Droṇācārya’s Tapas and the Manifestation of Śiva: The Birth-Grant of Aśvatthāmā (अश्वत्थामा-अवतार-प्रसङ्गः)

Verse 1

नन्दीश्वर उवाच । सनत्कुमार सर्वज्ञ शिवस्य परमात्मनः । अवतारं शृणु विभोरश्वत्थामाह्वयं परम्

နန္ဒီဣශ්ဝရက မိန့်တော်မူသည်— «အရာအားလုံးကိုသိသော သနတ်ကူမာရရေ၊ အို အလုံးစုံကိုလွှမ်းမိုးသော သခင်ကြီးရေ၊ အမြင့်မြတ်သော အတ္တမန်ဖြစ်သည့် သီဝ၏ အဝတားတော်ကို နားထောင်လော့။ ထိုအဝတားတော်ကို ‘အရှွတ္ထာမာ’ ဟူသော မြတ်သောအမည်ဖြင့် သိကြသည်»။

Verse 2

बृहस्पतेर्महाबुद्धेर्देवर्षेरंशतो मुने । भरद्वाजात्समुत्पन्नो द्रोणोऽयोनिज आत्मवान्

အို မုနိရေ၊ ဒ್ರೋဏာသည် စိတ်တည်ငြိမ်၍ အတွင်းအားကြီးမားသူ ဖြစ်ကာ၊ ဘရဒ္ဝာဇမှ မိခင်ဝမ်းမလိုဘဲ ပေါ်ထွန်းလာသည်။ သူသည် နတ်ဋ္ဌာန ဗြဟ္စပတိ—နတ်တို့၏ ဆရာကြီး၊ ဉာဏ်အမြင့်ဆုံး—၏ အစိတ်အပိုင်း ပေါ်ထွန်းမှု ဖြစ်၏။

Verse 3

धनुर्भृतां वरः शूरो विप्रर्षिस्सर्वशास्त्रवित् । बृहत्कीर्तिर्महातेजा यः सर्वास्त्रविदुत्तमः

သူသည် လေးကိုင်သူတို့အနက် အထူးမြတ်ဆုံး၊ ရဲရင့်သတ္တိရှိသူ ဖြစ်၏။ ဗြာဟ္မဏ-ရိရှီတစ်ပါးအဖြစ် သာස්တရားအားလုံးကို သိကျွမ်း၏။ ကီर्तिကြီးမား၍ တေဇောရောင်ခြည်ထွန်းလင်းကာ၊ အာယုဓနှင့် ဒိဗ္ဗအာஸ္တရားတို့ကို သိမြင်သူအနက် အကောင်းဆုံး ဖြစ်၏။

Verse 4

धनुर्वेदे च वेदे च निष्णातं यं विदुर्बुधाः । वरिष्ठं चित्रकर्माणं द्रोणं स्वकुलवर्धनम्

ပညာရှိတို့သည် ဒ್ರೋဏာကို လေးပညာ (ဓနုर्वေဒ) နှင့် ဝေဒတို့တွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်သူဟု သိကြ၏။ သူသည် အထက်မြတ်ဆုံး၊ အံ့ဖွယ်လက်ရာအနုပညာတွင် ကျွမ်းကျင်၍ မိမိမျိုးရိုးကို တိုးတက်မြှင့်တင်သူ ဖြစ်၏။

Verse 5

कौरवाणां स आचर्य्यं आसीत्स्वबलतो द्विज । महारथिषु विख्यातः षट्सु कौरवमध्यतः

အို ဗြာဟ္မဏ၊ သူသည် ကိုယ်ပိုင်ဗလပေါင်းအားဖြင့် ကော်ရဝတို့၏ ဆရာတော် ဖြစ်လာ하였다။ မဟာရထိများအကြား ထင်ရှားကျော်ကြားပြီး ကော်ရဝသူရဲကောင်း ခြောက်ဦးအနက် အရှေ့ဆုံး၌ ရပ်တည်သူ ဖြစ်하였다။

Verse 6

साहाय्यार्थं कौरवाणां स तेपे विपुलन्तपः । शिवमुद्दिश्य पुत्रार्थं द्रोणाचार्य्यो द्विजोत्तमः

