द्वादशज्योतिर्लिङ्गावतारकथनम् (Account of the Twelve Jyotirliṅga Manifestations)

Verse 1

नन्दीश्वर उवाच । अवताराञ्छृणु विभोर्द्वादशप्रमितान्परान् । ज्योतिर्लिङ्गस्वरूपान्वै नानोति कारकान्मुने

နန္ဒီဣရှ္ဝရက ပြောသည်— “အို မုနိ၊ အမြတ်ဆုံး အရှင်၏ အဝတားအထွဋ်အမြတ်တို့ကို နားထောင်လော့၊ အရေအတွက် ဒွါဒသ (၁၂) ပါးရှိ၏။ ထိုတို့သည် ဂျျိုတိရလင်္ဂ (Jyotirliṅga) အဖြစ် ပေါ်ထွန်း၍ မျိုးစုံသော သာသနာတော်အကျိုးများကို ဖြစ်စေကြ၏။”

Verse 2

सौराष्ट्रे सोमनाथश्च श्रीशैले मल्लिकार्जुनः । उज्जयिन्यां महाकाल ओंकारे चामरेश्वरः

ဆော်ရာෂ္ဋ္ရတွင် သောမနာထ၊ သြရီရှိုင်လတွင် မလ္လိကာရ္ဇုန၊ ဥဇ္ဇယိနီတွင် မဟာကာလ၊ အိုံကာရတွင် အာမရေရှ္ဝရ—ဤသို့ သီဝတော်တစ်ပါးတည်းသော အရှင်သည် သဒ္ဓါဝန်တို့ကို မြှင့်တင်ရန် သန့်ရှင်းသော ရုပ်သဏ္ဌာန်များဖြင့် ကရုဏာတော်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းတော်မူ၏။

Verse 3

केदारो हिमव त्पृष्टे डाकिन्याम्भीमशंकरः । वाराणस्यां च विश्वेशस्त्र्यम्बको गौतमीतटे

ဟိမဝန္တတောင်၏ ကျောပေါ်တွင် ကေဒါရ၊ ဒာကိနီတွင် ဘီမသင်္ကရ၊ ဝါရာဏသီတွင် ဝိශ්ဝေရှ၊ ဂေါတမီ (ဂေါဒါဝရီ) မြစ်ကမ်းတွင် တြျမ္ဗက—ဤသို့ အရှင်သည် ဤသန့်ရှင်းသော နေရာများ၌ သဂုဏရုပ်ဖြင့် ကရုဏာနှင့် မောက္ခကို ပေးတော်မူသဖြင့် ရိုသေကန်တော့ခံရ၏။

Verse 4

वैद्यनाथश्चिताभूमौ नागेशो दारुकावने । सेतुबन्धे च रामेशो घुश्मेशश्च शिवालये

ဝૈဒျနာထသည် သင်္ချိုင်းမြေ (မီးသင်္ဂြိုဟ်ရာ) တွင် ထင်ရှားတော်မူ၏။ နာဂေရှသည် ဒာရုကာတော၌၊ ရာမေရှသည် စေတုဗန္ဓ၌၊ ဂုရှမေရှသည် ရှိဝအာလယ (ရှီဝ၏ အိမ်တော်) ၌ ထင်ရှားတော်မူ၏။ ဤတို့သည် ပာရှု (ချည်နှောင်ခံသတ္တဝါ) များကို ကယ်တင်မြှောက်တင်ရန် သခင်ကို စဂုဏ လိင်္ဂရূপဖြင့် ဘုရားပူဇော်ရာ အထွတ်အမြတ် တည်နေရာများ ဖြစ်ကြ၏။

Verse 5

अवतारद्वादशकमेतच्छम्भोः परात्मनः । सर्वानन्दकरं पुंसान्दर्शनात्स्पर्शनान्मुने

အို မုနိ၊ ဤသည်မှာ ပရမာတ္မန်ဖြစ်သော ရှမ္ဘု၏ အဝတား ၁၂ ပါး၏ အစုဖြစ်၏။ ကိုယ်ခန္ဓာရှိသတ္တဝါတို့အတွက် အပြည့်အဝ အာနန္ဒကို ပေးစွမ်းသည်—မြင်ရုံဖြင့်ပင်၊ ထိတွေ့ရုံဖြင့်ပင် ဖြစ်၏။

Verse 6

तत्राद्यस्सोमनाथो हि चन्द्रदुःखक्षयंकरः । क्षयकुष्ठादिरोगाणां नाशकः पूजनान्मुने

ထိုနေရာ၌ ပထမဦးဆုံးမှာ စောမနာထ ဖြစ်၍ လ၏ ဝမ်းနည်းမှုကို အဆုံးသတ်စေတော်မူ၏။ အို မုနိ၊ ထိုအရှင်ကို ပူဇော်လျှင် ရင်ခွင်ယို (ကွယ်) နှင့် ကုဋ္ဌ (လက်ပရိုစီ) စသည့် ရောဂါများ ပျက်စီးသွား၏။

