောင်လေ၏။

Verse 3

कपालपाणिर्विश्वात्मा चचार भुवनत्रयम् । नात्याक्षीच्चापि तं देवं ब्रह्महत्यापि दारुणा

လက်၌ ခေါင်းခွံကို ကိုင်ဆောင်သော ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ အတ္တဖြစ်တော်မူသည့် သီဝသည် လောကသုံးပါးကို လှည့်လည်တော်မူ၏။ သို့သော်လည်း ဗြာဟ္မဏကို သတ်ခြင်းဟူသော ကြောက်မက်ဖွယ် ဘရဟ္မဟတ္တျာအပြစ်တောင် ထိုဘုရားကို အမှန်တကယ် မအနိုင်ယူ မနှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့။

Verse 4

प्रतितीर्थं भ्रमन्वापि विमुक्तो ब्रह्महत्यया । अतः कामारिमहिमा सर्वोपि ह्यवगम्यताम्

သန့်ရှင်းသော တီရ္ထများနှင့် ဘုရားဖူးနေရာတိုင်းသို့ လှည့်လည်သော်လည်း ဘရဟ္မဏသတ်ခြင်းအပြစ်မှ လွတ်မြောက်နိုင်၏။ ထို့ကြောင့် ကာမာရီ (ကာမ၏ ရန်သူဖြစ်သော သီဝ) ၏ မဟာမိမိကို လူအားလုံး သိမြင်နားလည်ကြစေ။

Verse 5

प्रमथैः सेव्यमानोऽपि ह्येकदा विहरन्हरः । कापालिको ययौ स्वैरी नारायणनिकेतनम्

ပရမထများက ဝန်းရံ၍ ဆောင်ရွက်နေကြသော်လည်း ဟရ (သီဝ) သည် တစ်ခါတစ်ရံ လွတ်လပ်စွာ လှည့်လည်ကစားတော်မူ၍ ကာပါလိက သာသနာရှင်အသွင်ဖြင့် နာရာယဏ (ဝိෂ္ဏု) ၏ နိကေတနသို့ သွားရောက်တော်မူ၏။

Verse 6

अथायान्तं महाकालं त्रिनेत्रं सर्पकुण्डलम् । महादेवांशसम्भूतं पूर्णाकारं च भैरवम्

ထို့နောက် သူတို့သည် မဟာကာလ မျက်စိသုံးလုံး၊ မြွေနားကပ်ဆင်ထားသော ဘ္ဟೈရဝကို မြင်ကြ၏။ ထိုဘ္ဟဲရဝသည် မဟာဒေဝ၏ အစိတ်အပိုင်းမှ ပေါ်ထွန်းလာ၍ ပုံသဏ္ဌာန်ပြည့်စုံစွာ ထင်ရှားနေ၏။

Verse 7

पपात दण्डवद्भूमौ तं दृष्ट्वा गरुडध्वजः । देवाश्च मुनयश्चैव देवनार्य्यः समन्ततः

ထိုအရှင်ကို မြင်သော် ဂရုဓ္ဓဝဇ (ဗိဿနု) သည် တုတ်တန်းကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျ၍ အပြည့်အဝ ပျပ်ဝပ်ကန်တော့၏။ ပတ်လည်၌လည်း နတ်များ၊ ရှင်မုနိများနှင့် နတ်မိန်းမများပါ အလားတူ ဂုဏ်ပြုကန်တော့ကြ၏။

Verse 8

अथ विष्णुः प्रणम्यैनं प्रयातः कमलापतिः । शिरस्यञ्जलिमाधाय तुष्टाव विविधैः स्तवः

ထို့နောက် လက္ရှ္မီ၏ အဖော်ဖြစ်သော ဗိဿဏုဘုရားသည် ထိုအရှင်အား ဦးချကန်တော့၏။ လက်အုပ်ချီ၍ ခေါင်းပေါ်တင်ကာ ရိုသေစွာ ရှေ့သို့သွားပြီး သီဝဘုရားကို စတုတိမျိုးစုံဖြင့် ချီးမွမ်းတော်မူ၏။

Verse 9

इति श्रीशिवमहापुराणे तृतीयायांशत रुद्रसंहितायां भैरवावतारलीलावर्णनं नाम नवमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သရီ-သီဝ မဟာပုရာဏ၌ တတိယအပိုင်း စတရုဒြ သံဟိတာအတွင်း “ဘိုင်ရဝ အဝတာရ လီလာ ဖော်ပြခြင်း” ဟူသော အမည်ရှိ နဝမအခန်း ပြီးဆုံး၏။

Verse 10

विष्णुरुवाच । प्रिये पश्याब्जनयने धन्यासि सुभगेऽनघे । धन्योऽहं देवि सुश्रोणि यत्पश्यावो जगत्पतिम्

ဗိဿနုက မိန့်တော်မူသည်— «ချစ်သူရေ၊ ကြာပန်းမျက်လုံးရှင်၊ ကြည့်လော့။ မင်္ဂလာရှိ၍ အပြစ်ကင်းသော မိန်းမမြတ်၊ သင်သည် ကံကောင်းလှ၏။ ခါးလှသော ဒေဝီရေ၊ ငါလည်း ကံကောင်း၏၊ အကြောင်းမူကား ငါတို့သည် ကမ္ဘာလောက၏ အရှင်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ကြပြီ»။

Verse 11

अयन्धाता विधाता च लोकानां प्रभुरीश्वरः । अनादिः शरणः शान्तः पुरः षड्विंशसंमितः

သူသည် လောကတို့၏ ထောက်တည်သူ၊ စီမံခန့်ခွဲသူ—အရှင်၊ အုပ်စိုးရှင် Īśvara ဖြစ်တော်မူ၏။ အစမရှိသူ၊ အားလုံး၏ ခိုလှုံရာ၊ အမြဲတမ်း ငြိမ်းချမ်းသူဖြစ်၍၊ တတ္တဝ ၂၆ ပါးဖြင့် တိုင်းတာသော «မြို့» (ကိုယ်ခန္ဓာ) အတွင်း၌ တည်နေတော်မူ၏။