ကောရဝတို့ကို ကူညီရန်အတွက် ဒွိဇအထွတ်အမြတ် ဒ್ರೋဏာචာရျ သည် သားတော်ရရန် ရည်ရွယ်ကာ သီဝဘုရားကို ဦးတည်၍ အလွန်ကြီးမားသော တပဿာကို ဆောင်ရွက်하였다။

Verse 7

ततः प्रसन्नो भगवाच्छंकरो भक्तवत्सलः । आविर्बभूव पुरतो द्रोणस्य मुनिसत्तम

ထို့နောက် भक्तတို့ကို ချစ်မြတ်နိုးသော ဘဂဝန် သင်္ကရ (ရှီဝ) သည် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်၍ မုနိအထွတ်အမြတ် ဒ್ರೋဏာ၏ ရှေ့တော်၌ တိုက်ရိုက် ထင်ရှားပေါ်ထွန်းလာ하였다။

Verse 8

तन्दृष्ट्वा स द्विजो द्रोणस्तुष्टावाशु प्रणम्य तम् । महाप्रसन्नहृदयो नतकस्सुकृताञ्जलिः

ထိုအရှင်ကို မြင်သည်နှင့် ဒွိဇ ဒ್ರೋဏာ သည် ချက်ချင်း ဦးချ၍ ချီးမွမ်းတော်မူ하였다။ စိတ်နှလုံး အလွန်ပျော်ရွှင်လျက် လက်အုပ်ချီကာ နိမ့်ချစွာ ရပ်တည်하였다။

Verse 9

तस्य स्तुत्या च तपसा सन्तुष्टः शंकर प्रभुः । वरम्ब्रूहीति चोवाच द्रोणन्तं भक्तवत्सलः

သူ၏ စတုတိနှင့် တပဿာကြောင့် အရှင်သခင် သင်္ကရ သည် ကျေနပ်တော်မူ하였다။ भक्तတို့ကို ချစ်မြတ်နိုးသော အရှင်သည် ဒ್ರೋဏာအား “အလိုရှိသော वर ကို တောင်းလော့” ဟု မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 10

तच्छ्रुत्वा शम्भुवचनं द्रोणः प्राहाथ सन्नतः । स्वांशजन्तनयन्देहि सर्वाजेयम्महाबलम्

သမ္ဘူ (ရှီဝ) ၏ စကားကို ကြားသော် ဒရိုးဏသည် ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်၍ ပြော၏—“အရှင်၏ ကိုယ်ပိုင် သဒ္ဓါတော်အပိုင်းမှ မွေးဖွားသော သားတစ်ဦးကို ကျွန်ုပ်အား ပေးသနားတော်မူပါ။ သူသည် မဟာအားကြီး၍ အားလုံးက မနိုင်သောသူ ဖြစ်ပါစေ။”

Verse 11

तच्छ्रुत्वा द्रोणवचनं शम्भुः प्रोचे तथास्त्विति । अभूदन्तर्हितस्तात कौतुकी सुखकृन्मुने

ဒြောဏ၏စကားကို ကြားသော် သမ္ဘူ (သီဝဘုရား) က «အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်စေ» ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထို့နောက် အချစ်တော်ရေ၊ ပျော်ရွှင်မှု ပေးတတ်သော ကစားသဘောရှိသည့် အရှင်သည် မုနိရေ၊ မျက်စိမြင်ရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော်မူ၏။

Verse 12

द्रोणोऽपगच्छत्स्वन्धाम महाहृष्टो गतभ्रमः । स्वपत्न्यै कथयामास तद्वृतं सकलं मुदा

ထို့နောက် ဒြောဏသည် မိမိအိမ်သို့ ပြန်သွား၍ အလွန်ပျော်ရွှင်ကာ စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုမှ လွတ်မြောက်သွား၏။ ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အကြောင်းအရာအားလုံးကို မိမိဇနီးအား ပြောပြလေ၏။

Verse 13

अथावसरमासाद्य रुद्रः सर्वान्तकः प्रभुः । स्वांशेन तनयो जज्ञे द्रोणस्य स महाबलः

ထို့နောက် အချိန်အခါသင့်တော်လာသောအခါ အရာအားလုံးကို အဆုံးသတ်စေသော အရှင် ရုဒ္ဒရ (Rudra) သည် မိမိ၏ အင်အားတော် အစိတ်အပိုင်းတစ်စိတ်ဖြင့် ဒြောဏ၏ သားအဖြစ် မွေးဖွားတော်မူ၏။ ထိုသားသည် အလွန်အင်အားကြီးမားလေ၏။

