नन्दिकेश्वरावताराभिषेकविवाहवर्णनम् (Nandikeśvara: Incarnation, Consecration, and Marriage—Description)

Verse 1

नन्दिकेश्वर उवाच । तत्र गत्वा मुनेऽहं वै स्थित्वैकान्तस्थले सुधीः । अतपं तप उग्रं सन्मुनीनामपि दुष्करम्

နန္ဒိကေရှဝရက ပြောသည်—“အို မုနိ၊ ထိုနေရာသို့ ရောက်သွားပြီးနောက် ငါသည် စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာ၍ တိတ်ဆိတ်သီးသန့်သော နေရာ၌ နေထိုင်ကာ၊ သန့်ရှင်းသော ရှင်မုနိတို့အတွက်တောင် ခက်ခဲသော ပြင်းထန်သည့် တပသကို ကျင့်လေ၏” ဟု။

Verse 2

हृत्पुण्डरीकसुषिरे ध्यात्वा देवं त्रियम्बकम् । त्र्यक्षं दशभुजं शान्तं पञ्चवक्त्रं सदा शिवम्

နှလုံးပန်းကြာ၏ အတွင်းအပေါက်၌ စိတ်တည်၍ သုံးမျက်စိရှင် တြိယမ္ဗကကို သတိပြုစဉ်းစားရမည်။ သုံးမျက်စိ၊ လက်တစ်ဆယ်၊ ငြိမ်းချမ်း၊ မျက်နှာငါးပါး၊ အမြဲမင်္ဂလာသော စဒါရှီဝ ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 3

रुद्रजाप्यमकार्षं वै परमध्यानमास्थितः । सरितश्चोत्तरे पुण्ये ह्येकचित्तः समाहितः

သူသည် ရုဒ္ရ၏ သန့်ရှင်းသော မန္တရကို ဂျပ ပြုလုပ်ကာ အမြင့်ဆုံး သမาธိ-ဓျာနသို့ ဝင်ရောက်하였다။ မြစ်၏ မြောက်ဘက် သန့်မြတ်သော ကမ်းပါး၌ စိတ်ကို တစ်ချက်တည်း တည်စေ၍ အပြည့်အဝ စုစည်းကာ သမాధိ၌ နေထိုင်하였다။

Verse 4

तस्मिञ्जाप्येऽथ संप्रीतः स्थितं मां परमेश्वरः । तुष्टोऽब्रवीन्महादेवः सोमः सोमार्द्धभूषणः

ဤသို့ ဂျပ (မန္တရ) ကို ရွတ်ဆိုနေစဉ်၊ ပရမေရှဝရ မဟာဒေဝသည် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်၍ ငါ့ရှေ့၌ ရပ်တည်ကာ မိန့်တော်မူ၏—လဝက် (ဆိုမ) ကို အလှဆင်အဖြစ် ဆောင်ထားတော်မူသော အရှင်။

Verse 5

शिव उवाच । शैलादे वरदोहं ते तपसानेन तोषितः । साधु तप्तं त्वया धीमन् ब्रूहि यत्ते मनोगतम्

ရှိဝ မိန့်တော်မူသည်—«အို ရှိုင်လာဒ၊ သင်၏ ဤတပဿာကြောင့် ငါ ပျော်ရွှင်နှစ်သက်၏။ သင်အတွက် ငါသည် ကောင်းချီးပေးသူ ဖြစ်၏။ ဉာဏ်ရှိသူရေ၊ သင်၏ ပင်ပန်းတပဿာသည် ကောင်းစွာ ပြီးမြောက်၏။ ပြောလော့—သင်၏ နှလုံးသားက ဘာကို လိုလားသနည်း»။

Verse 6

स एवमुक्तो देवेन शिरसा पादयोर्नतः । अस्तवं परमेशानं जराशोकविनाशनम्

သခင်ဘုရား၏ မိန့်ကြားချက်ကို ကြားပြီးနောက်၊ သူသည် သခင်၏ ခြေတော်ရင်း၌ ခေါင်းချ၍ ဂုဏ်ပြုကာ၊ အိုမင်းခြင်းနှင့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးခြင်းကို ဖျက်ဆီးတော်မူသော ပရမေရှာန (အမြင့်ဆုံးသခင်) ကို ချီးမွမ်းလေ၏။

Verse 7

इति श्रीशिवमहापुराणे तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां नन्दिकेश्वरावताराभिषेकविवाह वर्णनं नाम सप्तमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သီရှီဝ မဟာပုရာဏ» တတိယစာအုပ် «ရှတရုဒြ သံဟိတာ» အတွင်းရှိ အခန်း (၇) သည် «နန္ဒိကေရှဝရ၏ အဝတား၊ အဘိသေက (သန့်စင်အပ်နှံခြင်း) နှင့် မင်္ဂလာပွဲ အကြောင်းဖော်ပြချက်» ဟူသော ခေါင်းစဉ်ဖြင့် ပြီးဆုံးလေ၏။