Verse 7

शिवावतारस्सोमेशो लिंगरूपेण संस्थितः । सौराष्ट्रे शुभदेशे च शशिना पूजितः पुरा

ရှီဝ၏ အဝတားဖြစ်သော စောမေရှသည် ထိုနေရာ၌ လိင်္ဂရূপဖြင့် တည်ရှိတော်မူ၏။ မင်္ဂလာရှိသော စော်ရာෂ္ဋရဒေသ၌ ရှရှင် (လ) က ရှေးကာလ၌ ပူဇော်ခဲ့ဖူး၏။

Verse 8

चंद्रकुण्डं च तत्रैव सर्वपापविनाशकम् । तत्र स्नात्वा नरो धीमान्सर्वरोगैः प्रमुच्यते

ထိုနေရာ၌ပင် စန္ဒြကုဏ္ဍဟူသော အပြစ်ပေါင်းစုံကို ဖျက်သိမ်းပေးသော သန့်ရှင်းရေကန်ရှိ၏။ ထိုတွင် ရေချိုးလျှင် ပညာရှိသူသည် ရောဂါအပေါင်းမှ လွတ်ကင်း၏။

Verse 9

सोमेश्वरं महालिंगं शिवस्य परमात्मकम् । दृष्ट्वा प्रमुच्यते पापाद्भुक्तिं मुक्तिं च विन्दति

ရှင်သီဝ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး အတ္တသဘောဖြစ်သော ဆိုမေရှွရ မဟာလင်္ဂကို မြင်တွေ့လျှင် အပြစ်မှ လွတ်ကင်း၍ လောကီအကျိုး (ဘုက္တိ) နှင့် နိဗ္ဗာန်လွတ်မြောက်မှု (မုက္တိ) ကို ရရှိသည်။

Verse 10

मल्लिकार्जुनसंज्ञश्चावतारश्शंकरस्य वै । द्वितीयः श्रीगिरौ तात भक्ताभीष्टफलप्रदः

အို ချစ်သား၊ ရှင်ကရာ၏ မလ္လိကာర్జုန ဟု ခေါ်သော အဝတားသည် အမှန်တကယ် ဒုတိယ ပေါ်ထွန်းခြင်း ဖြစ်၏။ သန့်ရှင်းသော သရီဂိရီ တောင်ပေါ်တွင် သူသည် ဘက္တတို့၏ ဆန္ဒအလိုတော်၏ အကျိုးफलကို ပေးသနားတော်မူ၏။

Verse 11

संस्तुतो लिंगरूपेण सुतदर्शनहेतुतः । गतस्तत्र महाप्रीत्या स शिवः स्वगिरेर्मुने

လင်္ဂရূপဖြင့် ချီးမွမ်းခံရ၍ သားကို မြင်တွေ့စေလိုသော အကြောင်းကြောင့် ထိုရှင်သီဝသည် အလွန်ပျော်ရွှင်စွာ ထိုနေရာသို့ သွားတော်မူ၏၊ အို စွဝဂိရီ မုနိ။

Verse 12

ज्योतिर्लिंगं द्वितीयन्तद्दर्शनात्पूजनान्मुने । महासुखकरं चान्ते मुक्तिदन्नात्र संशयः

အို မုနိ၊ ဒုတိယ ဂျ्योတိရလင်္ဂသည် ၎င်းကို မြင်တွေ့ခြင်း (ဒർശန) နှင့် ပူဇော်ခြင်းကြောင့် မဟာသုခကို ပေး၍ နောက်ဆုံးတွင် မုက္တိ (လွတ်မြောက်မှု) ကို အမှန်ပင် ပေးတော်မူ၏—သံသယမရှိ။

Verse 13

महाकालाभिधस्तातावतारश्शंकरस्य वै । उज्जयिन्यां नगर्य्यां च बभूव स्वजनावनः

အို ချစ်သူရေ၊ သင်္ကရာသည် မဟာကာလ ဟူသော အဝတာရကို အမှန်တကယ် ပေါ်ထွန်းစေတော်မူ၏။ ဥဇ္ဇယိနီ မြို့၌လည်း မိမိ၏ ဘက္တများကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူ ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 14

दूषणाख्यासुरं यस्तु वेदधर्मप्रमर्दकम् । उज्जयिन्यां गतं विप्रद्वेषिणं सर्वनाशनम्

ယခုတွင် ဒူṣဏ အမည်ရှိ အသူရကို ဆိုလိုသည်—ဝေဒဓမ္မကို ချိုးဖောက်ဖျက်ဆီးသူ၊ ဥဇ္ဇယိနီသို့ သွားရောက်သူ၊ ဗြာဟ္မဏတို့ကို မုန်းတီးသူ၊ အားလုံးကို ပျက်စီးစေသူ ဖြစ်၏။