Verse 14

अश्वत्थामेति विख्यातस्तस्य बभूव क्षितौ मुने । प्रवीरः कंजपत्राक्षश्शत्रुपक्षक्षयङ्करः

အို မုနိရေ၊ မြေပြင်ပေါ်တွင် သူ့ထံ၌ အရှွတ္ထာမာ (Aśvatthāma) ဟု ကျော်ကြားသော သားဗိုလ်တစ်ဦး မွေးဖွားလာ၏။ သူသည် ကြာပန်းမျက်လုံးရှိ၍ စစ်သူရဲကောင်းအထွတ်အထိပ် ဖြစ်ကာ ရန်သူတပ်ဖွဲ့ကို ဖျက်ဆီးရာတွင် ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်လေ၏။

Verse 15

यो भारते रणे ख्यातः पितुराज्ञामवाप्य च । सहायकृद्बभूवात कौरवाणां महाबलः

ဘာရတစစ်ပွဲ၌ နာမည်ကြီးလာသူသည် ဖခင်၏ အမိန့်ကို ရရှိပြီးနောက် ကောရဝတို့၏ အလွန်အားကြီးသော ကူညီထောက်ပံ့သူ ဖြစ်လာ၏။

Verse 16

यमाश्रित्य महावीरं कौरवास्सुम हाबलाः । भीष्मादयो बभूवुस्तेऽजेया अपि दिवौकसाम्

မဟာသူရဲကောင်း ယမကို အားကိုးခိုလှုံသဖြင့် ကောရဝတို့သည် အလွန်အမင်း အင်အားကြီးလာကြ၏။ ထိုသို့ ထောက်ပံ့ခံရသော ဘီရှ္မနှင့် အခြားသူတို့သည် ကောင်းကင်ရှိ ဒေဝတို့ကပင် မနိုင်မရှုံး ဖြစ်လာကြ၏။

Verse 17

यद्भयात्पाण्डवास्सर्वे कौरवाञ्जेतुमक्षमाः । आसन्नष्टामहावीरा अपि सर्वे च कोविदाः

သူ့ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းကြောင့် ပဏ္ဍဝအားလုံးသည် ကောရဝတို့ကို အနိုင်မယူနိုင်ကြ၏။ မဟာသူရဲကောင်းများဖြစ်၍ ကျွမ်းကျင်သိမြင်သူများဖြစ်ကြသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ပျက်စီးသွားကြ၏။

Verse 18

कृष्णोपदेशतश्शम्भोस्तपः कृत्वातिदारुणम् । प्राप्य चास्त्रं शम्भुवराज्जिग्ये तानर्जुनस्ततः

ကృష్ణ၏ အမိန့်ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း အర్జုနသည် သမ္ဘု (ရှီဝ) သခင်ထံ အလွန်ကြမ်းတမ်းသော တပသ်ကို ဆောင်ရွက်၏။ ကောင်းချီးပေးတော်မူသော သမ္ဘုထံမှ ဒေဝအာယုဓကို ရရှိပြီးနောက် အర్జုနသည် ထိုရန်သူတို့ကို အနိုင်ယူလေ၏။

Verse 19

अश्वत्थामा महावीरो महादेवांशजो मुने । तदापि तद्भक्तिवशः स्वप्रतापमदर्शयत्

အို မုနိ၊ အရှ္ဝတ္ထာမာသည် မဟာသူရဲကောင်းဖြစ်ပြီး မဟာဒေဝ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ရပ်ဟုဆိုရသော်လည်း၊ ထိုဘုရားအပေါ် ဘက္တိကြောင့် ထိန်းချုပ်ခံရ၍ မိမိ၏ တေဇောဓာတ်နှင့် ဒေဝတန်ခိုးကို ထင်ရှားပြသခဲ့၏။