Verse 8

उत्थाय परमेशानः पस्पर्श परमार्तिहा । कराभ्यां संमुखाभ्यान्तु संगृह्य वृषभध्वजः

ထို့နောက် ပရမေရှာန—အမြင့်မြတ်ဆုံး သခင် ရှိဝ၊ အပူအနာအားလုံးကို ဖယ်ရှားသူ—ထ၍ နူးညံ့စွာ ထိတွေ့တော်မူ၏။ နွားတံဆိပ်ကို ကိုင်ဆောင်သော အရှင်သည် ရှေ့ဘက်မှ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ နီးကပ်စွာ ခေါ်ယူတော်မူ၏။

Verse 9

निरीक्ष्य गणपांश्चैव देवीं हिमवतः सुताम् । उवाच मां कृपादृष्ट्या समीक्ष्य जगताम्पतिः

ဂဏများ၏ အစုအဝေးတို့နှင့် ဟိမဝတ်၏ သမီးတော် ဒေဝီကိုလည်း ကြည့်ရှုပြီးနောက်၊ လောက၏ အရှင်သည် ကရုဏာမျက်စိဖြင့် ငါ့ကို ကြည့်ကာ မိန့်တော်မူ၏။

Verse 10

वत्स नन्दिन्महाप्राज्ञ मृत्योर्भीतिः कुतस्तव । मयैव प्रेषितौ विप्रौ मत्समस्त्वं न संशयः

«ချစ်သား နန္ဒိန်၊ ဉာဏ်ကြီးမားသူရေ—မရဏကို မင်းဘယ်ကြောင့် ကြောက်ရသနည်း? အဲဒီ ဘြာဟ္မဏ နှစ်ယောက်ကို ငါတည်းက ပို့လိုက်တာပဲ။ မင်းသည် ငါနှင့် တူညီ၏၊ သံသယမရှိ» ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 11

अमरो जरया त्यक्तोऽदुःखी गणपतिः सदा । अव्ययश्चाक्षयश्चेष्टः स पिता स सुहृज्जनः

သူသည် အမရ၊ အိုမင်းခြင်းမထိ၊ အမြဲမဒုက္ခ။ အစဉ် ဂဏပတိဖြစ်၍ ချစ်မြတ်နိုးရသူ၊ မပျက်မယွင်း မကုန်ခမ်း။ သူသည် ဖခင်ကဲ့သို့ ကာကွယ်သူ၊ သတ္တဝါတို့အတွက် အမှန်တကယ် မိတ်ကောင်းဖြစ်၏။

Verse 12

मद्बलः पार्श्वगो नित्यं ममेष्टो भवितानिशम् । न जरा जन्म मृत्युर्वै मत्प्रसादाद्भविष्यति

ငါ၏တန်ခိုးဖြင့်ပြည့်စုံသူသည် အမြဲတမ်း ငါ့ဘေး၌ နီးကပ်နေမည်၊ နေ့ညမပြတ် ငါ့အချစ်တော်ဖြစ်မည်။ ငါ၏ကရုဏာတော်ကြောင့် သူ့အတွက် အိုမင်းခြင်းမရှိ၊ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းမရှိ၊ သေခြင်းမရှိတော့။

Verse 13

नन्दीश्वर उवाच । एवमुक्त्वा शिरोमालां कुशेशयमयीं निजाम् । समुन्मुच्य बबन्धाशु मम कण्ठे कृपानिधिः

နန္ဒီဣශ්ဝရ ပြောသည်– «ဤသို့ မိန့်ပြီးနောက်၊ ကရုဏာ၏ သမုဒ္ဒရာဖြစ်သော သခင်ရှီဝသည် မိမိ၏ ကြာပန်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ပန်းကုံးကို ချက်ချင်း ဖြုတ်ယူကာ ကျွန်ုပ်၏ လည်ပင်းပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ ချည်ပတ်ပေး하였다»။

Verse 14

तयाहं मालया विप्र शुभया कण्ठसक्तया । त्र्यक्षो दशभुजश्चासं द्वितीय इव शङ्कर

ဗိပရ (ဗြာဟ္မဏ) ရေ၊ ထိုမင်္ဂလာရှိသော ပန်းကုံးကို လည်ပင်း၌ ချည်ထားသဖြင့် ကျွန်ုပ်သည် မျက်စိသုံးလုံးနှင့် လက်ဆယ်ဖက်ရှိသူ ဖြစ်လာကာ၊ ဒုတိယ ရှင်ကရ (ရှီဝ) ကဲ့သို့ ထင်ရှား하였다။

Verse 15

तत एव समादाय हस्तेन परमेश्वरः । उवाच ब्रूहि किं तेऽद्य ददामि वरमुत्तमम्

ထို့နောက် ပရမေရှ్వరသည် ထိုနေရာ၌ သူ၏လက်ကို ကိုင်ယူကာ မိန့်တော်မူသည်—“ပြောလော့၊ ယနေ့ သင်အတွက် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဝရဘုန်းကို ငါ ဘာပေးရမည်နည်း?”