Verse 15

वेदविप्रसुतध्यातो हुङ्कारेणैव स द्रुतम् । भस्मसात्कृतवांस्तं च रत्नमाल निवासिनम्

ဝေဒမှ ပေါက်ဖွားသော ဗြာဟ္မဏ၏ ဓ్యာနဖြင့် အာရုံစိုက်ခံရသော်၊ သူသည် “ဟုင်ကာရ” ဟူသော အသံတစ်ချက်သာ ထုတ်၍ ရတနမာလာနေထိုင်သူကို ချက်ချင်း ပြာဖြစ်စေတော်မူ၏။

Verse 16

तं हत्वा स महाकालो ज्योतिर्लिंगस्वरूपतः । देवैस्स प्रार्थितोऽतिष्ठत्स्वभक्तपरिपालकः

သူကို သတ်ပြီးနောက် မဟာကာလသည် ဂျ्योတိရ္လိင်္ဂ၏ အရূপအဖြစ် ထင်ရှားတော်မူ၏။ ဒေဝတို့ ဆုတောင်းပန်ကြားသဖြင့် ထိုနေရာ၌ တည်နေတော်မူကာ မိမိဘက္တတို့ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူ ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 17

महाकालाह्वयं लिंगं दृष्ट्वाभ्यर्च्य प्रयत्नतः । सर्वान्कामानवाप्नोति लभते परतो गतिम्

မဟာကာလဟု ခေါ်သော လိင်္ဂကို မြင်၍ ကြိုးစားသဒ္ဓါဖြင့် ပူဇော်လျှင်၊ သင့်လျော်သော ဆန္ဒအားလုံးကို ရရှိကာ နောက်ဆုံးတွင် သီဝ၏ ကရုဏာအတွင်း မုတ်ခ္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) သို့ ရောက်၏။

Verse 18

ओङ्कारः परमेशानो धृतः शम्भो परात्मनः । अवतारश्चतुर्थो हि भक्ताभीष्टफलप्रदः

သမ္ဘု—အမြင့်မြတ်ဆုံးအရှင်၊ သတ္တဝါအားလုံး၏ အတွင်းအတ္တဖြစ်တော်မူသော ပရမေရှာနသည် အိုံကာရ (အိုမ်) အဖြစ်ကို ခံယူတော်မူ၏။ ဤသည်မှာ စတုတ္ထအဝတားဖြစ်၍ ဘက္တတို့လိုအင်ဆန္ဒ၏ အကျိုးफलကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 19

विधिना स्थापितो भक्त्या स्वलिंगात्पार्थिवान्मुने । प्रादुर्भूतो महादेवो विन्ध्यकामप्रपूरकः

အို မုနိ၊ မိမိ၏ လိင်္ဂ (ရှီဝ၏ ကိုယ်တိုင်ပေါ်ထွန်းသည့် သင်္ကေတ) မှ ဆည်းကပ်ခြင်းဖြင့် ဓမ္မနည်းအတိုင်း မြေသားလိင်္ဂကို တည်ထောင်သောအခါ မဟာဒေဝတော်သည် ကိုယ်တိုင် ပေါ်ထွန်းလာ၍ ဝိန္ဓျဒေသ/တောင်နှင့် ဆက်နွယ်သော ဆန္ဒကို ပြည့်စုံစေတော်မူ၏။

Verse 20

देवैस्संप्रार्थितस्तत्र द्विधारूपेण संस्थितः । भुक्तिमुक्तिप्रदो लिंगरूपो वै शक्तवत्सल

ထိုနေရာ၌ ဒေဝတော်များက အလွန်တရာ ဆုတောင်းပန်ကြားသဖြင့်၊ သူသည် နှစ်မျိုးသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် တည်နေတော်မူ၏။ အမှန်တကယ် လိင်္ဂရূপဖြစ်ကာ လောကီဘောဂနှင့် မောက္ခကို ပေးသနားသူ၊ ရှက္တိ (သဘောတရားအင်အား) ကို အမြဲချစ်ခင်တော်မူသူ ဖြစ်၏။

Verse 21

प्रणवे चैव चोंकारनामासील्लिंगमुत्तमम् । परमेश्वरनामासीत्पार्थिवश्च मुनीश्वर

အို မုနိရှင်၊ သန့်ရှင်းသော ပ္ရဏဝ ‘အိုမ်’ ထဲ၌ အမြင့်မြတ်ဆုံး လိင်္ဂသည် တည်ရှိ၍ ‘အိုမ်ကာရ’ ဟူသော နာမတော်ကို ဆောင်၏။ ထို့ပြင် မြေသား (ပေါ်ထွန်းသော) ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ‘ပရမေရှ္ဝရ’ ဟု ခေါ်ကြ၏။

Verse 22

भक्ताभीष्टप्रदो ज्ञेयो योपि दृष्टोर्चितो मुने । ज्योतिर्लिंगे महादिव्ये वर्णिते ते महामुने

အို မုနိ၊ သင်ဖော်ပြခဲ့သော အလွန်မြတ်သန့်ရှင်းသော ဂျ्योတိရလိင်္ဂကို မျက်မြင်မြင်ရုံနှင့်ပင် ပူဇော်ကန်တော့သူ မည်သူမဆို ဘက္တတို့၏ အလိုတော်နှင့် ဆန္ဒအမြတ်တို့ ပြည့်စုံစေသော ကရုဏာကို ရရှိ၏။