Verse 20

विनाश्य पाण्डवसुताञ्छिक्षितानपि यत्नतः । कृष्णादिभिर्महावीरैरनिवार्य्यबलः परैः

ပဏ္ဍဝတို့၏ သားများကို ကြိုးစား၍ သင်ကြားလေ့ကျင့်ထားသော်လည်း သူသည် သူတို့ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့၏။ ကൃഷ്ണနှင့် အခြား မဟာသူရဲကောင်းများကပင် သူ၏ အင်အားကြီးမားမှုကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ကြ။

Verse 21

पुत्रशोकेन विकलमापतन्तं तमर्जुनम् । रथेनाच्युतवंतं हि दृष्ट्वा स च पराद्रवत्

သားအတွက် ဝမ်းနည်းပူဆွေး၍ မတည်မငြိမ်ကာ လဲကျသွားမည့် အာర్జုနကို၊ အချျုတ (သရီကృష్ణ) မောင်းနှင်သော ရထားပေါ်၌ စီးနင်းနေသည်ကို မြင်သဖြင့်၊ သူလည်း အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးသွား하였다။

Verse 22

अस्त्रं ब्रह्मशिरो नाम तदुपर्य्यसृजत्स हि । ततः प्रादुरभूत्तेजः प्रचण्डं सर्वतो दिशम्

ထို့နောက် «ဗြဟ္မသီရ» ဟုခေါ်သော အಸ್ತ్రကို အပေါ်သို့ ပစ်လွှတ်하였다။ ထိုအခါမှ စ၍ အရပ်အနှံ့သို့ ပြင်းထန်စွာ တောက်လောင်သော တေဇောရောင်ခြည် ပေါ်ထွန်းလာ하였다။

Verse 23

प्राणापदमभिप्रेक्ष्य सोर्जुनः क्लेशसंयुतः । उवाच कृष्णं विक्लान्तो नष्टतेजा महाभयः

အသက်အန္တရာယ်ကို မြင်သဖြင့် အာర్జုနသည် ဒုက္ခပင်ပန်းမှုဖြင့် ဖိစီးကာ ကృష్ణထံ ပြော하였다။ မောပန်း၍ တေဇောအင်အား လျော့နည်းသွားပြီး ကြီးမားသော ကြောက်ရွံ့မှုက ဖမ်းဆီးသဖြင့် သူသည် ထိုသခင်အား လျှောက်ထား하였다။

Verse 24

अर्जुन उवाच । किमिदं स्वित्कुतो वेति कृष्ण कृष्ण न वेद्म्यहम् । सर्वतोमुखमायाति तेजश्चेदं सुदु्स्सहम्

အာర్జုနက ပြောသည်—«အို ကృష్ణ၊ အို ကൃഷ്ണ၊ ဤအရာသည် ဘာနည်း၊ ဘယ်က လာသနည်း၊ ကျွန်ုပ် မသိပါ။ အရပ်အနှံ့ မျက်နှာများဖြင့် ဤတေဇောရောင်ခြည်သည် ကျွန်ုပ်ထံသို့ တိုးဝင်လာပြီး မခံနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်လှသည်»။

Verse 25

नन्दीश्वर उवाच । श्रुत्वार्जुनवचश्चेदं स कृष्णश्शैवसत्तमः । दध्यौ शिवं सदारं च प्रत्याहार्जुनमादरात्

နန္ဒီဣရှွရ မိန့်တော်မူသည်။ အာర్జုန၏စကားကို ကြားပြီးနောက်၊ သီဝဘက္တတို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်သော ကృష్ణသည် မဟာဒေဝ သီဝနှင့် မဟာဒေဝီ (ပါရဝတီ) တို့ကို စိတ်တည်ငြိမ်စွာ သမาธိပြု၍ ထို့နောက် အာర్జုနအား လေးစားစွာ ပြန်လည်ဖြေကြား하였다။

Verse 26

कृष्ण उवाच । वेत्थेदन्द्रोणपुत्रस्य ब्राह्ममस्त्रं महोल्बणम् । न ह्यस्यान्यतमं किञ्चिदस्त्रं प्रत्यवकर्शनम्

ကృష్ణက ပြောသည်—“ဒ్రోဏ၏သား၏ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ဘြဟ္မာအస్త్ర (Brahmāstra) ကို သင်သိ၏။ အမှန်တကယ်၊ ၎င်းကို ပြန်ဆုတ်စေခြင်း သို့မဟုတ် အင်အားကို တန်ပြန်နိုင်သော အခြားအస్త్ర တစ်စုံတစ်ရာမျှ မရှိ”။