Verse 12

सर्वज्ञः सर्वयोगीशस्सर्वभूतैकनायकः । सर्वभूतान्तरात्मायं सर्वेषां सर्वदः सदा

သူသည် အရာအားလုံးကို သိမြင်သော အစုံသိရှင်၊ ယောဂီတို့၏ အရှင်အမြတ်၊ သတ္တဝါအားလုံး၏ တစ်ပါးတည်းသော အုပ်စိုးရှင် ဖြစ်၏။ သတ္တဝါတိုင်း၏ အတွင်းအတ္တမဖြစ်၍ အစဉ်အမြဲ အားလုံးအတွက် အကျိုးအမြတ်အားလုံးကို ပေးသနားတော်မူ၏။

Verse 13

ये विनिद्रा विनिश्वासाः शान्ता ध्यानपरायणाः । धिया पश्यंति हृदये सोयं पद्मे समीक्षताम्

အိပ်ငိုက်မှုကင်း၍ အသက်ရှူလှုပ်ရှားမှု မရောမယှက်၊ ငြိမ်းချမ်း၍ သမาธိ၌ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်သူတို့သည် သန့်ရှင်းသော ဉာဏ်ဖြင့် နှလုံးအတွင်း၌ ထိုအရှင်ကို မြင်ကြ၏။ ထိုအရှင်ကို နှလုံးပဒ్మ၌ စူးစမ်းသတိပြုကြပါစေ။

Verse 14

यं विदुर्व्वेदतत्त्वज्ञा योगिनो यतमानसाः । अरूपो रूपवान्भूत्वा सोऽयमायाति सर्वगः

ဝေဒသစ္စာကို သိမြင်သူများနှင့် စိတ်တည်ငြိမ်သော ယောဂီတို့ သိမြင်သော ထိုရှင်—အရုပ်မဲ့ဖြစ်သော်လည်း ရုပ်ကို ခံယူတော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် အလုံးစုံကို ပျံ့နှံ့တော်မူသော သခင်သည် ပရိသတ်နှင့် လောကသို့ ပေါ်ထွန်းတော်မူ၏။

Verse 15

अहो विचित्रं देवस्य चेष्टितम्परमेष्ठिनः । यस्याख्यां ब्रुवतो नित्यं न देहः सोऽपि देहभृत्

အို၊ အလွန်အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလှ၏—အမြင့်မြတ်ဆုံး သခင်၏ လုပ်ဆောင်ချက်များ! ထိုရှင်၏ သန့်ရှင်းသော နာမတော်ကို အမြဲတမ်း ရွတ်ဆိုသူအတွက် ကိုယ်ခန္ဓာချုပ်နှောင်မှု မကျန်တော့—သို့သော် မျက်မြင်အားဖြင့် ကိုယ်ရှိသကဲ့သို့ ထင်ရနိုင်၏။

Verse 16

तं दृष्ट्वा न पुनर्जन्म लभ्यते मानवैर्भुवि । सोयमायाति भगवांस्त्र्यम्बकश्शशिभूषणः

ထိုရှင်ကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်ရှိ လူသားတို့သည် ထပ်မံမွေးဖွားခြင်းကို မရတော့ကြ။ ကြည့်လော့—လမင်းကို အလှဆင်တော်မူသော သုံးမျက်စိရှင် တြျမ္ဗက၊ ဘဂဝန်တော် အဲဒီရှင်ပင် ရောက်လာတော်မူ၏။

Verse 17

पुण्डरीकदलायामे धन्ये मेऽद्य विलोचने । यद्दृश्यते महादेवो ह्याभ्यां लक्ष्मि महेश्वरः

အို လက္ခ္မီ၊ ယနေ့ ငါ၏ မျက်စိတို့သည် ကံကောင်းမြတ်စွာပင်—ကြာပန်းရွက်ကဲ့သို့ ကျယ်ဝန်း၍—ဤမျက်စိနှစ်လုံးဖြင့် မဟာဒေဝ မဟေရှ్వరကို ကိုယ်တိုင် မြင်ရသည်။

Verse 18

धिग्धिक्पदन्तु देवानां परं दृष्ट्वा न शंकरम् । लभ्यते यत्र निर्वाणं सर्व दुःखान्तकृत्तु यत्

ရှင်ကာရကို မမြင်ဘဲ ရရှိသည့် နတ်တို့၏ “အမြင့်ဆုံးအခြေအနေ” ဟူသည် အရှက်တကွ ဖြစ်ပါစေ။ နိဗ္ဗာန်သည် သူ့ထဲ၌သာ ရရှိသည်—ဒုက္ခအားလုံးကို အဆုံးသတ်ပေးသော အရှင်တော်ပင် ဖြစ်သည်။

Verse 19

देवत्वादशुभं किञ्चिद्देवलोके न विद्यते । दृष्ट्वापि सर्वे देवेशं यन्मुक्तिन्न लभामहे

နတ်ဖြစ်ခြင်းကြောင့် နတ်လောက၌ မကောင်းသဖြင့်ဆိုရမည့် အရာတစ်စုံတစ်ရာ မရှိဟု ထင်ကြသည်။ သို့သော် ငါတို့အားလုံးသည် နတ်တို့၏ အရှင် (ရှီဝ) ကို မြင်ပြီးတောင် လွတ်မြောက်မှု မရနိုင်—ဤသည်ပင် ငါတို့၏ အခက်အခဲဖြစ်သည်။