Verse 23

केदारेशोवतारस्तु पंचमः परमश्शिवः । ज्योतिर्लिंगस्वरूपेण केदारे संस्थितस्य च

ပဉ္စမအဝတားမှာ ကေဒါရေးရှ ဖြစ်၍၊ အဲဒါသည် ပရမရှီဝ ကိုယ်တိုင်ဖြစ်သည်။ ထိုသခင်သည် ကေဒါရ၌ ဂျ्योတိရလိင်္ဂ—ဒေဝအလင်း၏ လိင်္ဂ—အဖြစ်တည်ရှိတော်မူ၏။

Verse 24

नरनारायणाख्यौ याववतारौ हरेर्मुने । तत्प्रार्थितश्शिवस्तत्स्थैः केदारे हिमभूधरे

အို မုနိရေ၊ ဟရီ၏ အဝတားနှစ်ပါးဖြစ်သော နရနှင့် နာရာယဏ—ထိုနေရာ၌ ဆုတောင်းကာ သခင်ရှီဝအား ပန်ကြားလေ၏။ ထိုနေရာ၌ တပသီအဖြစ် နေထိုင်သော ရှင်သန့်တို့၏ ပန်ကြားမှုကြောင့်၊ ရှီဝသည် နှင်းဖုံးဟိမဝန္တတောင်ပေါ် ကေဒါရ၌ ထင်ရှားပေါ်ထွန်းတော်မူ၏။

Verse 25

ताभ्यां च पूजितो नित्यं केदारेश्वरसंज्ञकः । भक्ताभीष्टप्रदः शम्भुर्दर्शनादर्चनादपि

ထိုနှစ်ပါးက နေ့စဉ်ပူဇော်လျက်ရှိသောကြောင့်၊ ထိုနေရာ၌ “ကေဒါရေးရှွရ” ဟူသော နာမတော်ဖြင့် ကျော်ကြားသည့် သမ္ဘုသည်၊ ဘက္တတို့၏ အလိုတော်ကို ပေးသနားတော်မူ၏—ဒർശန (မြတ်စွာမြင်တွေ့ခြင်း) သာဖြင့်လည်းကောင်း၊ ပူဇော်အာရాధနာဖြင့်လည်းကောင်း။

Verse 26

अस्य खण्डस्य स स्वामी सर्वेशोपि विशेषतः । सर्वकामप्रदस्तात सोवतारश्शिवस्य वै

ဤခဏ္ဍ၏ အုပ်စိုးရှင်မှာ ထိုသခင်တော်ပင် ဖြစ်၍၊ အထူးသဖြင့် အရှင်အားလုံး၏ အရှင် (သర్వေရှ) ဖြစ်တော်မူ၏။ အို ချစ်သူရေ၊ အလိုဆန္ဒအားလုံးကို ပေးသနားတော်မူသူ—အမှန်တကယ် ရှီဝ၏ အဝတားပင် ဖြစ်၏။

Verse 27

भीमशंकरसंज्ञस्तु षष्ठः शम्भोर्महाप्रभोः । अवतारो महालीलो भीमासुरविनाशनः

မဟာပရဘု သမ္ဘု၏ ဆဋ္ဌမ အဝတားကို “ဘီမရှင်ကရ” ဟု ခေါ်ကြ၏။ ဤအင်အားကြီးမားသော ထင်ရှားပေါ်ထွန်းမှုသည် ဒေဝလီလာဖြင့် ပြည့်ဝကာ ဘီမာသူရ အမည်ရှိ အဆုရကို ဖျက်ဆီးတော်မူ၏။

Verse 28

सुदक्षिणाभिधम्भक्तङ्कामरूपेश्वरन्नृपम् । यो ररक्षाद्भुतं हत्वासुरन्तं भक्तदुःखदम्

ကာမရူပ၏ အရှင် ကာမရူပေရှ္ဝရ (သီဝဘုရား) သည် ဘက္တဖြစ်သော မင်း ဆုဒက္ခိဏ ကို အံ့ဖွယ်ကာကွယ်၍ ဘက္တတို့ကို ဒုက္ခပေးသော အသူရကို သတ်ဖြတ်တော်မူ၏။

Verse 29

भीमशङ्करनामा स डाकिन्यां संस्थितस्स्वयम् । ज्योतिर्लिंगस्वरूपेण प्रार्थितस्तेन शंकरः

ထိုနေရာ၌ ဒာကိနီဒေသတွင် «ဘီမရှင်ကရ» ဟူ၍ ကျော်ကြားသော သင်္ကရသည် ကိုယ်တော်တိုင် တည်ရှိတော်မူ၏။ ဂျျိုတိရလင်္ဂ ရုပ်သဘောဖြင့် ထိုသင်္ကရကို သူက ပန်ကြား၍ ဆုတောင်းလျက် အလေးအနက် တောင်းပန်၏။