Verse 27

शिवं स्मर द्रुतं शम्भुं स्वप्रभुम्भक्तरक्षकम् । येन दत्तं हि ते स्वास्त्रं सर्वकार्य्यकरम्परम्

မြန်မြန် သီဝ—ရှမ္ဘု—ကို သတိရပါ၊ သင်၏ အရှင်၊ भक्तတို့ကို ကာကွယ်သော အရှင်ကို။ အကြောင်းမူကား သင်၏ ကိုယ်ပိုင်အస్త్రကိုပင် ပေးသနားသူမှာ ထိုအရှင်ဖြစ်ပြီး၊ အရာရာကို ပြီးမြောက်စေနိုင်သော အမြင့်မြတ်ဆုံး အస్త്രဖြစ်၏။

Verse 28

जह्यस्त्रतेज उन्नद्धन्त्वन्तच्छैवास्त्रतेजसा । इत्युक्त्वा च स्वयं कृष्णश्शिवन्दध्यौ तदर्थकः

“သင်၏လက်နက်၏ ကြမ်းတမ်းသောတေဇကို စွန့်လွှတ်ပါ—ရှီဝ၏ အာஸ္တရတေဇဖြင့် ထိန်းချုပ်၍ အဆုံးသတ်စေပါ” ဟု ဆိုပြီးနောက်၊ ကృష్ణသည် ထိုရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုတည်းကို စိတ်၌တည်စေကာ သခင်ရှီဝကို သမาธိဖြင့် ဉာဏ်တော်တင်တော်မူ၏။

Verse 29

तच्छ्रुत्वा कृष्णवचनं पार्थस्स्मृत्वा शिवं हृदि । स्पृष्ट्वापस्तं । प्रणम्याशु चिक्षेपास्त्रन्ततो मुने

ကృష్ణ၏စကားကို ကြားသော် ပಾರ್ಥ (အာర్జုန) သည် နှလုံးအတွင်း၌ သခင်ရှီဝကို သတိရလျက် ရှိ၏။ သန့်စင်ရန် ရေကို ထိကာ ဂါရဝဖြင့် ဦးညွှတ်ပြီးနောက်—အို မုနိ—လက်နက်ကို လျင်မြန်စွာ ပစ်လွှတ်၏။

Verse 30

यद्यप्यस्त्रं ब्रह्मशिरस्त्वमोघञ्चाप्रतिक्रियम् । शैवास्त्रतेजसा सद्यस्समशाम्यन्महामुने

အို မဟာမုနိ၊ ဘြဟ္မရှီရသ လက်နက်သည် မလွဲမသွေ အကျိုးသက်ရောက်ပြီး တန်ပြန်နည်းမရှိသော်လည်း၊ ရှီဝ၏ အာஸ္တရတေဇ အလင်းတောက်ပမှုကြောင့် ချက်ချင်း ငြိမ်းသက်သွား၏။

Verse 31

मंस्था मा ह्येतदाश्चर्य्यं सर्वचित्रमये शिवे । यस्स्वशक्त्याखिलं विश्वं सृजत्यवति हन्त्यजः

ကလေးရေ၊ အံ့ဩစရာဟု မထင်ပါနှင့်—အရာရာကို အံ့ဖွယ်အမျိုးမျိုးဖြင့် ပြည့်စုံသော ရှီဝအတွက်ပင်။ အဇ (မမွေးဖွားသူ) ဖြစ်သော သူသည် မိမိ၏ သက္တိ (Śakti) ဖြင့် စကြဝဠာတစ်လုံးလုံးကို ဖန်ဆင်း၍ ထိန်းသိမ်းကာ နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည်သိမ်းဆည်း (ဖျက်သိမ်း) လည်း ပြုတတ်သည်။

Verse 32

अश्वत्थामा ततो ज्ञात्वा वृत्तमेतच्छिवांशजः । शैवन्न विव्यथे किञ्चिच्छिवेच्छातुष्टधीर्मुने