Verse 16

ततो जटाश्रितं वारि गृहीत्वा हार निर्मलम् । उक्त्वा नन्दी भवेतीह विससर्ज वृषध्वजः

ထို့နောက် ဝೃಷဓွဇ (သီဝ) သည် မိမိ၏ ဇဋာထဲ၌ တည်နေသော သန့်ရှင်းသော ရေကို ယူကာ အပြစ်ကင်းစင်သော ပန်းကုံးတစ်ခုကို ဖန်တီး၍ “ဤနေရာ၌ နန္ဒီ ဖြစ်လော့” ဟု မိန့်ဆိုပြီး သူ့ကို လွှတ်တော်မူ၏။

Verse 17

ततः पञ्चमिता नद्यः प्रावर्तत शुभावहाः । सुतोयाश्च महावेगा दिव्य रूपा च सुन्दरी

ထို့နောက် ကောင်းကျိုးဆောင်သော မြစ်ငါးစင်းသည် စီးဆင်းလာကြ၏။ ၎င်းတို့သည် သန့်ရှင်းသော ရေပြည့်ဝ၍ အလွန်မြန်ဆန်ကာ၊ ဒိဗ္ဗရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် လှပစွာ မြင်ရ၏။

Verse 18

जटोदका त्रिस्रोताश्च वृषध्वनिरितीव हि । स्वर्णोदका जम्बुनदी पञ्चनद्यः प्रकीर्तिताः

ထိုတို့ကို သန့်ရှင်းမြတ်သော မြစ်ငါးစင်းဟု ချီးကျူးကြသည်— ဇဋောဒကာ (Jaṭodakā), တြိသ္ရောတာ (Trisrotā), ဝೃષဓွနီ (Vṛṣadhvani) ဟုလည်း ဆိုကြ၏, စွဝဏ္ဏောဒကာ (Svarṇodakā), နှင့် ဇမ္ဗူနဒီ (Jambūnadī) တို့ဖြစ်သည်။

Verse 19

एतत्पञ्चनदं नाम शिवपृष्ठतमं शुभम् । जपेश्वरसमीपे तु पवित्रं परमं मुने

ဤမင်္ဂလာသောနေရာကို «ပဉ္စနဒ» ဟုခေါ်ကြပြီး၊ သီဝဘုရားအတွက် အလွန်သန့်ရှင်း၍ အလွန်ချစ်မြတ်နိုးရာ ဖြစ်သည်။ «ဇပေရှွရ» အနီး၌ အမြင့်ဆုံးသန့်စင်ပေးသောနေရာ ဖြစ်၏၊ အို မုနိ။

Verse 20

यः पञ्चनदमासाद्य स्नात्वा जप्त्वेश्वरेश्वरम् । पूजयेच्छिवसायुज्यं प्रयात्येव न संशयः

«ပဉ္စနဒ» သို့ရောက်ပြီး ထိုနေရာ၌ ရေချိုးကာ «ဣရှွရေရှွရ» (အရှင်တို့၏အရှင်) ၏ နာမ/မန္တရကို ဂျပ်ကာ ပူဇော်သူသည်၊ သီဝနှင့် ပေါင်းစည်းခြင်း «သီဝ-သာယုဇ္ယ» ကို မသံသယဘဲ ရောက်ရှိမည်။

Verse 21

अथ शम्भुरुवाचोमामभिषिञ्चामि नन्दिनम् । गणेन्द्रं व्याहरिष्यामि किं वा त्वं मन्यसेऽव्यये

ထို့နောက် သမ္ဘု (သီဝဘုရား) မိန့်တော်မူသည်— «အို ဥမာ၊ ငါသည် နန္ဒင်ကို အဘိသေက (အလှူအတင်) ပြုမည်။ သူကို ဂဏများ၏ အရှင်ဟု ကြေညာမည်။ မဖျက်မယွင်းသူမ၊ သင်မည်သို့ ထင်သနည်း»။

Verse 22

उमोवाच । दातुमर्हसि देवेश नन्दिने परमेश्वर । महाप्रियतमो नाथ शैलादिस्तनयो मम

ဥမာ မိန့်သည်— «ဒေဝတို့၏အရှင်၊ ပရမေရှွရ၊ နန္ဒင်အား ဤအခွင့်အရေးကို ပေးတော်မူပါ။ အို နာထ၊ သူသည် သင်၏ အလွန်ချစ်မြတ်နိုးရာ ဖြစ်ပြီး၊ ကျွန်မ၏ ဖခင် «ရှိုင်လာဒီ» (ဟိမာလယ) ၏ သားလည်း ဖြစ်ပါသည်»။

Verse 23

नन्दीश्वर उवाच । ततस्स शङ्करः स्वीयान्सस्मार गणपान्वरान् । स्वतन्त्रः परमेशानस्सर्वदो भक्तवत्सलः

နန္ဒီဣශ්ဝရက မိန့်တော်မူသည်။ «ထို့နောက် သင်္ကရ (ရှီဝ) သည် မိမိ၏ ထူးမြတ်သော ဂဏပတိခေါင်းဆောင်များကို သတိရခေါ်ယူတော်မူ၏။ အမြင့်ဆုံး အရှင်ပရမေရှဝရသည် လွတ်လပ်အာဏာပိုင်၊ အားလုံးကို ပေးသနားသူ၊ ဘက္တများကို အမြဲချစ်ခင်ကာကွယ်သူ ဖြစ်တော်မူ၏»။

Verse 24

स्मरणादेव रुद्रस्य सम्प्राप्ताश्च गणेश्वराः । असङ्ख्याता महामोदाश्शङ्कराकृतयोऽखिलाः