Verse 30

विश्वेश्वरावतारस्तु काश्यां जातो हि सप्तमः । सर्वब्रह्माण्डरूपश्च भुक्तिमुक्तिप्रदो मुने

အို မုနိ၊ သတ္တမအဝတားမှာ ကာရှီ၌ မွေးဖွားတော်မူသော «ဝိශ්ဝေရှဝရ» ဖြစ်၏။ အရှင်သည် စကြဝဠာတစ်လုံးလုံး၏ ရုပ်သဘောဖြစ်ပြီး ဘုက္တိ (လောကီအပျော်အပါး) နှင့် မုက္တိ (လွတ်မြောက်ခြင်း) နှစ်ပါးကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 31

पूजितस्सर्वदेवैश्च भक्त्या विष्ण्वादिभिस्सदा । कैलासपतिना चापि भैरवेणापि नित्यशः

အရှင်ကို ဘုရားအားလုံးက ဘက္တိဖြင့် အမြဲပူဇော်ကြ၏—ဗိဿနုနှင့် အခြားဒေဝတားတို့လည်း အစဉ်မပြတ်ပူဇော်ကြ၏။ ထို့ပြင် ကైలാസ၏ အရှင် (ရှီဝ) နှင့် ဘဲရဝလည်း နေ့စဉ်မပြတ် ပူဇော်ကြ၏။

Verse 32

ज्योतिर्लिंगस्वरूपेण संस्थितस्तत्र मुक्तिदः । स्वयं सिद्धस्वरूपो हि तथा स्वपुरि स प्रभुः

ထိုနေရာ၌ အရှင်သည် ဂျျိုတိရလင်္ဂ ရုပ်သဘောဖြင့် တည်ရှိ၍ မုက္တိ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ပေးတော်မူ၏။ ထိုပရဘုသည် ကိုယ်တော်တိုင် ပေါ်ထွန်းသော စွမ်းအင်ပြည့်စုံသည့် (စွယ်ံသိဒ္ဓ) သဘောဖြစ်ပြီး၊ မိမိ၏ သာသနာမြို့တော်၌လည်း အရှင်အဖြစ် တည်ရှိတော်မူ၏။

Verse 33

काशीविश्वेशयोर्भक्त्या तन्नामजपकारकाः । निर्लिप्ताः कर्मभिर्न्नित्यं केवल्यपदभागिनः

ကာသီနှင့် ဗိශ්ဝေရှဝရ (ကမ္ဘာလောက၏ အရှင် ရှိဝ) ကို သဒ္ဓါဖြင့် ကိုးကွယ်ကာ နာမဇပကို အမြဲပြုသူတို့သည် ကမ္မအကျိုးအပြစ်တို့မှ အစဉ်မကပ်လှုပ်ဘဲ ရှိဝနှင့် တစ်လုံးတစ်ဝတည်းဖြစ်သော ကေဝလျ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို မျှဝေခံစားကြသည်။

Verse 34

त्र्यंबकाख्योऽवतारो यः सोष्टमो गौतमीतटे । प्रार्थितो गौतमेनाविर्बभूव शशिमौलिनः

ရှီဝဘုရား၏ အဋ္ဌမ အဝတားကို တြျမ်ဗက ဟု ခေါ်ကြသည်။ ဂေါတမီမြစ်ကမ်း၌ ဂေါတမ၏ ဆုတောင်းပဌနာကြောင့် လမောက်တော်ဆောင် မဟာဒေဝသည် ကိုယ်တိုင် ပေါ်ထွန်းတော်မူ၏။

Verse 35

गौतमस्य प्रार्थनया ज्योतिर्लिंग स्वरूपतः । स्थितस्तत्राचलः प्रीत्या तन्मुनेः प्रीतिकाम्यया

ဂေါတမ၏ အလွန်သန့်ရှင်းသော ဆုတောင်းပဌနာကြောင့်၊ ရှီဝဘုရားသည် ဂျျိုတိရလင်္ဂ အဖြစ် ပေါ်ထွန်းကာ ထိုနေရာ၌ မလှုပ်မယှက် တည်တံ့နေတော်မူ၏။ မဟာဒေဝသည် မုနိအား ပျော်ရွှင်စေလိုသော မေတ္တာပီတိဖြင့် ထိုသို့ တည်နေတော်မူ၏။

Verse 36

तस्य सन्दर्शनात्स्पर्शाद्दर्शनाच्च महेशितुः । सर्वे कामाः प्रसिध्यन्ति ततो मुक्तिर्भवेदहो

ထိုမဟာဣရှွရကို မြင်ခြင်းသာဖြင့်လည်းကောင်း၊ ထိုသန့်ရှင်းသော ရုပ်သဏ္ဌာန်/လင်္ဂကို ထိတွေ့ခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း၊ ဒർശန ရခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း၊ လိုအင်ဆန္ဒအားလုံး ပြည့်စုံလာသည်။ ထို့နောက် အမှန်တကယ် မုတ်ခ္ခ (လွတ်မြောက်မှု) ပေါ်ပေါက်၏။