ထို့နောက် ရှီဝ၏ အစိတ်အပိုင်းမှ မွေးဖွားသော အရှွတ္ထာမာသည် ဖြစ်ပျက်သမျှကို သိမြင်ပြီး အနည်းငယ်မျှ မလှုပ်ရှားမတုန်လှုပ်ခဲ့။ အို မုနိ၊ ရှီဝကို သစ္စာရှိစွာ ကိုးကွယ်သဖြင့် သူ၏စိတ်သည် ရှီဝ၏ အလိုတော်၌ ကျေနပ်တည်ငြိမ်နေ၏။

Verse 33

अथ द्रौणिरिदं विश्वं कृत्स्नं कर्तुमपाण्डवम् । उत्तरागर्भगं बालं नाशितुम्मन आदधे

ထို့နောက် ဒြောဏ၏သား (အရှွတ္ထာမာ) သည် ကမ္ဘာလုံးကို ပဏ္ဍဝတို့မရှိအောင် ပြုလုပ်မည်ဟု စိတ်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ကာ၊ ဥတ္တရာ၏ ဝမ်းအတွင်းရှိ ကလေးကိုလည်း ဖျက်ဆီးရန် အကြံထား၏။

Verse 34

ब्रह्मास्त्रमनिवार्य्यं तदन्यैरस्त्रैर्महाप्रभम् । उत्तरागर्भमुद्दिश्य चिक्षेप स महाप्रभुः

ထို ဘြဟ္မာအာஸ္တရသည် မဟာတောက်ပသော အင်အားဖြင့် လောင်ကျွမ်းကာ အခြားလက်နက်များဖြင့် မတားဆီးနိုင်။ ထို့ကြောင့် မဟာဗလရှိသူသည် ဥတ္တရာ၏ ဝမ်းကို ရည်ညွှန်း၍ ထိုလက်နက်ကို ပစ်လွှတ်၏။

Verse 35

ततश्च सोत्तरा जिष्णुवधूर्विकलमानसा । कृष्णन्तुष्टाव लक्ष्मीशन्दह्यमाना तदस्त्रतः

ထို့နောက် အာర్జုန (ဂျိရှ္ဏု) ၏ ဇနီး ဥတ္တရာသည် စိတ်လှုပ်ရှား၍ ကြောက်ရွံ့ကာ သခင် ကృష్ణကို ချီးမွမ်းတော်မူ၏။ ထိုလက်နက်ကြောင့် လောင်ကျွမ်းသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော လက္ခ္မီမယ်တော်လည်း ထိုသခင်ကို ချီးမွမ်း၏။

Verse 36

इति श्रीशिवमहापुराणे तृतीयायां शतरुद्रसंहितायामश्वत्थामशिवावतारवर्णनं नाम षट्त्रिंशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သီရှီဝ မဟာပုရာဏ» ၏ တတိယပိုင်း «ရှတရုဒြ သံဟိတာ» တွင် «အရှွတ္ထာမာသည် ရှီဝ၏ အဝတားဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြချက်» ဟူသော ခေါင်းစဉ်ပါ သုံးဆယ့်ခြောက်မြောက် အခန်းသည် ပြီးဆုံးလေ၏။

Verse 37

स्वरक्षार्थेन्द्रदत्तेन तदस्त्रेण सुवर्चसा । सुदर्शनेन तस्याश्च व्यधाद्रक्षां शिवाज्ञया

မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက်၊ ရှီဝ၏ အမိန့်တော်အရ၊ စုဝရ္စ (Suvarcas) သည် အိန္ဒြာက ပေးအပ်သော လက်နက်—စုဒർശန (Sudarśana)—ကို အသုံးပြု၍ သူမအတွက်လည်း ကာကွယ်ရေး အကာအရံကို တည်ဆောက်ပေးလေ၏။

Verse 38

स्वरूपं शंकरादेशात्कृतं शैववरेण ह । कृष्णेन चरितं ज्ञात्वा विमनस्कः शनैरभूत्

ထိုသန့်ရှင်းသော ရုပ်သဏ္ဍာန်ကို ရှင်ကရ (Śaṅkara) ၏ အမိန့်တော်အတိုင်း အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ရှೈဝ (Śaiva) က ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ကృష్ణ (Kṛṣṇa) သည် ထိုအကြောင်းအရာကို သိသွားသောအခါ စိတ်အတွင်း မတည်ငြိမ်ဘဲ တဖြည်းဖြည်း စိုးရိမ်ပူပန်လာလေ၏။