ရုဒ္ဒရကို သတိရခြင်းသာဖြင့် ဂဏေရှဝရအဖွဲ့များသည် ချက်ချင်း ရောက်လာကြ၏။ အရေအတွက် မရေတွက်နိုင်လောက်အောင် များပြားပြီး အားလုံးပင် အလွန်ပျော်ရွှင်လန်းဆန်းကာ သင်္ကရ၏ ပုံသဏ္ဌာန်နှင့် ဆင်တူသော ရုပ်သဏ္ဌာန်များ ဖြစ်ကြ၏။

Verse 25

ते गणेशाश्शिवं देवीं प्रणम्याहुः शुभं वचः । ते प्रणम्य करौ बद्ध्वा नतस्कन्धा महाबलाः

ထိုအားကြီးသော ဂဏေရှများသည် ရှီဝဘုရားနှင့် ဒေဝီကို ဦးချကန်တော့ပြီး မင်္ဂလာစကားများကို ပြောကြ၏။ လက်အုပ်ချီ၍ ဦးညွှတ်ကာ ပခုံးချိုးနိမ့်သဖြင့် အလွန်လေးစားသကဲ့သို့ ရပ်တည်ကြ၏။

Verse 26

गणेशा ऊचुः । किमर्थं च स्मृता देव ह्याज्ञापय महाप्रभो । किङ्करान्नः समायातांस्त्रिपुरार्दन कामद

ဂဏေရှများက မိန့်ကြသည်။ «အို ဒေဝ၊ အဘယ်အကြောင်းကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့ကို သတိရခေါ်တော်မူသနည်း။ အို မဟာပရဘု၊ အမိန့်ပေးတော်မူပါ။ အို တြိပုရကို ဖျက်ဆီးသူ၊ အလိုဆန္ဒပေးသနားသူ၊ သင်၏ အစေခံများကို ကျွန်ုပ်တို့ထံ လာရောက်စေပါ»။

Verse 27

किं सागराञ्शोषयामो यमं वा सह किंकरैः । हन्मो मृत्युं महामृत्युं विशेषं वृद्धपद्मजम्

«ပင်လယ်များကို ခြောက်သွေ့စေဖို့၊ သို့မဟုတ် ယမမင်းကို သူ၏အမှုထမ်းများနှင့်အတူ ချေမှုန်းဖို့ အဘယ်ကြောင့်လိုသနည်း။ ထိုအစား မရဏကိုယ်တိုင်—မဟာမృတ்யု—ကို သတ်ကြစို့၊ ထို့ပြင် အထူးသဖြင့် ကြာပန်းမွေး အိုမင်းသောသူ (ဗြဟ္မာ) ကိုပါ»

Verse 28

बद्ध्वेन्द्रं सह देवैश्च विष्णुं वा पार्षदैः सह । आनयामः सुसंकुद्धान्दैत्यान्वा दानवैः सह

«ဒေဝတို့နှင့်အတူ အိန္ဒြကို ချည်နှောင်၍—သို့မဟုတ် အပါအဝင် ပရိဝါရတို့နှင့်အတူ ဗိဿဏုကိုပင်—ဤနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာမည်။ မဟုတ်လျှင် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်လျက် ဒೈတျယတို့ကို ဒာနဝတို့နှင့်အတူ ခေါ်ဆောင်လာမည်»။

Verse 29

कस्याद्य व्यसनं घोरं करिष्यामस्तवाज्ञया । कस्य वाद्योत्सवो देव सर्वकामसमृद्धये

«သင်၏အမိန့်တော်အရ၊ အို ဒေဝ၊ ယနေ့ ဘယ်သူ့အပေါ် ကြောက်မက်ဖွယ် အပျက်အဆီးကို ကျွန်ုပ်တို့ ပြုလုပ်ရမည်နည်း။ ထို့ပြင် အလိုဆန္ဒအားလုံး ပြည့်စုံစေရန် ဘယ်သူ့အတွက် တီးဝိုင်းသံနှင့် ပွဲတော်ကို စီစဉ်ရမည်နည်း»။

Verse 30

नन्दीश्वर उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तेषां गणानां वीरवादिनाम् । उवाच तान्स प्रशंस्य गणेशान्परमेश्वरः

နန္ဒီဣශ්ဝရ ပြောသည်။ ထိုသို့ သူရဲကောင်းစကားပြောသော ဂဏတို့၏ စကားများကို ကြားပြီးနောက်၊ ပရမေဣශ්ဝရ သည် ဂဏခေါင်းဆောင်တို့ကို ချီးမွမ်းကာ ထို့နောက် သူတို့အား မိန့်ကြားတော်မူ၏။

Verse 31

शिव उवाच । नन्दीश्वरोयं पुत्रो मे सर्वेषामीश्वरेश्वरः । प्रियो गणामग्रणीस्सर्वैः क्रियतां वचनं मम

ရှီဝ ပြောသည်။ «ဤနန္ဒီဣශ්ဝရသည် ငါ၏သားဖြစ်၍ အားလုံးအပေါ် အရှင်တို့၏ အရှင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ငါ့အတွက် ချစ်မြတ်နိုးရသူ၊ ဂဏတို့၏ အဓိကခေါင်းဆောင် ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် သင်တို့အားလုံး ငါ၏အမိန့်ကို ဆောင်ရွက်ကြလော့»။