Verse 37

शिवानुग्रहतस्तत्र गंगा नाम्ना तु गौतमी । संस्थिता गौतमप्रीत्या पावनी शंकरप्रिया

ရှီဝ၏ အနုဂ्रहကြောင့် ဂင်္ဂါမြစ်သည် ထိုနေရာ၌ “ဂေါတမီ” ဟူသော အမည်ဖြင့် တည်ရှိလာ၏။ ဂေါတမ၏ ပီတိအတွက် အဲဒီမှာ နေထိုင်ကာ၊ သန့်စင်ပေးသူဖြစ်၍ သင်္ကရ (ရှီဝ) ၏ ချစ်မြတ်နိုးရာ ဖြစ်သည်။

Verse 38

वैद्यनाथावतारो हि नवमस्तत्र कीर्तितः । आविर्भूतो रावणार्थं बहुलीलाकरः प्रभुः

ထိုနေရာ၌ ဝೈದ್ಯနာထ အဝတားကို ကိုးမြောက်ဟု ချီးကျူးဖော်ပြကြသည်။ လီလာအမျိုးမျိုး ပြုတော်မူသော အရှင်မဟာပိုင်ရှင်သည် ရာဝဏ၏ အကျိုးအတွက် အထူးသဖြင့် ပေါ်ထွန်းတော်မူ၏။

Verse 39

तदानयनरूपं हि व्याजं कृत्वा महेश्वरः । ज्योतिर्लिंगस्वरूपेण चिताभूमौ प्रतिष्ठितः

ထို့နောက် မဟေသုရသည် ထိုနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာခြင်းကို အကြောင်းပြု၍ သုသာန်မြေ၌ ဂျောတိလိင်္ဂ—ကိုယ်တော်၏ တောက်ပသော လိင်္ဂပုံသဏ္ဌာန်—အဖြစ် တည်ရှိတော်မူခဲ့သည်။

Verse 40

वैद्यनाथेश्वरो नाम्ना प्रसिद्धोभूज्जगत्त्रये । दर्शनात्पूजनाद्भक्त्या भुक्तिमुक्तिप्रदः स हि

ဗೈဒျနာထေရှွရ ဟူသောနာမဖြင့် လောကသုံးပါး၌ ထင်ရှားကျော်ကြားလာ၏။ သဒ္ဓါဖြင့် ဒർശန (ဖူးမြင်ခြင်း) နှင့် ပူဇာ (ပူဇော်ခြင်း) ပြုလျှင် ဘုက္ခတိ (လောကီအကျိုး) နှင့် မုက္ခတိ (မောက္ခ) ကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 41

वैद्यनाथेश्वरशिवमाहात्म्यमनुशासनम् । पठतां शृण्वतां चापि भुक्तिमुक्तिप्रदं मुने

အို မုနိ၊ ဗൈဒျနာထေရှွရ ရှိဝ၏ မဟာတိမ်မြတ်မှုအကြောင်း ဤသဒ္ဓမ္မညွှန်ကြားချက်သည် ဖတ်သူနှင့် နားထောင်သူတို့အားလည်း ဘုက္ခတိနှင့် မုက္ခတိကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 42

इति श्रीशिवमहापुराणे तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां सनत्कुमार नन्दीश्वरसंवादे द्वादशज्योतिर्लिंगावतारवर्णनं नाम द्विचत्वारिंशोध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သရီ ရှိဝ မဟာပုရာဏ» ၏ တတိယ သံဟိတာဖြစ်သော «ရှတရုဒြ သံဟိတာ» တွင် စနတ်ကုမာရနှင့် နန္ဒီဣရှွရ တို့၏ ဆွေးနွေးပွဲအတွင်း «ဒွါဒသ ဂျ्योတိर्लိင်္ဂ အဝတားဖော်ပြချက်» ဟူသော အခန်း ၄၂ သည် ပြီးဆုံး၏။

Verse 43

हत्वा दारुकनामानं राक्षसन्धर्मघातकम् । स्वभक्तं वैश्यनाथं च प्रारक्षत्सुप्रियाभिधम्

ဓမ္မကို ဖျက်ဆီးသူ ဒါရုက အမည်ရှိ ရက္ခသကို သတ်ပြီးနောက်၊ သီဝဘုရားသည် မိမိ၏ ဘက္တဖြစ်သော ဝိုင်ရှျနာထကို—«သုပရိယာ» ဟု ကျော်ကြားသူကို—ကာကွယ်စောင့်ရှောက်တော်မူ၏။

Verse 44

लोकानामुपकारार्थं ज्योतिर्लिंगस्वरूपधृक् । सन्तस्थौ सांबिकश्शम्भुर्बहुलीलाकरः परः

လောကအားလုံး၏ ကောင်းကျိုးအတွက်၊ ဂျျိုတိရလင်္ဂ အရုပ်သဏ္ဍာန်ကို ဆောင်ထား၍ အမ္ဗိကာနှင့် အမြဲတကွရှိသော အထွဋ်အမြတ် သမ္ဘုသည် ပေါ်ထွန်းတည်ငြိမ်ကာ သာသနာလီလာ များစွာကို ပြုတော်မူ၏။