Verse 20

एवमुक्त्वा हृषीकेशस्संप्रहृष्टतनूरुहः । प्रणिपत्य महादेवमिदमाह वृषध्वजम्

ဤသို့ ပြောပြီးနောက် ဟೃṣīkēśa (ဗိဿနု) သည် ဝမ်းမြောက်လွန်၍ ကိုယ်ပေါ်အမွှေးများ ထောင်ထလာကာ မဟာဒေဝကို ဦးချကန်တော့ပြီးနောက် နွားအလံတော်ရှင် Vṛṣadhvaja (ရှီဝ) ထံ ဤသို့ ဆို하였다။

Verse 21

विष्णुरुवाच । किमिदन्देवदेवेन सर्वज्ञेन त्वया विभो । क्रियते जगतां धात्रा सर्वपापहराव्यय

ဗိဿနုက ဆိုသည်—“အို နတ်တို့၏ နတ်အရှင်၊ အရာအားလုံးကို သိမြင်သော အင်အားကြီးရှင်ဗို၊ ကမ္ဘာလောကတို့၏ ထိန်းသိမ်းရှင်၊ မပျက်မယွင်းသော အပြစ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားရှင်တော်၊ သင်သည် အဘယ်ကြောင့် ဤအမှုကို ပြုလုပ်သနည်း?”

Verse 22

क्रीडेयन्तव देवेश त्रिलोचन महामते । किङ्कारणं विरूपाक्ष चेष्टितन्ते स्मरार्दन

အို ဒေဝတို့၏အရှင်၊ သုံးမျက်စိရှိသော မဟာဉာဏ်ရှင်၊ အို ဝိရူပါက္ရှ၊ ကာမကို ဖျက်ဆီးသူ၊ သင်ကစားပျော်ရွှင်နေစဉ် ဤအပြုအမူကို ပြုလုပ်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းသည် အဘယ်နည်း။

Verse 23

किमर्थं भगवञ्छम्भो भिक्षाञ्चरसि शक्तिप । संशयो मे जगन्नाथ एष त्रैलोक्यराज्यद

“အို ဘဂဝန် ရှမ္ဘု၊ အို စက္တိ၏အရှင်၊ အဘယ်ကြောင့် သင်သည် ဆွမ်းခံလှည့်လည်သနည်း။ အို ကမ္ဘာလောက၏အရှင်၊ ကျွန်ုပ်၌ သံသယတစ်ရပ် ပေါ်လာသည်—သင်သည် သုံးလောက၏ အာဏာစိုးမိုးမှုကို ပေးအပ်သူ ဖြစ်သည်။”

Verse 24

नन्दीश्वर उवाच । एवमुक्तस्ततः शम्भुर्विष्णुना भैरवो हरः । प्रत्युवाचाद्भुतोतिस्स विष्णुं हि विहसन्प्रभुः

နန္ဒီဣශ්ဝရက ပြောသည်—ဤသို့ ဗိෂ္ဏုက မေးမြန်းသောအခါ၊ ဘိုင်ရဝ အံ့ဩဖွယ်ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် ဟရ (ရှမ္ဘု) သည် ပြုံးလျက်၊ အရှင်တော်သည် ဗိෂ္ဏုအား အံ့သြဖွယ်သော စကားဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြား하였다။

Verse 25

भैरव उवाच । ब्रह्मणस्तु शिरश्छिन्नमंगुल्याग्रनखेन ह । तदघम्प्रतिहन्तुं हि चराम्येतद्व्रतं शुभम्

ဘဲရဝက မိန့်တော်မူသည်။ «ငါသည် လက်ချောင်းထိပ်ရှိ လက်သည်းဖြင့် ဘြဟ္မာ၏ ခေါင်းကို ဖြတ်တောက်ခဲ့၏။ ထိုအပြစ်ကို ပြန်လည်တားဆီးရန် ယခု ဤမင်္ဂလာဝရတကို ဆောင်ရွက်၍ စောင့်ထိန်းနေ၏»။

Verse 26

नन्दीश्वर उवाच । एवमुक्तो महेशेन भैरवेण रमापतिः । स्मृत्वा किंचिन्नतशिराः पुनरेवमजिज्ञपत्

နန္ဒီဣရှွရက မိန့်တော်မူသည်။ မဟေရှသည် ဘဲရဝရূপဖြင့် ထိုသို့ မိန့်ကြားသော် ရမာ၏ အရှင် ဗိဿဏုသည် အရာတစ်ခုကို သတိရလာပြီး ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့ကာ ထိုနည်းတူ ပြန်လည် မေးမြန်းလေ၏။

Verse 27

विष्णुरुवाच । यथेच्छसि तथा क्रीड सर्वविघ्नोपनोदक । मायया मां महादेव नाच्छादयितुमर्हसि

ဗိဿဏုက ပြော၏— «အလိုရှိသလို ကစားလှုပ်ရှားပါ၊ အတားအဆီးအားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးသူအို။ သို့သော် မဟာဒေဝ၊ သင်၏ မာယာဖြင့် ကျွန်ုပ်ကို မဖုံးကွယ်သင့်ပါ»။

Verse 28

नाभीकमलकोशात्तु कोटिशः कमलासनाः । कल्पे कल्पे पुरा ह्यान्सत्यं योगबलाद्विभो

နာဘီကြာပန်း၏ အဖုံးမှ ကုဋိကုဋိသော ဘြဟ္မာများ—တစ်ဦးချင်းစီ ကြာပန်းပေါ်တွင် ထိုင်လျက်—ပေါ်ထွန်းလာကြ၏။ ကပ္ပတိုင်းကပ္ပတိုင်းတွင်၊ အလုံးစုံပြည့်ဝသော အရှင်ဗိဘို၊ ဤအရာသည် ယောဂဗလ (ယောဂ၏ အာဏာ) ကြောင့် အမှန်တကယ် ဖြစ်ပေါ်လေ၏။