Verse 39

ततस्स कृष्णः प्रीतात्मा पाण्डवान्सकलानपि । अपातयत्तदंघ्र्योस्तु तुष्टये तस्य शैवराट्

ထို့နောက် ကృష్ణ (Kṛṣṇa) သည် စိတ်နှလုံး ပီတိဖြင့် ပြည့်ဝကာ ပाण्डဝတို့ အားလုံးကို ရှီဝ၏ အရှင်သဒ္ဓါဝန်ကြီး (śaivarāṭ) ၏ ခြေတော်ရင်း၌ ဦးညွှတ်စေ၍ သူ့ကို ပျော်ရွှင်စေလိုက်လေ၏။

Verse 40

अथ द्रौणिः प्रसन्नात्मा पाण्डवान्कृष्णमेव च । नानावरान्ददौ प्रीत्या सोऽश्वत्थामानुगृह्य च

ထို့နောက် ဒြောဏိ (အရှ္ဝတ္ထာမာ) သည် စိတ်ငြိမ်သက်လာ၍ ချစ်ခင်ပျော်ရွှင်စွာ ပाण्डဝတို့နှင့် ကృష్ణကိုပါ များစွာသော အာနုဂြဟ (ကောင်းချီး) များ ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ထိုသို့ အရှ္ဝတ္ထာမာအဖြစ် ကရုဏာနှင့် ကျေးဇူးတော်ကို ပြသခဲ့သည်။

Verse 41

इत्थं महेश्वरस्तात चक्रे लीलाम्पराम्प्रभुः । अवतीर्य्य क्षितौ द्रौणिरूपेण मुनिसत्तम

ထိုသို့ပင်၊ ချစ်သားရေ၊ အထွဋ်အမြတ် အရှင် မဟေရှ္ဝရသည် လီလာတော် အလွန်မြင့်မြတ်ကို ပြုတော်မူ၏။ ထို့နောက် မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်၍ ဒြောဏိ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူတော်မူသည်၊ မုနိတို့အထဲ၌ အမြတ်ဆုံးရေ။

Verse 42

शिवावतारोऽश्वत्थामा महाबलपराक्रमः । त्रैलोक्यमुखदोऽद्यापि वर्तते जाह्नवीतटे

အရှ္ဝတ္ထာမာသည် သခင် ရှိဝ၏ အဝတာရဖြစ်၍ အလွန်ကြီးမားသော အင်အားနှင့် ရဲရင့်မှုကို ပိုင်ဆိုင်သည်။ ယနေ့တိုင်အောင်လည်း ဂျာဟ္နဝီ (ဂင်္ဂါ) မြစ်ကမ်းပေါ်တွင် တည်ရှိကာ သုံးလောကအား ကရုဏာနှင့် ကောင်းကျိုးကို ပေးသနားလျက်ရှိသည်။

Verse 43

अश्वत्थामावतारस्ते वर्णितश्शंकर प्रभोः । सर्वसिद्धिकरश्चापि भक्ताभीष्टफलप्रदः

ဤသို့ သင်အား ရှင်ကရာ (Śaṅkara) သခင်၏ အရှွတ္ထာမာ အဝတားကို ဖော်ပြပြီးပြီ—စိဒ္ဓိ အားလုံးကို ပေးတတ်သူ၊ ဘက္တများ၏ အလိုတော်အမှန်၏ အကျိုးကို ချီးမြှင့်တတ်သူ ဖြစ်သည်။

Verse 44

य इदं शृणुयाद्भक्त्या कीर्तयेद्वा समाहितः । स सिद्धिम्प्राप्नुयादिष्टामन्ते शिवपुरं व्रजेत्

ဤကို ဘက္တိဖြင့် နားထောင်သူ သို့မဟုတ် စိတ်ကို စုစည်းတည်ငြိမ်စွာ ရွတ်ဆိုသူသည် မိမိလိုလားသည့် စိဒ္ဓိကို ရရှိပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရှိဝပုရ (Śivapura) — ရှိဝသခင်၏ နေရာသို့ သွားရောက်မည်။