Verse 45

तद्दृष्ट्वा शिवलिंगन्तु मुने नागेश्वराभिधम् । विनश्यन्ति द्रुतं चार्च्य महापातकराशयः

အို မုနိ၊ «နာဂေရှွရ» ဟုခေါ်သော သီဝလင်္ဂကို မြင်တွေ့၍ ပူဇော်ကန်တော့လျှင် အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်အစုအဝေးတို့သည် လျင်မြန်စွာ ပျက်စီးသွားသည်။

Verse 46

रामेश्वरावतारस्तु शिवस्यैकादशः स्मृतः । रामचन्द्रप्रियकरो रामसंस्थापितो मुने

အို မုနိ၊ ရာမေရှွရ အဝတာရသည် သီဝဘုရား၏ တစ်ဆယ့်တစ်မြောက် ပေါ်ထွန်းမှုဟု မှတ်ယူကြသည်။ ၎င်းသည် ရာမချန္ဒရ၏ အထူးချစ်မြတ်နိုးရာဖြစ်ပြီး ရာမက ကိုယ်တိုင် တည်ထောင်ထားသော သန့်ရှင်းသည့် အထိမ်းအမှတ်ဖြစ်သည်။

Verse 47

ददौ जयवरं प्रीत्या यो रामाय सुतोषितः । आविर्भूतस्य लिंगस्तु शंकरो भक्तवत्सलः

ရာမအပေါ် အလွန်ပျော်ရွှင်၍ စိတ်တော်ကျေနပ်သဖြင့်၊ ချစ်ခင်မေတ္တာဖြင့် အောင်ပွဲ၏ ကောင်းချီးကို ပေးတော်မူ၏။ အမှန်တကယ်ပင်၊ ဘက္တဝတ္ဆလ သင်္ကရသည် ထိုနေရာ၌ လင်္ဂအဖြစ် ပေါ်ထွန်းတော်မူ၏။

Verse 48

रामेण प्रार्थितोऽत्यर्थं ज्योतिर्लिंगस्वरूपतः । सन्तस्थौ सेतुबन्धे च रामसंसेवितो मुने

အို မုနိ၊ ရာမ၏ အလွန်အမင်း ဆုတောင်းပန်ကြားခြင်းကြောင့်၊ ဂျျိုတိရ္လင်္ဂ အဖြစ်တော်မူသော သီဝဘုရားသည် စေတုဗန္ဓ၌ တည်နေ၍ ရာမက သဒ္ဓါဖြင့် ဆည်းကပ်ပူဇော်လေ၏။

Verse 49

रामेश्वरस्य महिमाद्भुतोऽभूद्भुवि चातुलः । भुक्तिमुक्तिप्रदश्चैव सर्वदा भक्तकामदः

ကမ္ဘာပေါ်၌ ရာမေရှ္ဝရ၏ အံ့ဩဖွယ် မဟိမသည် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်အောင် ထင်ရှားလာ၍ အမြဲတမ်း ဘောဂနှင့် မုတ်ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကိုပေးကာ ဘက္တတို့၏ ဆန္ဒကို မလွဲမသွေ ဖြည့်ဆည်းပေး၏။

Verse 50

तं च गंगाजलेनैव स्नापयिष्यति यो नरः । रामेश्वरं च सद्भक्त्या स जीवन्मुक्त एव हि

ဂင်္ဂါရေတစ်မျိုးတည်းဖြင့် ရာမေရှ္ဝရ လင်္ဂကို ရေချိုးပူဇော်၍၊ ရာမေရှ္ဝရကို စစ်မှန်သော သဒ္ဓါဘက္တဖြင့် ကိုးကွယ်သူသည် အသက်ရှင်လျက်ပင် လွတ်မြောက်သူ (ဇီဝန်မုတ်တ) ဖြစ်၏။

Verse 51

इह भुक्त्वाखिलान्भोगान्देवतादुर्ल्लभानपि । अतः प्राप्य परं ज्ञानं कैवल्यं मोक्षमाप्नुयात्

ဤလောက၌ နတ်တို့အတွက်ပင် ရခက်ခဲသော အပျော်အပါးများအပါအဝင် ဘောဂအားလုံးကို ခံစားပြီးနောက်၊ ထို့နောက် အမြင့်ဆုံးသော ဉာဏ်ကို ရရှိကာ ထိုဉာဏ်အားဖြင့် ကైవလျ (မုတ်ခ) ကို ရောက်ရှိစေရာ၏။

Verse 52

घुश्मेश्वरावतारस्तु द्वादशश्शंकरस्य हि । नानालीलाकरो घुश्मानन्ददो भक्तवत्सलः

ဃုရှ္မေရှ္ဝရသည် သင်္ကရ (ရှီဝ) ၏ ဒွါဒသမ ပေါ်ထွန်းခြင်းတည်း။ လီလာအမျိုးမျိုး ပြုတော်မူ၍ ဃုရှ္မာအား အာနန္ဒပေးကာ ဘက္တတို့ကို ချစ်ခင်ကာကွယ်သော အရှင်ဖြစ်၏။