Verse 29

त्यज मायामिमान्देव दुस्तरामकृतात्मभिः । ब्रह्मादयो महादेव मायया तव मोहिताः

အို ဘုရား၊ ကိုယ်ကို မထိန်းနိုင်သူတို့အတွက် ကျော်ဖြတ်ရန် အလွန်ခက်ခဲသော ဤမာယာကို စွန့်လွှတ်ပါ။ မဟာဒေဝ၊ ဘြဟ္မာနှင့် အခြားဒေဝများတောင် သင်၏ မာယာကြောင့် မောဟဖြစ်ကြရ၏။

Verse 30

यथावदनुगच्छामि चेष्टितन्ते शिवापते । तवैवानुग्रहाच्छम्भो सर्वेश्वर सतांगते

မင်္ဂလာရှင် သီဝရှင်၊ သီဝပတေ—သင်၏ကရုဏာတော်တစ်ပါးတည်းကြောင့်သာ၊ ရှမ္ဘု အမြင့်ဆုံးအရှင်၊ သဒ္ဓါဝန်တို့၏ခိုလှုံရာ၊ အရှင်၏အကျင့်နှင့် သာသနာတော်လမ်းစဉ်ကို အမှန်တကယ်အတိုင်း ကျွန်ုပ်လိုက်နာနိုင်ပါသည်။

Verse 31

संहारकाले संप्राप्ते सदेवान्निखिलान्मुनीन् । लोकान्वर्णाश्रमवतो हरिष्यसि यदा हर

ဟရာရှင်၊ ပျက်သိမ်းကာလ ရောက်လာသောအခါ သင်သည် လောကအားလုံးကို—ဒေဝတားတို့နှင့် မုနိတို့အားလုံးကိုပါ—ထို့ပြင် ဝဏ္ဏနှင့် အာရှရမ အစီအစဉ်တစ်လျှောက်လုံးကိုပါ—သင်၏အတွင်းသို့ ပြန်လည်သိမ်းယူမည်။

Verse 32

तदा कृते महादेव पापं ब्रह्मवधादिकम् । पारतन्त्र्यं न ते शम्भो स्वैरं क्रीडत्यतो भवान्

အို မဟာဒေဝ၊ ထိုအမှု ပြီးစီးသည့်အခါ ဘြဟ္မဟတ္ယာ (ဗြာဟ္မဏ သတ်ခြင်း) စသည့် အပြစ်က ပေါ်ထွန်းလာ၏။ သို့သော် အို Śambhu၊ သင်၌ ချုပ်နှောင်မှု သို့မဟုတ် အပေါ်မူတည်မှု မရှိသဖြင့်၊ သင်သည် အပြည့်အဝ အာဏာတော်ဖြင့် လွတ်လပ်စွာ ကစားလှုပ်ရှားတော်မူ၏။

Verse 33

अर्घीव ब्रह्मणो ह्यस्थ्नां स्रक्कण्ठे तव भासते । तथाद्यनुगता शम्भो ब्रह्महत्या तवानघ

အို Śambhu၊ သင်၏ လည်ပင်းပေါ်တွင် ဘြဟ္မာ၏ အရိုးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသကဲ့သို့သော ပန်းကုံးတစ်စင်း တောက်ပလျက် ရှိ၏။ ထို့ပြင် ယနေ့တိုင် အို အပြစ်ကင်းရှင်းသူ၊ ဘြဟ္မဟတ္ယာ၏ အမဲစက်သည် သင့်ထံ ကပ်လျက်ရှိသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း၊ သင်၏ အနှစ်သာရသည် အမြဲ သန့်ရှင်းတော်မူ၏။

Verse 34

कृत्वापि सुमहत्पापं यस्त्वां स्मरति मानवः । आधारं जगतामीश तस्य पापं विलीयते

လူသည် အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်ကို ပြုခဲ့သော်လည်း၊ လောကတို့၏ အထောက်အကူဖြစ်သော အရှင်တော်ကို သတိရမိလျှင်၊ ထိုသူ၏ အပြစ်သည် ပျော်ဝင်၍ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

Verse 35

यथा तमो न तिष्ठेत सन्निधावंशुमालिनः । तथैव तव यो भक्तः पापन्तस्य व्रजेत्क्षयम्

နေမင်း၏ အနီးအနား၌ အမှောင်မတည်နိုင်သကဲ့သို့၊ အရှင်ရှီဝ၏ भक्त ဖြစ်သူအတွက်လည်း အပြစ်သည် ဖျက်ဆီးခံရ၍ အဆုံးသတ်သို့ ရောက်သည်။

Verse 36

यश्चिन्तयति पुण्यात्मा तव पादाम्बुजद्वयम् । ब्रह्महत्याकृतमपि पापन्तस्य व्रजेत्क्षयम्

သန့်ရှင်းသော စိတ်ဝိညာဉ်ရှိသူက သင်၏ ကြာပန်းကဲ့သို့သော ခြေတော်နှစ်ဖက်ကို စိတ်တွင် တည်စေပါက၊ ဗြာဟ္မဏ သတ်ခြင်း (brahmahatyā) မှ ဖြစ်သော အပြစ်တောင် သူ့အတွက် ဖျက်ဆီးခံရ၍ အဆုံးသတ်သို့ ရောက်သည်။

Verse 37

तव नामानुरक्ता वाग्यस्य पुंसो जगत्पते । अप्यद्रिकूटतुलितं नैनस्तमनुबाधते

ကမ္ဘာ၏ အရှင်၊ သင်၏ နာမတော်ကို ချစ်မြတ်နိုးကာ ပြောဆိုသောသူအတွက် အပြစ်သည် တောင်ထိပ်ကဲ့သို့ စုပုံနေသော်လည်း ထိုသူကို မနှောင့်ယှက်နိုင်ပါ။

Verse 38

परमात्मन्परन्धाम स्वेच्छाभिधृतविग्रह । कुतूहलं तवेशेदं कृपणाधीनतेश्वर

အမြင့်ဆုံး အတ္တမန်၊ အမြင့်ဆုံး အာသရမ၊ ကိုယ်တိုင်ဆန္ဒဖြင့် ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်ယူသော အရှင်—အို ဣရှ၊ အဘယ်ကြောင့် ဤကဲ့သို့ စူးစမ်းလိုစိတ်သည် သင်၌ ဖြစ်ပေါ်သနည်း၊ အကူအညီမဲ့ ဆင်းရဲသူတစ်ဦးအပေါ် မူတည်သကဲ့သို့၊ အို အထွဋ်အမြတ် အရှင်?