Verse 32

सर्वे प्रीत्याभिषिञ्चध्वं मद्गणानां गतिम्पतिम् । अद्यप्रभृति युष्माकमयं नन्दीश्वरः प्रभुः

«သင်တို့အားလုံး စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်စွာ ငါ၏ဂဏတို့၏ လမ်းညွှန်နှင့် အရှင်ဖြစ်သော အရှင်ကို အဘိသေက ပြုကြလော့။ ယနေ့မှစ၍ ဤနန္ဒီဣශ්ဝရသည် သင်တို့၏ အုပ်စိုးရှင် ဖြစ်လိမ့်မည်»။

Verse 33

नन्दीश्वर उवाच । एवमुक्ताः शङ्करेण गणपास्सर्व्व एव ते । एवमस्त्विति सम्प्रोच्य सम्भारानाहरंस्ततः

နန္ဒီဣශ්ဝရက မိန့်တော်မူသည်။ သင်္ကရက ထိုသို့ မိန့်ကြားသဖြင့် ဂဏာတို့၏ ခေါင်းဆောင်အားလုံးက “အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်ပါစေ” ဟု သဘောတူကာ ထို့နောက် လိုအပ်သော ပစ္စည်းများကို စုဆောင်းရန် ထွက်သွားကြ၏။

Verse 34

ततो देवाश्च सेन्द्राश्च नारायणमुखास्तथा । मुनयः सर्वतो लोका आजग्मुर्मुदिताननाः

ထို့နောက် အိန္ဒြာနှင့်အတူ ဒေဝတော်များ၊ နာရာယဏကို ဦးဆောင်သူများ၊ ထို့ပြင် လောကအပေါင်းတို့မှ မုနိတို့သည် ပျော်ရွှင်တောက်ပသော မျက်နှာများဖြင့် ရောက်လာကြ၏။

Verse 35

पितामहोपि भगवन्नियोगाच्छङ्करस्य वै । चकार नंदिनस्सर्व्वमभिषेकं समाहितः

ပိတာမဟာ (ဗြဟ္မာ) ပင်လျှင် သင်္ကရ၏ သာသနာတော်အမိန့်အရ စိတ်တည်ငြိမ်စွာ နန္ဒင်အတွက် အဘိသေက (သန့်စင်သွန်းလောင်းပူဇော်) အစုံအလင်ကို ဆောင်ရွက်ခဲ့၏။

Verse 36

ततो विष्णुस्ततश्शक्रो लोकपालास्तथैव च । ऋषयस्तुष्टुवुश्चैव पितामहपुरोगमाः

ထို့နောက် ဗိဿနု၊ ထို့နောက် သက္က (အိန္ဒြာ) နှင့် လောကပာလတို့၊ ထို့ပြင် ရှိသမျှ ရှိသီတို့သည် ပိတာမဟာ (ဗြဟ္မာ) ကို ဦးဆောင်အဖြစ်ထားကာ ရုဒြ-ရှီဝကို ချီးမွမ်းတော်မူကြ၏။

Verse 37

स्तुतिमत्सु ततस्तेषु विष्णुः सर्वजगत्पतिः । शिरस्यञ्जलिमाधाय तुष्टाव च समाहितः

ထိုချီးမွမ်းသံများ ထွက်ပေါ်နေစဉ်တွင် စကြဝဠာအပေါင်း၏ အရှင် ဗိဿနုသည် လက်အုပ်ချီကို ခေါင်းပေါ်တင်ကာ စိတ်တည်ငြိမ်စွာ ရှီဝကို ချီးမွမ်းပူဇော်ခဲ့၏။

Verse 38

प्राञ्जलिः प्रणतो भूत्वा जयशब्दं चकार च । ततो गणाधिपास्सर्व्वे ततो देवास्ततोऽसुराः

လက်အုပ်ချီ၍ ဦးညွှတ်ကန်တော့ပြီး ‘အောင်မြင်ပါစေ’ ဟု အောင်ပွဲသံကို ကြွေးကြော်၏။ ထို့နောက် ရှိဝ၏ ဂဏာတော် အုပ်ချုပ်သူများ အားလုံး၊ ထို့နောက် ဒေဝတော်များ၊ ထို့နောက် အဆုရာများပင် ထိုသို့ ပြုကြ၏။

Verse 39

एवं स्तुतश्चाभिषिक्तो देवैस्स ब्रह्मकैस्तदा । नन्दीश्वरोहं विप्रेन्द्र नियोगात्प रमेशितुः

ထိုသို့ နတ်တို့နှင့် ဗြဟ္မာတော်တို့က ချီးမွမ်း၍ ထိုအခါ အဘိသေက ပြုကြသဖြင့်၊ အို ဗြာဟ္မဏအမြတ်၊ ပရမေရှ္ဝရ၏ အမိန့်တော်ကြောင့် ငါသည် နန္ဒီဣရှ္ဝရ ဖြစ်လာ၏။

Verse 40

उद्वाहश्च कृतस्तत्र नियोगात्परमेष्ठिनः । महोत्सवयुतः प्रीत्या विष्णुब्रह्मादिभिर्मम