Verse 53

दक्षिणस्यान्दिशि मुने देवशैलसमीपतः । आविर्बभूव सरसि घुश्माप्रियकरः प्रभुः

အို မုနိ၊ တောင်ဘက်အရပ်၌၊ ဒေဝတောင်အနီးတွင်၊ ဂုရှ္မာ၏ ချစ်မြတ်နိုးရာ၊ သူမကို နှစ်သက်စေသော အရာကို ပေးသနားတော်မူသော သခင်သည် ရေကန်အတွင်း၌ ထင်ရှားပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 54

सुदेह्यमारितं घुश्मापुत्रं साकल्यतो मुने । तुष्टस्तद्भक्तितश्शम्भुर्योरक्षद्भक्तवत्सलः

အို မုနိ၊ ဘက္တများကို ချစ်ခင်ကာကွယ်တော်မူသော သမ္ဘုသည် သူမ၏ ဘက္တိကြောင့် ပီတိဖြစ်၍၊ သတ်ဖြတ်ခံရသော ဂုရှ္မာ၏ သားကို အစိတ်အပိုင်းမကျန် ပြည့်စုံအောင် ပြန်လည်ကာကွယ်ကယ်တင်တော်မူ၏။

Verse 55

तत्प्रार्थितस्स वै शम्भुस्तडागे तत्र कामदाः । ज्योतिर्लिंग स्वरूपेण तस्थौ घुश्मेश्वराभिधः

ထိုသို့ ဆုတောင်းပန်ကြားခံရသဖြင့် သမ္ဘုသည် အလိုရှိရာ ဆုတောင်းပြည့်စုံစေသော ကြာကန်၌၊ ဂုရှ္မေရှ္ဝရ ဟူသော နာမဖြင့် ကျော်ကြားသည့် ဇျောတိရ္လင်္ဂ ရုပ်သဏ္ဍာန်ဖြင့် ထိုနေရာ၌ တည်နေတော်မူ၏။

Verse 56

तन्दृष्ट्वा शिवलिंगन्तु समभ्यर्च्य च भक्तितः । इह सर्वसुखम्भुक्त्वा ततो मुक्तिं च विन्दति

ထို ရှိဝလင်္ဂကို မြင်တွေ့၍ ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်လျှင်၊ ဤလောက၌ အပျော်အပါးနှင့် ချမ်းသာအားလုံးကို ခံစားရပြီး နောက်တစ်ဖန် မုက္တိ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ရရှိလေ၏။

Verse 57

इति ते हि समाख्याता ज्योतिर्लिंगावली मया । द्वादशप्रमिता दिव्या भुक्तिमुक्तिप्रदायिनी

ဤသို့ဖြင့် ငါသည် သင်အား သန့်ရှင်းမြတ်သော ဂျျိုတိရ္လိင်္ဂ များ၏ အစဉ်အလာကို ပြောကြားပြီးပြီ။ အရေအတွက် ဒွါဒသ (၁၂) ပါးဖြစ်၍ ဒိဗ္ဗသဘောရှိကာ ဘုက္တိနှင့် မုက္တိကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 58

एतां ज्योतिर्लिंगकथां यः पठेच्छृणुयादपि । मुच्यते सर्वपापेभ्यो भुक्तिं मुक्तिं च विन्दति

ဤ ဂျျိုတိရ္လင်္ဂ အကြောင်းအရာ သန့်ရှင်းမြတ်နိုးဖွယ်ကို ဖတ်ရွတ်သူ သို့မဟုတ် နားထောင်သူသည် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်ပြီး သီဝဘုရား၏ ကရုဏာဖြင့် ဘုက္တိ (လောကီကောင်းကျိုး) နှင့် မုက္တိ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ရရှိသည်။

Verse 59

शतरुद्राभिदा चेयम्वर्णिता संहिता मया । शतावतारसत्कीर्तिस्सर्वकामफलप्रदा

ထို့ကြောင့် «ရှတရုဒြ» ဟုခေါ်သော ဤ သံဟိတာကို ငါက ဖော်ပြပြီးပြီ။ ၎င်းသည် သီဝဘုရား၏ အဝတားတစ်ရာ၏ သန့်ရှင်းသော ကီရ్తိကို ကြေညာကာ သာဓုကာမများ၏ အကျိုးफल အားလုံးကို ပေးစွမ်းသည်။

Verse 60

इमां यः पठते नित्यं शृणुयाद्वा समाहितः । सर्वान्कामानवाप्नोति ततो मुक्तिं लभेद्ध्रुवम्

စိတ်တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဤသင်ခန်းစာကို နေ့စဉ် ဖတ်ရွတ်သူ သို့မဟုတ် နားထောင်သူသည် လိုအင်ဆန္ဒအားလုံးကို ရရှိပြီး ထို့နောက် အမှန်တကယ် မုက္တိ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ရရှိမည်။