Verse 39

अद्य धन्योऽस्मि देवेश यत्र पश्यंति योगिनः । पश्यामि तं जगन्मूर्त्ति परमेश्वरमव्ययम्

«ယနေ့ ငါသည် အမှန်တကယ် ကံကောင်းမြတ်နိုးသူ ဖြစ်၏၊ နတ်တို့၏ အရှင်။ ယောဂီတို့ မြင်တွေ့ကြသော ထို အမြင့်ဆုံး အရှင်ကို ငါမြင်ရ၏။ အလုံးစုံကို လွှမ်းမိုးသော ကမ္ဘာရုပ် (jaganmūrti) ဖြစ်သည့် မဖျက်မရှား ပရမေရှဝရကို ငါမြင်ရ၏»။

Verse 40

अद्य मे परमो लाभस्त्वद्य मे मंगलं परम् । तं दृष्ट्वामृत तृप्तस्य तृणं स्वर्गापवर्गकम्

ယနေ့ ငါ့အတွက် အမြင့်ဆုံးအကျိုးရရှိခြင်း ဖြစ်၏။ ယနေ့ ငါ့အတွက် အမြတ်မင်္ဂလာအမြင့်ဆုံး ပြည့်စုံ၏။ ထိုသခင်ကို မြင်တွေ့၍ အမృతရည်ကဲ့သို့ တင်းတိမ်သူအတွက် ကောင်းကင်နှင့် မောက္ခပင် မြက်တစ်စည်းကဲ့သို့သာ ဖြစ်သည်။

Verse 41

इत्थं वदति गोविंदे विमला पद्मया तया । मनोरथवती नाम भिक्षा पात्रे समर्पिता

ဂోవိန္ဒက ထိုသို့ ပြောဆိုနေစဉ်၊ အပြစ်ကင်းစင်သော ပဒ္မာမိန်းမသည် “မနောရထဝတီ” ဟု ခေါ်သော သန့်ရှင်းသော အစာပူဇာကို ဘိက္ခာပാത്രထဲသို့ ဆက်ကပ်အပ်နှံ하였다—တရားသဘောအလိုဆန္ဒများကို ပြည့်စုံစေသော အလှူတော်ဖြစ်၏။

Verse 42

भिक्षाटनाय देवोऽपि निरगात्परया मुदा । अन्यत्रापि महादेवो भैरवश्चात्तविग्रहः

ထို့နောက် ဘုရားသခင်တော်ကိုယ်တိုင် အလွန်မြတ်သော ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် ပြည့်ဝလျက် ဆွမ်းခံလှည့်လည်ရန် ထွက်ခွာတော်မူ၏။ အခြားနေရာများတွင်လည်း မဟာဒေဝသည် ဘဲရဝ အရုပ်ခန္ဓာကို ခံယူတော်မူ၏။

Verse 43

दृष्ट्वानुयायिनीं तान्तु समाहूय जनार्दनः । संप्रार्थयद्ब्रह्महत्यां विमुंच त्वं त्रिशूलिनम्

ဗြဟ္မဟတ္ယာ (ဗြာဟ္မဏသတ်မှု၏ အပြစ်) သည် သူ့နောက်လိုက်လာသည်ကို မြင်သော် ယနာရဒနသည် သူမကို အနီးသို့ ခေါ်ယူကာ အလွန်တောင်းပန်လျက်—“သုံးချွန်ကိုင်ရှင် သီဝကို လွှတ်ပေးပါ၊ လွတ်မြောက်စေပါ” ဟု ဆုတောင်း၏။

Verse 44

ब्रह्महत्योवाच । अनेनापि मिषेणाहं संसेव्यामुं वृषध्वजम् । आत्मानम्पावयिष्यामि त्वपुनर्भवदर्शनम्

ဗြဟ္မဟတ္ယာက ပြော၏—“ဤအကြောင်းပြချက်ဖြင့်ပင် ငါသည် နွားတံဆိပ်တော်ရှိသော သခင် (သီဝ) ကို ထိတွေ့ကာ ဝတ်ပြုဆောင်ရွက်မည်။ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းမှ လွတ်မြောက်စေသော မြင်တွေ့ခြင်းဖြစ်သည့် ထိုသခင်ကို ဖူးမြင်ခြင်းအားဖြင့် ငါသည် ကိုယ်ကို သန့်စင်မည်” ဟု။

Verse 45

नन्दीश्वर उवाच । सा तत्याज न तत्पार्श्वं व्याहृतापि मुरारिणा । तमूचेऽथ हरिं शंभुः स्मेरास्यो भैरवो वचः

နန္ဒီဣශ්ဝရ မိန့်တော်မူသည်။ မုရာရီ (ဗိဿဏု) က ခေါ်ဆိုသော်လည်း သူမသည် ထိုဘက်မှ မခွာခဲ့။ ထို့နောက် အပြုံးမျက်နှာဖြင့် ဘဂဝန် ဘൈရဝ ဖြစ်သော သမ္ဘုသည် ဟရီထံသို့ စကားတော်ကို မိန့်ကြား하였다။

Verse 46

भैरव उवाच । त्वद्वाक्पीयूषपानेन तृप्तोऽस्मि बहुमानद । स्वभावोऽयं हि साधूनां यत्त्वं वदसि मापते