ထိုနေရာ၌ ပရမေဋ္ဌင် (ဗြဟ္မာ) ၏ အမိန့်တော်အတိုင်း ငါ၏ မင်္ဂလာအိမ်ထောင်ရေးကို သင့်တော်စွာ ကျင်းပပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ဗိဿနု၊ ဗြဟ္မာနှင့် အခြား နတ်တော်များက ချစ်မြတ်နိုးသော ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် မဟာပွဲတော်အဖြစ် ဆင်နွှဲကြ၏။

Verse 41

मरुतां च सुता देवी सुयशास्तु मनोहरा । पत्नी सा मेऽभवद्दिव्या मनोनयननन्दिनी

ထို့ပြင် မရုတ်တို့၏ သမီးတော် ဒေဝီ စုယရှာသည် လှပတောက်ပ၍ စိတ်ကိုဆွဲဆောင်သူ ဖြစ်ကာ၊ ငါ၏ သာသနာတော်မြတ်သော ဇနီးတော် ဖြစ်လာ၍ စိတ်နှင့် မျက်စိ နှစ်ပါးလုံးကို ပျော်ရွှင်စေ၏။

Verse 42

लब्धं शशिप्रभं छत्रं तया तत्र विभूषितम् । चामरैश्चामरासक्तहस्ताग्रैः स्त्रीगणैर्युतम्

ထိုနေရာ၌ သူမအတွက် ရရှိထားသော လမင်းကဲ့သို့ တောက်ပသည့် ထီးတော်ဖြင့် အလှဆင်ခံရ၏။ ထို့ပြင် စာမာရ (cāmara) ပန်ကာများကို လက်ချောင်းထိပ်များဖြင့် ကိုင်ဆောင်၍ အနီးကပ် ဝတ်ပြုစောင့်ရှောက်နေသော မိန်းမအစုအဖွဲ့များလည်း လိုက်ပါရှိ၏။

Verse 43

इति त्रिचत्वारिंशोवतारः

ဤသို့ဖြင့် ရုဒြ (ရှီဝ) ဘုရား၏ လေးဆယ့်သုံးမြောက် အဝတာရ ပေါ်ထွန်းခြင်းအကြောင်း အတ္ထုပ္ပတ္တိ ပြီးဆုံး၏။

Verse 44

लब्धो हारश्च परमो देव्याः कण्ठगतस्तथा । वृषेन्द्रश्च शितो नागस्सिंहस्सिंहध्वजस्तथा

ထို့နောက် အမြတ်ဆုံး ပန်းကုံးကို ရရှိ၍ ဒေဝီ၏ လည်ပင်းပေါ်တွင် တင်ပေး하였다။ ထို့အတူ မဟာနွား (ဝೃಷေန္ဒြ)၊ ဖြူရောင် နဂါးမြွေ၊ ခြင်္သေ့နှင့် ခြင်္သေ့အလံတို့လည်း နတ်သင်္ကေတနှင့် အစောင့်အရှောက်အဖြစ် ရရှိလာ하였다။

Verse 45

रथश्च हेमहारश्च चन्द्रबिंबसमः शुभः । अन्यान्यपि च वस्तूनि लब्धानि हि मया मुने

«ကျွန်ုပ်သည် ရထားတစ်စီးနှင့် ရွှေလည်ဆွဲတစ်条ကို ရရှိခဲ့သည်—မင်္ဂလာရှိ၍ လမင်း၏ ဝိုင်းဝန်းသော အလင်းကဲ့သို့ တောက်ပသည်။ ထို့ပြင် အခြားအရာများစွာကိုလည်း အမှန်တကယ် ကျွန်ုပ်ရရှိခဲ့သည်၊ မုနိရေ»။

Verse 46

एवं कृतविवाहोऽहं तया पत्न्या महामुने । पादौ ववन्दे शम्भोश्च शिवाया ब्रह्मणो हरेः

ထို့ကြောင့် ထိုဇနီးနှင့် မင်္ဂလာပွဲကို စနစ်တကျ ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ မဟာမုနိရေ၊ ကျွန်ုပ်သည် သမ္ဘု (ရှီဝ) နှင့် ရှီဝါ (ဒေဝီ) တို့၏ ခြေတော်၌ ဦးချကန်တော့ခဲ့ပြီး၊ ထို့ပြင် ဘြဟ္မာနှင့် ဟရီ (ဗိဿနု) တို့၏ ခြေတော်၌လည်း ကန်တော့하였다။

Verse 47

तथाविधं त्रिलोकेशस्सपत्नीकं च माम्प्रभुः । प्रोवाच परया प्रीत्या स शिवो भक्तवत्सलः

ထို့နောက် လောကသုံးပါး၏ အရှင်—ဘက်တော်ကို ချစ်မြတ်နိုးကာ ကာကွယ်ပေးသော သီဝ (Śiva) သခင်—အလွန်မြတ်သော မေတ္တာနှင့် ကရုဏာဖြင့် ကျွန်ုပ်နှင့် ကျွန်ုပ်၏ ဇနီးနှင့်တကွ မိန့်ကြားတော်မူ၏။

Verse 48

ईश्वर उवाच । शृणु सत्पुत्र तातस्त्वं सुयशेयन्तव प्रिया । ददामि ते वरम्प्रीत्या यत्ते मनसि वाञ्छितम्