ဘൈရဝ မိန့်တော်မူသည်။ “သင်၏စကားတော် အမృతရည်ကို သောက်သုံးခြင်းကြောင့်၊ အလွန်ဂုဏ်ပြုတတ်သူအို၊ ငါသည် ပြည့်ဝတော်မူ၏။ ဤသည်မှာ သာဓုတို့၏ သဘာဝပင်—အရှင်အို၊ သင်သည် ဤသို့ ပြောဆိုတတ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။”

Verse 47

वरं वृणीष्व गोविंद वरदोऽस्मि तवानघ । अग्रणीर्मम भक्तानां त्वं हरे निर्विकारवान्

“ဂိုဝိန္ဒာ၊ ဆုတောင်းတစ်ပါးကို ရွေးချယ်လော့။ အပြစ်ကင်းသူရေ၊ သင်အတွက် ငါသည် ဆုတောင်းပေးသူ ဖြစ်၏။ ဟရိရေ၊ သင်သည် ငါ၏ ဘက္တများအနက် အရှေ့တန်းခေါင်းဆောင်ဖြစ်၍ မပြောင်းလဲသော စိတ်တည်ငြိမ်မှုရှိ၏။”

Verse 48

नो माद्यन्ति तथा भैक्ष्यैर्भिक्षवोऽप्यतिसंस्कृतैः । यथा मानसुधापानैर्ननु भिक्षाटनज्वराः

အလှူဆွမ်းအစာသည် အလွန်သန့်ရှင်းစွာ ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း ဘိက္ခုတို့သည် ထိုအစာကြောင့် ထိုမျှ မမူးယစ်ကြပါ။ စိတ်၏ အမృతရည်ကို သောက်သကဲ့သို့ မူးယစ်သွားခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး၊ ထိုသည်ပင် ဘိက္ခာတောင်းလှည့်လည်ရသော ဖျားနာသည့် အတင်းအကျပ်စိတ် ဖြစ်၏။

Verse 49

नन्दीश्वर उवाच । इत्याकर्ण्य वचः शंभो भैरवस्य परात्मनः । सुप्रसन्नतरो भूत्वा समवोचन्महेश्वरम्

နန္ဒီဣශ්ဝရက ပြောသည်။ ထိုသို့ အမြင့်ဆုံးအတ္တဖြစ်သော ဘဲရဝ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက်၊ သမ္ဘုသည် ပိုမိုကြည်နူးတော်မူကာ ထို့နောက် မဟေဣශ්ဝရအား မိန့်တော်မူ၏။

Verse 50

विष्णुरुवाच । एष एव वरः श्लाघ्यो यदहं देक्ताधिपम् । पश्यामि त्वान्देवदेव मनोवाणी पथातिगम्

ဗိෂ္ဏုက ပြောသည်။ «ချီးမွမ်းထိုက်သော ကောင်းချီးသည် ဤတစ်ပါးတည်းပင်—အို နတ်တို့၏နတ်၊ မြင်နိုင်သမျှ၏ အရှင်၊ စိတ်နှင့် စကား၏ လမ်းကြောင်းတို့ကို ကျော်လွန်တော်မူသော သင်ကို ငါ မြင်ရခြင်းပင် ဖြစ်၏»။

Verse 51

अदभ्रेयं सुधादृष्टिरनया मे महोत्सवः । अयत्त्ननिधिलाभोयं वीक्षणं हर ते सताम्

အမృతကဲ့သို့သော ဤကြည့်ရှုခြင်းသည် မကုန်ခန်းနိုင်ပါ။ ထိုကြောင့် ငါ့အတွက် မဟာပွဲတော် ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ဤသည်မှာ အားထုတ်မှုမလိုဘဲ ရသော ရတနာတစ်ပါး—အို ဟရ၊ သင်၏ ဒർശနကို ရခြင်းသည် သီလရှိသူတို့၏ အခွင့်ဖြစ်၏။

Verse 52

अवियोगोऽस्तु मे देव त्वदंघ्रियुगलेन वै । एष एव वरः शंभो नान्यं कश्चिद् वृणे वरम्

အို ဘုရားသခင်၊ သင်၏ သန့်ရှင်းသော ခြေတော်နှစ်ဖက်မှ ကျွန်ုပ်အား ခွဲခွာခြင်း မဖြစ်ပါစေနှင့်။ ဤတစ်ခုတည်းသော အပေးအယူကိုသာ အို ရှမ္ဘု၊ ကျွန်ုပ် တောင်းခံ၏; အခြားကောင်းချီးတစ်စုံတစ်ရာကို မရွေးချယ်ပါ။

Verse 53

श्रीभैरवी उवाच । एवम्भवतु ते तात यत्त्वयोक्तं महामते । सर्वेषामपि देवानां वरदस्त्वं भविष्यसि

သီရိ ဘဲရဝီ မိန့်တော်မူ၏— “အို ချစ်သား၊ သင်ပြောသမျှ အတိုင်း ဖြစ်ပါစေ။ အို မဟာဉာဏ်ရှိသူ၊ သင်၏ စကားသည် အမှန်တကယ် ဖြစ်မြောက်ပါစေ။ သင်သည် နတ်အားလုံးအတွက်ပင် ကောင်းချီးပေးသူ ဖြစ်လာမည်။”

Verse 54

नन्दीश्वर उवाच । अनुगृह्येति दैत्यारि केंद्राद्रिभुवनेचरम् । भेजे विमुक्तनगरीं नाम्ना वाराणसीं पुरीम्

နန္ဒီဣရှ္ဝရ မိန့်တော်မူ၏— “ကရုဏာပြု၍” ဒေဝတားတို့၏ ရန်သူကို သတ်သူသည် ကේန္ဒရာဒြိ၏ သန့်ရှင်းသော နယ်မြေနှင့် ၎င်း၏ ပဝါနာလောကသို့ ရောက်လာကာ ‘လွတ်မြောက်ရာ မြို့’ ဟု ကျော်ကြားသော ဝါရာဏသီ မြို့တော်သို့ ဝင်ရောက်လေ၏။

Verse 56

कपालं ब्राह्मणः सद्यो भैरवस्य करांबुजात् । पपात भुवि तत्तीर्थमभूत्कापालमोचनम्

ချက်ချင်းပင် ဘဲရဝ၏ ကြာပန်းလက်မှ ဗြာဟ္မဏ၏ ခေါင်းခွက် (ကပာလ) သည် မြေပြင်သို့ ကျသွား၍ ထိုနေရာသည် «ကာပါလမိုချန» ဟူသော သန့်ရှင်းသော တီရ္ထ ဖြစ်လာကာ ခေါင်းခွက်၏ အပြစ်က လွတ်မြောက်ရာ ဖြစ်၏။

Verse 57

कपालं ब्रह्मणो रुद्रस्सर्वेषामेव पश्यताम् । हस्तात्पतन्तमालोक्य ननर्त परया मुदा

လူအားလုံးကြည့်နေစဉ် ရုဒြ (Rudra) သည် ဗြဟ္မာ၏ ခေါင်းခွက်သည် မိမိလက်မှ လျှောကျနေသည်ကို မြင်၍၊ ကျသွားသည်ကို တွေ့မြင်သည့်အခါ အလွန်မြတ်သော ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် ကပြားတော်မူ၏။

Verse 58

विधेः कपालं नामुंचत्करमत्यन्तदुस्सहम् । परस्य भ्रमतः क्वापि तत्काश्यां क्षणतोऽपतत्

ဗိဓေ (ဗြဟ္မာ) ၏ ခေါင်းခွံသည် (ရှီဝ) ၏လက်မှ မလွတ်နိုင်ဘဲ အလွန်မခံနိုင်သော နာကျင်မှုတစ်ရပ်အဖြစ် တင်နေ၏။ အမြင့်မြတ်ဆုံးသခင်သည် လှည့်လည်သွားလာစဉ်၊ ထိုခေါင်းခွံသည် ခဏချင်း ကာရှီ၌ ကျသွားလေ၏။

Verse 59

शूलिनो ब्रह्मणो हत्या नापैति स्म च या क्वचित् । सा काश्यां क्षणतो नष्टा तस्मात्सेव्या हि काशिका

ရှူလိန် (ရှီဝ) ထံတွင် တစ်ခါက ကပ်လျက်ရှိခဲ့ပြီး အခြားနေရာမည်သည့်နေရာတွင်မျှ မဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့သော ဗြာဟ္မဏသတ်မှု၏ အပြစ်ပင်လျှင် ကာရှီ၌ ခဏချင်း ပျက်စီးသွားသည်။ ထို့ကြောင့် ကာရှီကာ (ကာရှီ) ကို သွားရောက်အမှီပြု၍ ဝတ်ပြုစေဝာရမည်။

Verse 60

कपालमोचनं काश्यां यः स्मरेत्तीर्थमुत्तमम् । इहान्यत्रापि यत्पापं क्षिप्रं तस्य प्रणश्यति

ကာရှီရှိ “ကပာလမောစန” ဟုခေါ်သော အမြင့်မြတ်ဆုံး တီရ္ထကို မေတ္တာသတိဖြင့် အောက်မေ့သူအတွက်၊ ဤနေရာ၌ဖြစ်စေ အခြားနေရာ၌ဖြစ်စေ ပြုမိသော အပြစ်အားလုံးသည် လျင်မြန်စွာ ပျက်စီးသွားသည်။

Verse 61

आगत्य तीर्थप्रवरे स्नानं कृत्वा विधानतः । तर्पयित्वा पितॄन्देवान्मुच्यते ब्रह्महत्यया

အထူးမြတ်သော တီရ္ထသို့ ရောက်လာ၍ သတ်မှတ်ထားသော ဝိဓိအတိုင်း ရေချိုးကာ၊ ဘိုးဘွားပိတೃများနှင့် ဒေဝတားတို့အား တർပဏ (ရေသွန်းပူဇော်) ပြုလျှင်၊ ဗြဟ္မဟတ္တျာ (ဗြာဟ္မဏကို သတ်ခြင်း) အပြစ်မှ လွတ်မြောက်သည်။

Verse 62

कपालमोचनं तीर्थं पुरस्कृत्वा तु भैरवः । तत्रैव तस्थौ भक्तानां भक्षयन्नघसन्ततिम्

ထို့နောက် ဘဲရဝ (Bhairava) သည် «ကပါလမိုချန» ဟုခေါ်သော တီရ္ထကို ရှေ့တန်းထား၍ ထိုနေရာ၌ပင် တည်နေကာ၊ မိမိကိုးကွယ်သူတို့၏ အပြစ်အဆက်မပြတ်ကို မျိုဖျက်သကဲ့သို့ ဖျက်ဆီးလေ၏။

Verse 63

कृष्णाष्टम्यान्तु मार्गस्य मासस्य परमेश्वरः । आविर्बभूव सल्लीलो भैरवात्मा सताम्प्रियः

မားဂရှီရ္ษ လ၏ ကృష్ణပက္ခ အဋ္ဌမီနေ့တွင် ပရမေရှဝရသခင်တော်သည် ထင်ရှားပေါ်ထွန်းတော်မူ၍—လီလာဖြင့် ဘိုင်ရဝသဘောတော်ကို ဖော်ပြကာ—သီလရှိသူ၊ भक्तရှိသူတို့၏ ချစ်ခင်ခံရသူ ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 64