ဣရှ္ဝရ (သီဝ) မိန့်တော်မူသည်– “နားထောင်လော့၊ သားကောင်းရေ၊ သုယရှာ၏ ချစ်သားရေ။ ချစ်ခင်မေတ္တာဖြင့် ငါသည် မင်းအား ဆုတောင်းတော်တစ်ပါး ပေးမည်၊ မင်းနှလုံးသား၌ လိုလားသမျှကိုပင်။”

Verse 49

सदाहन्तव नन्दीश सन्तुष्टोऽस्मि गणेश्वर । देव्या च सहितो वत्स शृणु मे परमं वचः

အို နန္ဒီရှ (Nandīśa)၊ အမြဲတမ်း ငါ့ရဲ့ ချစ်သူတော်—ဂဏာတို့၏ အရှင်၊ ငါသည် ကျေနပ်နှစ်သက်၏။ သားရေ၊ ဒေဝီနှင့်အတူ ငါ၏ အမြတ်ဆုံး မိန့်ခွန်းကို နားထောင်လော့။

Verse 50

सदेष्टश्च विशिष्टश्च परमैश्वर्य्यसंयुतः । महायोगी महेष्वासः स पिता स पितामहः

ထိုသူသည် အမြဲတမ်း ရွေးချယ်ခံရသော အရှင်၊ အထူးထင်ရှားသော အမြတ်တော်ဖြစ်၍ အမြင့်ဆုံး သာသနာတော်အာဏာနှင့် ပြည့်စုံ၏။ မဟာယောဂီ၊ မြားလက်နက်ကို အင်အားကြီးစွာ ကိုင်ဆောင်သူဖြစ်၏။ သူသည် အဖ၊ သူသည်လည်း အဘိုးအဖ (ပိတামဟ) ဖြစ်၏။

Verse 51

अजेयस्सर्वजेता च सदा पूज्यो महाबलः । अहं यत्र भवांस्तत्र यत्र त्वं तत्र चाप्यहम्

မင်းသည် မအနိုင်ယူနိုင်သူ၊ အားလုံးကို အနိုင်ယူသူ၊ အမြဲတမ်း ပူဇော်ထိုက်သူ၊ အင်အားကြီးမားသူဖြစ်၏။ မင်းရှိရာအရပ်၌ ငါရှိ၏၊ မင်းရှိရာအရပ်၌ ငါလည်း ထိုနေရာ၌ပင် ရှိ၏။

Verse 52

अयं च ते पिता पुत्र परमैश्वर्य्यसंयुतः । भविष्यति गणाध्यक्षो मम भक्तो महाबलः

«သားရေ၊ သင်၏ဤဖခင်သည် အမြင့်ဆုံး အရှင်တန်ခိုးနှင့် ပြည့်စုံ၍ ငါ၏ ဂဏာတို့၏ အကြီးအကဲ ဖြစ်လာမည်။ ငါ၏ ဘက္တ (သဒ္ဓါဝန်) ဖြစ်၍ အင်အားကြီးမားလိမ့်မည်»။

Verse 53

पितामहोऽपि ते वत्स तथास्तु नियमा इमे । मत्समीपं गमिष्यन्ति मया दत्तवरास्तथा

ချစ်သောသားရေ—သင်၏ အဘိုးတော် (ဗြဟ္မာ) ပင်လျှင် ထိုသို့ဖြစ်ပါစေ။ ဤစည်းကမ်းကျင့်ဝတ်တို့ကို တည်မြဲစေကြ။ ငါက ကောင်းချီးပေးထားသူတို့သည်လည်း ငါ၏ ရှေ့တော်သို့ လာရောက်ကြလိမ့်မည်။

Verse 54

नन्दीश्वर उवाच । ततो देवी महाभागा नन्दिनं वरदाब्रवीत् । वरं ब्रूहीति माम्पुत्र सर्व्वान्कामान्यथेसितान्

နန္ဒီဣශ්ဝရ ပြောသည်။ ထို့နောက် ကံကောင်းမြတ်သော ဒေဝီသည် ကောင်းချီးပေးလိုသော စိတ်ဖြင့် နန္ဒင်အား မိန့်တော်မူသည်—“သားရေ၊ သင်လိုချင်သော ဆုတောင်းကို ပြောပါ။ သင်ဆန္ဒရှိသမျှ အလိုတော်အတိုင်း ပေးမည်။”

Verse 55

तच्छ्रुत्वा वचनं देव्याः प्रावोचत्साञ्जलिस्तदा । भक्तिर्भवतु मे देवि पादयोस्ते सदा वरा

ဒေဝီ၏ မိန့်တော်မူချက်ကို ကြားပြီးနောက် သူသည် လက်အုပ်ချီကာ ပြောလေသည်—“အို ဒေဝီ၊ သင်၏ ခြေတော်၌ အမြဲတမ်း အထူးမြတ်သော ဘက္တိရှိပါစေ။”

Verse 56

श्रुत्वा मम वचो देवी ह्येवमस्त्विति साब्रवीत् । सुयशां ताञ्च सुप्रीत्या नन्दिप्रियतमां शिवाम्

ငါ၏ စကားကို ကြားသော် ဒေဝီက “ဒီလိုပဲ ဖြစ်ပါစေ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထို့နောက် အလွန်ချစ်ခင်နှစ်သက်စွာ နန္ဒီ၏ အချစ်ဆုံးဖြစ်သော သီဝါ—ကောင်းမြတ်သော ဂုဏ်သတင်းရှိသည့် မင်္ဂလာမယ်တော်ကို ဝမ်းမြောက်စွာ လက်ခံအတည်ပြုတော်မူ၏။