मार्गशीर्षासिताष्टम्यां कालभैरवसन्निधौ । उपोष्य जागरं कुर्वन्महापापैः प्रमुच्यते

မာဂရှီရ္သ လ၏ မှောင်ဖက် အဋ္ဌမီနေ့တွင် ကာလဘ္ဟైరဝ၏ ရှေ့မှောက်၌ အစာရှောင်၍ တစ်ညလုံး ဂါရဝပြု နိုးကြားနေသူသည် မဟာအပြစ်တို့မှ လွတ်မြောက်၏။

Verse 65

अन्यत्रापि नरो भक्त्या तद्व्रतं यः करिष्यति । स जागरं महापापैर्मुक्तो यास्यति सद्गतिम्

အခြားနေရာ၌ပင် ဘက္တိဖြင့် ထိုဝရတကို ဆောင်ရွက်၍ သန့်ရှင်းသော ဂါရဝ (တစ်ညလုံးနိုးကြားခြင်း) ကို ပြုသူသည် မဟာအပြစ်တို့မှ လွတ်ကင်းကာ ကောင်းမြတ်သော ဂတိသို့ ရောက်လိမ့်မည်။

Verse 66

अनेकजन्मनियुतैर्यत्कृतं जन्तुभिस्त्वघम् । तत्सर्वं विलयं याति कालभैरवदर्शनात्

သတ္တဝါတို့က မွေးဖွားမှု ထောင်ပေါင်းများစွာအတွင်း ပြုခဲ့သော အပြစ်အကုန်လုံးသည် ကာလဘ္ဟైరဝကို ဒർശန (မြင်တွေ့ခြင်း) မျှဖြင့်ပင် ပျော်ဝင်ပျက်စီးသွား၏။

Verse 67

कालभैरवभक्तानां पातकानि करोति यः । स मूढो दुःखितो भूत्वा पुनर्दुर्गतिमाप्नुयात्

ကာလဘ္ဟైరဝ၏ ဘက္တများအပေါ် အပြစ်ပြုသူသည် မိုက်မဲသူဖြစ်၍ ဒုက္ခခံစားကာ ထပ်မံ၍ ဆိုးရွားသော ဂတိသို့ ကျရောက်လိမ့်မည်။

Verse 68

विश्वेश्वरेऽपि ये भक्ता नो भक्ताः कालभैरवे । ते लभन्ते महादुःखं काश्यां चैव विशेषतः

ဗိဿွေရှွရ (Viśveśvara) ကို ဘက်တိရှိသော်လည်း ကာလဘ္ဟೈရဝ (Kālabhairava) ကို မဘုရားပူဇော်သူတို့သည် ဒုက္ခကြီးကို ရရှိကြပြီး—အထူးသဖြင့် ကာရှီ (Kāśī) တွင် ဖြစ်သည်။

Verse 69

वाराणस्यामुषित्वा यो भैरवं न भजेन्नरः । तस्य पापानि वर्द्धन्ते शुक्लपक्षे यथा शशी

ဝါရာဏသီ (Vārāṇasī) တွင် နေထိုင်ပြီး ဘ္ဟဲရဝ (Bhairava) ကို မပူဇော်သော ယောကျ်ား၏ အပြစ်များသည် လင်းလက်သော ပက္ခ (śukla-pakṣa) တွင် လကဲ့သို့ တိုးပွားလာသည်။

Verse 70

कालराजं न यः काश्यां प्रतिभूताष्टमीकुजम् । भजेत्तस्य क्षयं पुण्यं कृष्णपक्षे यथा शशी

ကာရှီ (Kāśī) တွင် ကာလရာဇ (Kālarāja) ကို မပူဇော်သူ—အထူးသဖြင့် အဋ္ဌမီ တိထိ (Aṣṭamī) သည် အင်္ဂါနေ့နှင့် တိုက်ဆိုင်သောအခါ—သူ၏ ကုသိုလ်သည် မှောင်မိုက်သော ပက္ခ (kṛṣṇa-pakṣa) တွင် လကဲ့သို့ လျော့နည်းသွားသည်။

Verse 71

श्रुत्वाख्यानमिदम्पुण्यम्ब्रह्महत्यापनोदकम् । भैरवोत्पत्तिसंज्ञं च सर्वपापैः प्रमुच्यते

ဤပုဏ္ဏကထာကို—ဘ္ဟဲရဝ၏ ပေါ်ထွန်းခြင်းအကြောင်း (Bhairavotpatti) ဟု ခေါ်၍ ဘြဟ္မဟတ္ယာ (brahma-hatyā) အပြစ်တောင် ဖယ်ရှားနိုင်သည်ဟု ကျော်ကြားသော—ကြားနာသူသည် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်သည်။

Verse 72

बन्धनागारसंस्थोऽपि प्राप्तोऽपि विपदम्पराम् । प्रादुर्भावं भैरवस्य श्रुत्वा मुच्येत सङ्कटात्

ထောင်ချုပ်အတွင်း ချုပ်နှောင်ခံရသူဖြစ်စေ၊ အလွန်အမင်း ဘေးဒုက္ခထဲ ကျရောက်သူဖြစ်စေ—ဘ္ဟဲရဝ၏ ပေါ်ထွန်းခြင်းကို ကြားနာရုံဖြင့်ပင် ဆင်းရဲကျပ်တည်းမှုမှ လွတ်မြောက်နိုင်သည်။

Verse 95

क्षेत्रे प्रविष्टमात्रेऽथ भैरवे भीषणाकृतौ । हाहेत्युक्त्वा ब्रह्महत्या पातालं चाविशत्तदा

သန့်ရှင်းသော က္ෂೇತ್ರထဲသို့ ဝင်ရောက်သည့်ခဏမှာပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသော ဘ္ဟైరဝကို တွေ့ကြုံလေ၏။ «ဟာဟာ!» ဟုအော်ကာ ဘြဟ္မဟတ္ယာအပြစ်သည် ထိုအခါ ပာတාලသို့ ကျဆင်းဝင်ရောက်သွားလေသည်။