Verse 57

देव्युवाच । वत्से वरं यथेष्टं हि त्रिनेत्रा जन्मवर्जिता । पुत्रपौत्रेस्तु भक्तिर्मे तथा च भर्तुरेव हि

ဒေဝီက မိန့်တော်မူသည်—“ချစ်သောကလေးရေ၊ သင်လိုသမျှ အလိုရှိရာ ကောင်းချီးကို တောင်းလော့။ ငါ သုံးမျက်စိရှင်သည် မွေးဖွားခြင်းမှ ကင်းလွတ်သူ ဖြစ်၏။ ငါ၌ သားနှင့် မြေးတို့အပေါ် သဒ္ဓါဘက်တိ ရှိစေကာ၊ ထိုနည်းတူ ငါ့ခင်ပွန်းတော်တစ်ပါးတည်းအပေါ်၌သာ ဖြစ်စေ”။

Verse 58

नन्द्युवाच । तदा ब्रह्मा च विष्णुश्च सर्व्वे देवगणाश्च वै । ताभ्यां वरान्ददुः प्रीत्या सुप्रसन्नाश्शिवाज्ञया

နန္ဒီက ပြောသည်—ထို့နောက် ဘြဟ္မာနှင့် ဗိဿနုတို့အပြင် တေဝတားအဖွဲ့အစည်းအားလုံးသည်လည်း ရှီဝ၏ အမိန့်ကြောင့် အလွန်ပျော်ရွှင်၍ စိတ်ကျေနပ်သဖြင့် ထိုနှစ်ဦးအား ကောင်းချီးများကို ဝမ်းမြောက်စွာ ပေးအပ်ကြ၏။

Verse 59

सान्वयं मां गृहीत्वेशस्ततस्सम्बन्धिबान्धवैः । आरुह्य वृषमीशानो गतो देव्या निजं गृहम्

ထို့နောက် အီရှာနာ သခင်သည် ကျွန်ုပ်ကို မိသားစုနှင့်အတူ ယူဆောင်ကာ ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေများနှင့်အတူ လိုက်ပါစေပြီး၊ ဝೃಷဘ (နန္ဒီ) နွားတော်ကို စီးတော်မူ၍ ဒေဝီ၏ ကိုယ်ပိုင်အိမ်သို့ သွားတော်မူ၏။

Verse 60

विष्ण्वादयः सुरास्सर्व्वे प्रशंसन्तो ह्यमी तदा । स्वधामानि ययुः प्रीत्या संस्तुवन्तः शिवं शिवम्

ထို့နောက် ဗိဿနုကို ဦးဆောင်သော နတ်ဒေဝအားလုံးတို့သည် ထိုသခင်ကို ချီးမွမ်းကြ၏။ ဝမ်းမြောက်ပီတိဖြင့် မိမိတို့၏ နတ်ဘုံသို့ ပြန်သွားကြကာ မင်္ဂလာအမြဲရှိသော သီဝကို မပြတ်မစဲ စတုတ္ထာနာပြုကြ၏။

Verse 61

इति ते कथितो वत्स स्वावतारो महामुने । सदानन्दकरः पुंसां शिवभक्तिप्रवर्द्धनः

ဤသို့ပင် ချစ်သားရေ—မဟာမုနိရေ—မိမိအလိုအလျောက် ပေါ်ထွန်းသော အဝတာရကို သင်အား ပြောကြားပြီးပြီ။ ၎င်းသည် လူတို့အား အမြဲတမ်း အာနန္ဒကို ပေးကာ သီဝဘုရားအပေါ် ဘက္တိကို တိုးပွားစေသည်။

Verse 62

य इदन्नन्दिनो जन्म वरदानन्तथा मम । अभिषेकं विवाहं च शृणुयाच्छ्रावयेत्तथा

နန္ဒိ၏ မွေးဖွားခြင်း၊ ငါက ပေးအပ်သော ကောင်းချီးတော်၊ ထို့ပြင် အဘိသေက (သီလသင်္ကာ) နှင့် မင်္ဂလာပွဲတို့ကို နားထောင်သူ သို့မဟုတ် အခြားသူများကို နားထောင်စေသူသည် ကောင်းချီးမင်္ဂလာ ရရှိ၏။

Verse 63

पठेद्वा पाठयेद्वापि श्रद्धावान्भक्तिसंयुतः । इह सर्व्वसुखम्भुक्त्वा परत्र लभते गतिम्

ကိုယ်တိုင် ရွတ်ဖတ်သော်လည်းကောင်း၊ အခြားသူကို ရွတ်ဖတ်စေသော်လည်းကောင်း၊ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ဘက္တိ (သဒ္ဓါ) ဖြင့် ပြည့်စုံသူသည် ဤလောက၌ အပျော်အပါးနှင့် သုခအားလုံးကို ခံစားပြီး နောက်လောက၌ အမြင့်ဆုံး လမ်းကြောင်း—သီဝ၏ ကရုဏာဖြင့် မောက္ခကို ရရှိ၏။